IV SAB/Wr 974/25

IV SAB/Wr 974/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-12-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Makowska-Hrycyk
Ewa Kamieniecka
Katarzyna Radom /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
*Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 13
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi W. I. na bezczynność Prezydenta Miasta Legnicy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 30 czerwca 2025 r. I. stwierdza bezczynność Prezydenta Miasta Legnicy w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 30 czerwca 2025 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej; II. orzeka, że bezczynność Prezydenta Miasta Legnicy w zakresie rozpoznania wniosku, o którym mowa w pkt I sentencji wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania Prezydenta Miasta Legnicy do rozpoznania wniosku, o którym mowa w pkt I sentencji wyroku; IV. zasądza od Prezydenta Miasta Legnicy na rzecz W. I. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi W. I. jest bezczynność Prezydenta Miasta Legnica w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 30 czerwca 2025 r.
Jak wynikało z akt sprawy wnioskiem z dnia 30 czerwca 2025 r. Skarżący wystąpił o udostępnienie informacji publicznej. W piśmie powołując się na art. 61 Konstytucji, ustawę o dostępie do informacji publicznej wnioskował o udostępnienie wyciągu z rejestru prac geodezyjnych zdefiniowanego w § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 2 kwietnia 2021 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Prosił aby w wyciągu uwzględnić prace geodezyjne zgłoszone w okresie od 1 stycznia 2022 r. do 30 czerwca 2025 r. z informacjami dotyczącymi:
1) ID pracy geodezyjnej (§ 8 ust. 2 pkt 1);
2) Identyfikator wykonawcy prac geodezyjnych (§ 8 ust. 2 pkt 3 czyli nr NIP);
3) Nr uprawnień kierownika pracy geodezyjnej (§ 8 ust. 2 pkt 4);
4) Powierzchnię objęta pracą geodezyjną (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit. a);
5) Datę wpływu zgłoszenia pracy geodezyjnej (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit. b);
6) Datę wpływu zawiadomienia o przekazaniu wyników pracy geodezyjnej (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit. f);
7) Datę sporządzenia pierwszego protokołu weryfikacji (§ 8 ust. 2 pkt 9 lit. g).
W piśmie Skarżący podał sposób udostępnienia danych. Wyjaśnił też, że wszystkie firmy tworzące oprogramowanie do prowadzenia PZGiK udostępniły już swoim klientom możliwość automatycznego wygenerowania takiego zestawienia. Dodał, na wypadek wątpliwości, że w zakresie dopuszczalności udostępnienia takich danych stanowisko zostało wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie sygn. akt II SAB/Rz 215/24 w sprawie ze skargi Strony.
W odpowiedzi na wniosek Skarżącego w piśmie z dnia 11 lipca 2025 r. organ wyjaśnił, że żądane dane wymagają przeprowadzenia złożonych działań o charakterze analitycznym i technicznym obejmującym: 1) przeszukanie zbiorów danych w określonym wieloletnim zakresie czasowym; 2) selekcję zgłoszonych prac geodezyjnych wg daty oraz stanu przekazania dokumentacji (w tym protokołów dokumentacji), 3) wydzielenie i zestawienie danych cząstkowych do określonego przez wnioskodawcę zestawu informacji, 4) przetworzenia danych osobowych (identyfikatorów wykonawców i kierowników), 5) weryfikację kompletności, poprawności i spójności danych przed ich udostępnieniem.
Uznając, że żądana informacja ma charakter przetworzony, jej przygotowanie wykracza poza normalne czynności kancelaryjne, organ ma prawo żądać od strony wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego, który uzasadniłby konieczność zaangażowania zasobów urzędowych dla opracowania informacji. Wobec tego organ zażądał wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego do dnia 10 lipca 2025 r. Organ odniósł się także do wypowiedzi Skarżącego na temat udostępnienia możliwości wygenerowania informacji przez inne firmy wskazując, że nie przesądza to, że takie systemy zostały wdrożone w organie i pozwalają na automatyczne wygenerowanie danych. Odnosząc się do powołanego orzeczenia wskazał, że każde pojmowane jest w odmiennych okolicznościach faktycznych i prawnych.
W odpowiedzi z dnia 15 lipca 2025 r. Skarżący wskazał, że pismo nie realizuje jego żądań, do pisma załączył powoływany we wniosku wyrok sądu administracyjnego. Dodał, że pozyskanie tożsamych danych z innych powiatów nie napotkało na większe problemy, dzięki czemu Skarżący może analizować cały proces realizacji prac geodezyjnych, co przedmiotem zainteresowania środowiska geodezyjnego. Wobec czego prosił o udostępnienie żądanych danych.
Pismem z dnia 22 lipca 2025 r. Skarżący ponowił wniosek z dnia 30 czerwca 2025 r. Dodatkowo wskazał, że dostępność narzędzi automatycznego wygenerowania takiego zestawienia powoduje, że nie można takiej informacji kwalifikować jako informacji przetworzonej, której wygenerowanie wymaga wiele czasu. Inne wątpliwości rozwiewa wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie sygn. akt II SAB/Rz 215/24, który Strona przekazała w załączeniu. W opinii Skarżącego, nie ma podstaw do zastosowania w sprawie art. 5 ustawy dostępowej, o czym przesądza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu IV SA/Po 42/12. Dodatkowo Skarżący wyjaśniał, że szczególny interes publiczny wynika z art. 32 Konstytucji realizujący się przez zasadę równości i równego traktowania wykonawców prac geodezyjnych oraz troski o zaufanie obywateli do organów władzy, w szczególności dane będą służyły sprawdzeniu wypełnienia art. 7b ust. 1a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a tym samym równego traktowania wszystkich wykonawców prac geodezyjnych w zakresie weryfikacji wyników prac geodezyjnych.
Pismem z dnia 23 lipca 2025 r. wskazując na pisma Skarżącego z dnia 30 czerwca 2025 r. oraz 15 lipca 2025 r. mając na uwadze, że żądane informacje winny być kwalifikowane jako informacja przetworzona organ wezwał do niezwłocznego wykazania interesu publicznego.
Odpowiadając na wezwanie pismem z dnia 23 lipca 2025 r. Skarżący wskazał, że wszystko wyjaśnił w piśmie z dnia 22 lipca 2025 r. ponownie wskazując na podstawą istnienia po jego stronie szczególnego interesu publicznego jest art. 32 Konstytucji i art. 7b ust. 1a ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Za błędne uznał traktowanie wnioskowanej informacji jako informacji przetworzonej, gdyż wykorzystywane przez organ oprogramowanie firmy G. bez problemów generuje raporty co potwierdza 100 powiatów w Polsce. Nie stanowiło to problemu w 292 powiatach uwzględnionych w publikowanych statystykach dotyczących terminowości prac geodezyjnych (Strona podała link do publikacji).
W odpowiedzi na ww. pismo organ w dniu 1 sierpnia 2025 r. wystąpił do Skarżącego z zapytanie, czy pismo z dnia 22 lipca 2025 r. stanowi odrębny wniosek, czy też uzupełnienie wniosku z dnia 30 czerwca 2025 r. Pytanie ponowił w piśmie z dnia 11 sierpnia 2025 r. zakreślając termin do 18 sierpnia 2025 r.
W dniu 18 sierpnia 2025 r. organ wydał decyzję odmawiającą udostępnienia żądnej informacji, w podstawie prawnej wskazał na art. 16 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz, 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.).
W skardze wywiedzionej w dniu 11 sierpnia 2025 r. Skarżący zarzucał naruszenie art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji. Wskazał także na naruszenie: art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek; art. 10 ust. 1 u.d.i.p., w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że informacja publiczna nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnieniu informacji w terminie. Strona wnioskowała o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie nie później niż w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się orzeczenia oraz zasądzenia na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu Strona przedstawiła okoliczności faktyczne sprawy, w dalszych uwagach wywodziła, że żądane informacje stanowią informacje publiczną podlegającą udostępnieniu, o czym orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 27 marca 2025 r. Powołał się na art. 61 Konstytucji przewidujący prawo do informacji publicznej. Taki charakter mają żądane informacje, co wynika z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d, lit. e i lit. f u.d.i.p. Zaznaczał, że o podobne dane występował do wszystkich powiatów w Polsce i już ponad 315 udostępniło je bez większych problemów. Służą one do sprawdzenia wypełnienia przez organ art. 7b ust. 1a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, równego traktowanie wszystkich wykonawców prac geodezyjnych w zakresie weryfikacji wyników prac geodezyjnych oraz poprawności realizacji prac przez przedsiębiorcę, a to jest działanie w interesie publicznym, które monitoruje właściwe stosowanie przepisów prawa, co wyjaśniał w skardze.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej umorzenie i uznanie, że w przypadku bezczynności, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 18 sierpnia 2025 r. w sprawie wydano decyzję, co uchyla zasadność zobowiązania organu do dokonania czynności i umorzenia postępowania w tym zakresie. W dalszych uwagach opisał okoliczności faktyczne, stwierdzając, że nie doszło do bezczynności, gdyż sprawa była załatwiana bez zbędnej zwłoki. Nawet gdyby przyjąć, że doszło do bezczynności to nie miała ona charakteru rażącego naruszenia prawa, co organ uzasadniał odwołaniem do poglądów orzecznictwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Na wstępie odnotowania wymaga, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Wówczas przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność wystąpi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności, wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt I OSK 1467/18; z dnia 15 grudnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1238/16, orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).
Przy czym dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Celem skargi na bezczynność jest bowiem zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony.
Stan bezczynności w sprawie załatwienia wniosku w przedmiocie informacji publicznej oznacza zatem sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ, będąc zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Względnie też, gdy nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Po 139/20, dostępny w CBOSA). Zatem, milczenie organu przez całe 14 dni jest dowodem na to, że organ ten dopuścił się bezczynności. Jest to bowiem stan obiektywny (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Rz 44/21, dostępny w CBOSA.
Zgodnie z art. art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Ocena istnienia bezczynności dokonywana jest na moment wniesienia skargi, zakończenie postępowania (rozpoznanie wniosku strony) już po wniesieniu skargi na bezczynność może skutkować umorzeniem postępowania w przedmiocie zobowiązania do rozpoznania sprawy/wniosku, o ile skarga okaże się zasadna.
W rozpoznawanej sprawie pismem z dnia 30 czerwca 2025 r. Skarżący złożył do organu wniosek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej prosząc o udostępnienie wskazanych w treści pisma danych. W odpowiedzi organ, w piśmie z dnia 11 lipca 2025 r. uznał swoją właściwość oraz przyjął, że żądane informacje stanowią informację publiczną, jednakże w opinii organu jest to informacja przetworzona. W związku z tym, powołując się na art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wezwał Skarżącego do wykazania istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego. W piśmie zakreślił też termin na wykazanie tej okoliczności wyznaczając go na "dzień 10 lipca 2025 r." Skarżący udzielił odpowiedzi w dniu 15 lipca 2025 r., prosząc o uzupełnienie informacji, wskazując, że są one przedmiotem zainteresowania środowiska geodezyjnego. Domagał się udostępnienia informacji lub wydania decyzji. Wniosek swój ponowił w dniu 22 lipca 2025 r., co spotkało się z tożsamą reakcją organu domagającego się wykazania interesu publicznego w uzyskaniu informacji. W tym samym dniu Strona podtrzymała stanowisko, dodatkowo wskazując na art. 32 Konstytucji oraz art. 7b ust. 1 a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W dniu 18 sierpnia 2025 r. – już po wniesieniu skargi na bezczynność – organ wydał decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej z uwagi na niewykazanie przez Stronę okoliczności, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Odnosząc się do tych okoliczności, w kontekście wskazanych na wstępie kompetencji Sądu oraz definicji bezczynności, wskazać trzeba, że organ na moment wniesienia skargi pozostawał bezczynny w rozpoznaniu wniosku Skarżącego z dnia 30 czerwca 2025 r. Nie zakończył bowiem w postępowania w sprawie wniosku Strony w terminach zakreślonych w art. 13 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust.1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).
Zestawiając podane w rozważaniach daty nie sposób uznać, że organ zachował termin na rozpoznanie sprawy. Zasadniczo wniosek Skarżącego winien zostać rozpoznany do dnia 13 lipca 2025 r., chyba, że organ wyznaczy termin na rozpoznanie sprawy w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Wymaga to wykazania przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oraz wskazania terminu udostępnienia informacji, nie dłuższego jednak niż dwa miesiące. Przy czym termin ten liczy się od daty złożenia wniosku.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ nie wypełnił w sposób poprawny opisanych czynności wynikających z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Wskazał jedynie, że żądana informacja ma charakter przetworzony i zażądał od Strony wykazania, że pozyskanie wnioskowanych danych ma szczególnie istotne znaczenie dla interesu publicznego. W piśmie wyznaczył też termin, ale kierowany do Strony na udzielenie odpowiedzi, co do wykazania wskazanych przesłanek. Poza zakresem rozważań należy pozostawić fakt, że termin ten był wskazany błędnie - wyznaczona w dniu 11 lipca 2025 r. data wskazywała na termin 10 lipca 2025 r. W opinii Sądu - bez względu na tę ostatnią uwagę - treść pisma z dnia 11 lipca 2025 r. nie realizuje wymogów wskazanych w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., nie mogło ono zatem stanowić podstawy przedłużenia terminu rozpoznania wniosku Skarżącego z dnia 30 czerwca 2025 r. W piśmie nie podano przyczyny przedłużenia terminu, mając jednak na uwadze podane przez organ okoliczności odnoszące się do kwalifikacji żądanej informacji, można byłoby przyjąć, że wskazano na owe przyczyny. Jednakże zabrakło drugiego z elementów opisanych w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., - organ nie wskazał terminu w jakim udostępni informację. Wymogu tego nie może realizować zakreślenie Stronie terminu na udzielenie wyjaśnienia. Tym samym przyjąć trzeba, że w sprawie nie doszło do skutecznego powiadomienia Strony o nowym terminie rozpoznania jej wniosku w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., to zaś skutkuje przyjęciem, że termin na udostępnienie informacji w tej sprawie upłynął w dniu 13 lipca 2025 r.
Jak wynika z akt do tego dnia organ nie zakończył rozpoznawania wniosku Skarżącego, uczynił to bowiem znacznie po terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., i po wniesieniu skargi wydając w dniu 18 sierpnia 2025 r. decyzję odmawiającą udostępnienia wnioskowanych informacji. Wobec tego na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 należało stwierdzić bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku Strony z dnia 30 września 2025 r., o czym Sąd orzekła w I sentencji wyroku.
Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd obowiązany jest ocenić, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu organu. Z akt sprawy wynika, że organ nie uchylał się od rozpoznania wniosku Skarżącego, a przyjęty tok postępowania wynikał z błędnej wykładni przepisów prawa, co wyklucza kwalifikację rażącego naruszenia prawa. Wobec tego w pkt II sentencji wyroku Sąd orzekł, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Mając na względzie fakt, że w dniu 18 sierpnia 2025 r. organ wydał decyzję kończącą postępowanie zbędne stało się zobowiązywanie organu do rozpoznania wniosku Skarżącego z dnia 30 czerwca 2025 r. W związku z tym postępowanie w tym zakresie należało umorzyć, co ma umocowanie w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., a o czym orzeczono w pkt III sentencji wyroku.
Końcowo odnotowania wymaga, że zakres kognicji Sądu w sprawie bezczynności obejmuje ocenę, czy ustawowo zobowiązany organ naruszył terminy rozpoznania sprawy i czy w sprawie doszło do zakończenia postępowania. Sąd nie jest natomiast uprawniony do oceny legalności wydanego w sprawie aktu, ten podlega odrębnemu zaskarżeniu. Zatem ocena legalności wydanej w sprawie decyzji może się odbywać wyłącznie poprzez jej zaskarżenie odrębną skargą.
Orzeczenie o kosztach postępowania ma umocowanie w treści art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt IV sentencji wyroku).