IV SAB/WR 956/25

IV SAB/Wr 956/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-12-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Aneta Brzezińska
Daria Gawlak-Nowakowska /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Radom
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
*Zobowiązano organ do wydania aktu
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 par 1, art. 149 par. 1a, art. 200 i art. 205 par 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca) Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska Sędzia WSA Katarzyna Radom po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. C. na bezczynność Prezydenta Miasta Jelenia Góra w przedmiocie udostępnienie informacji publicznej na wniosek z dnia 12 czerwca 2025 r. I. stwierdza, że Prezydent Miasta Jelenia Góra dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony skarżącej z dnia 12 czerwca 2025 r.; II. stwierdza, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Prezydenta Miasta Jelenia Góra do rozpoznania wniosku, o którym mowa w punkcie I sentencji wyroku, w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; IV. dalej idącą skargę oddala; V. zasądza od Prezydenta Miasta Jelenia Góra na rzecz strony skarżącej A. C. kwotę 597,00 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W dniu 12 czerwca 2025 r. o godz. 23.55 za pośrednictwem poczty elektronicznej (e-mail) do Urzędu Miasta Jelenia Góra wpłynął wniosek A. C. (dalej: Strona, Skarżąca) o udzielenie informacji następującej treści: "Na podstawie art. 61 Konstytucji wnoszę o: 1. Wnioski dyrektora T. W. o zgody na dodatkowe wynagrodzenie, z załącznikami, w obecnej jego kadencji, wraz z odpowiedziami. 2. Wnioski z załącznikami o nagrody roczne dla T. W. wraz z zarządzeniami o przyznaniu nagród. 3. Dokumenty, na podstawie których jest określone wynagrodzenie miesięczne T. W.".
Strona wniosła o wysłanie informacji w postaci elektronicznej na wskazany adres e-mail.
Pismem z dnia 26 czerwca 2025 r. Prezydent Miasta Jelenia Góra (dalej: organ) w odpowiedzi na e-mail Strony z dnia 13 czerwca 2025 r., w którym Strona zwraca się o szczegóły dotyczące wynagrodzenia dyrektora T. im. [...] w J. Pana T. W., poinformował Stronę, że nie jest możliwe udostępnienie wnioskowanych dokumentów w pełnym zakresie, z uwagi na ograniczenia wynikające z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, ze zm., dalej: u.d.i.p.), prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Żądane przez Stronę dokumenty zawierają dane o charakterze osobowym, które nie podlegają udostępnieniu bez zgody osoby, której dotyczą, o ile nie mają bezpośredniego związku z pełnieniem funkcji publicznej. W związku z powyższym, na podstawie art. 14 ust. 2 ww. ustawy, poinformował, że odmowa udostępnienia żądanej informacji w tym zakresie następuje bez wydawania decyzji administracyjnej, ponieważ wyłączenie jawności wynika wprost z przepisów prawa.
Dodatkowo poinformował, że jeśli Stronie zależy na uzyskaniu informacji o ogólnym wynagrodzeniu zasadniczym dyrektora instytucji kultury lub regulacjach dotyczących systemu nagród w instytucji (bez danych osobowych), prosi o sprecyzowanie wniosku — możliwe będzie jego rozpatrzenie w granicach prawa.
Strona działając przez profesjonalnego pełnomocnika w dniu 16 lipca 2025 r. za pośrednictwem organu złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Prezydenta Jeleniej Góry w udostępnianiu informacji publicznej w związku z wnioskiem Skarżącej z dnia 12 czerwca 2025 r.
Zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1. art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - przez nieudostępnienie informacji publicznej pomimo upływu terminu ustawowego;
2. art. 14 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - przez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu wydania decyzji administracyjnej w sytuacji, gdy organ uważa, iż ze względu na dobra prawnie chronione powinien odmówić udostępnienia informacji publicznej;
Wniosła o stwierdzenie, iż organ dopuścił się bezczynności, orzeczenie, iż miała ona charakter rażącego naruszenia prawa, wymierzenie organowi grzywny w wysokości wedle uznania Sądu, nakazanie organowi rozpoznania wniosku Skarżącej oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego wedle norm przepisanych. Jednocześnie wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym oraz o rozpoznanie sprawy poza kolejnością, a to na podstawie art. 21 pkt 2 u.d.i.p.
W uzasadnieniu skargi wskazała, że w dniu 12 czerwca 2025 r. zwróciła się do organu za pośrednictwem poczty elektronicznej z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Treść tego wniosku była następująca: "Na podstawie art. 61 Konstytucji wnoszę o: 1. Wnioski dyrektora T. W. o zgody na dodatkowe wynagrodzenie z załącznikami, w obecnej jego kadencji, wraz z odpowiedziami. 2. Wnioski z załącznikami o nagrody roczne dla T. W. wraz z zarządzeniem o przyznaniu nagród". W odpowiedzi na ten wniosek organ skierował do Skarżącej za pośrednictwem poczty elektronicznej pismo, w którym przedstawił swoje stanowisko. Zgodnie z nim, organ nie zamierza udostępnić informacji wnioskowanej przez Skarżącą, bowiem na przeszkodzie stoi temu prawo do prywatności. Równocześnie organ stwierdził, iż na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. nie zachodzi potrzeba wydawania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (sic!). W tym stanie rzeczy Skarżąca stwierdziła, co następuje. Jest niesporne, iż organ jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Jest niesporne, iż wnioskowana przez Skarżącą informacja jest informacją publiczną. Jest oczywiste, iż w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na ochronę prawa do prywatności, konieczne jest wydanie decyzji administracyjnej. Przepis, na który powołuje się organ w swym piśmie, dotyczy niemożności faktycznej udostępnienia informacji w żądanej formie materialnej, a nie niedopuszczalności prawnej jej udostępnienia. Zważywszy przy tym, iż u.d.i.p. obowiązuje w Polsce już z góry dwie dekady, organ jest jednostką samorządu terytorialnego korzystającą z fachowej obsługi prawnej, a jego stanowisko jest w sposób oczywisty i rażący błędne, wniosek o uznanie jego bezczynności za mającą charakter rażącego naruszenia prawa i wymierzenie mu grzywny jest w pełni uzasadniony. Z tych wszystkich przyczyn niniejsza skarga jest uzasadniona i zasługuje na uwzględnienie.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie jako przedwczesnej w związku z niezastosowaniem się do wymogu art. 53 § 2 b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniósł o oddalenie skargi w całości.
W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 12 czerwca 2025 r. o godz. 23.55 za pośrednictwem poczty elektronicznej do Urzędu Miasta Jelenia Góra wpłynął wniosek Strony o udzielenie informacji. Ze względu na wpływ dokumentu po godzinach urzędowania, został on zarejestrowany w systemie elektronicznego obiegu dokumentów UM Jelenia Góra w dniu 13.06.2025 r. i przekazany do wydziału merytorycznego zajmującego się przedmiotem sprawy. Odpowiedź na wystąpienie Strony została przygotowana na dzień 26.06.2025 r. (zatem w terminie określonym przepisami) i przesłana Stronie we wskazanej przez niej formie (udzielona w dniu 26.06.2025 r. odpowiedź wraz z potwierdzeniem nadania w załączeniu). Wskazane zatem uchybienie dotyczące niedochowania terminu ustawowego udzielenia odpowiedzi należy uznać za niezasadne, gdyż odpowiedź została przekazana Stronie w terminie określonym przepisami.
Organ podkreślił, że skarga wniesiona przez Stronę nie spełniła wymogu określonego w art. 53 § 2 b ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. wniesienia wymienionej skargi po wcześniejszym wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (w tym przypadku Prezydenta Miasta Jeleniej Góry). Wskazane ponaglenie nie zostało złożone, a odpowiedź ze strony organu została udzielona w terminie, co obala zarzuty stawiane przez Stronę o nieudostępnieniu informacji. W zakresie dotyczącym naruszenia art. 14 ust. 2 u.d.i.p., Strona została poinformowana o ograniczeniu w dostępie do informacji ze względu na charakter poszczególnych pytań/ wątków zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., z jednoczesnym wskazaniem (prośbą) o sprecyzowanie przedmiotu wniosku w celu rozpatrzenia zgodnie z przepisami prawa. Taki wniosek do organu (Prezydenta Miasta Jeleniej Góry) nie wpłynął.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, w składzie trzech sędziów, stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej: p.p.s.a.), jako że jej przedmiotem jest bezczynność organu.
Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że Sąd nie znajduje przesłanek do odrzucenia wniesionej w sprawie skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, które Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą podziela, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej (por. wyroki NSA: z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 2433/18)z dnia 27 października 2020 r., sygn. akt I OSK 2266/19, z dnia 25 października 2018 r., sygn. I OSK 2931/16; z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. I OSK 1692/15; z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. I OSK 503/15; z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. I OSK 88/13, dostępne orzeczenia.nsa.gov.pl., dalej: CBOSA). Skarga wniesiona w niniejszej sprawie była więc dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu.
Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa.
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 1 p.p.s.a.).
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej, jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej.
Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy nie ma sporu, że Prezydent Miasta Jelenia Góra jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nie ma również sporu, że żądana przez Stronę informacja stanowi informację publiczną.
Skoro zatem wniosek Skarżącej dotyczył informacji publicznej i został skierowany do właściwego podmiotu, to odpowiedź powinna być udzielona na zasadach i w trybie określonych w u.d.o.p.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot zobowiązany powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2). Jeżeli organ, rozpoznając wniosek, dojdzie do przekonania, że żądana informacja nie jest informacją publiczną jest zobowiązany do powiadomienia o tym fakcie wnioskodawcy pismem, bez szczególnej formy. Z kolei obowiązek wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ustawodawca przewidział w przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz podmiot zobowiązany odmawia jej udostępnienia, bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania.
W niniejszej sprawie odpowiedź organu na wniosek została udzielona w ustawowym terminie – pismem z dnia 26 czerwca 2025 r. Pismem tym organ odmówił jednak przekazania wnioskowanych dokumentów. Powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. organ argumentował, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Żądane przez Stronę dokumenty zawierają dane o charakterze osobowym, które nie podlegają udostępnieniu bez zgody osoby, której dotyczą, o ile nie mają bezpośredniego związku z pełnieniem funkcji publicznej. W związku z powyższym, na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p., poinformował, że odmowa udostępnienia żądanej informacji w tym zakresie następuje bez wydawania decyzji administracyjnej, ponieważ wyłączenie jawności wynika wprost z przepisów prawa.
W ocenie Sądu taka forma działania organu była nieprawidłowa. Faktem jest, że nie każda informacja publiczna podlega udostępnieniu podmiotowi o nią występującemu, pomimo że spełniony został warunek posiadania przez żądany zakres wiadomości statusu takiej informacji. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Ust. 2 art. 5 tej samej ustawy stanowi z kolei, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Przy czym odmowa udostępnienia informacji publicznej, w sytuacji stwierdzenia przez podmiot zobowiązany, iż spełnione zostały przesłanki z art. 5 ust. 1 lub 2 u.d.i.p., winna nastąpić w drodze decyzji administracyjnej, na podstawie art. 5 ust. 1 lub 2 u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Wówczas w decyzji takiej organ powinien wyjaśnić zasadność przyjęcia w danym przypadku zaistnienia ograniczenia (np. ze względu na prywatność osoby fizycznej, tajemnicę ustawowo chronioną) w udostępnieniu informacji publicznej (por. m.in. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 22 maja 2024 r., sygn. II SAB/Go 42/24). Zasadność zastosowania art. 5 ust. 1 lub 2 u.d.i.p. może być z kolei zweryfikowana dopiero na etapie ewentualnej sądowoadministracyjnej kontroli tej decyzji, nie zaś w momencie badania skargi na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Zatem, stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie poinformowanie Strony "zwykłym" pismem o odmowie udostępnienia informacji pozostaje działaniem wadliwym gdyż działanie organu, który odmówił przekazania wnioskowanych informacji nie odpowiada żadnej ze wskazanych powyżej form załatwienia sprawy przewidzianych przez przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jeżeli bowiem w ocenie organu żądana informacja podlega ewentualnej ochronie na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. to koniecznym było wydanie przez organ decyzji w tym zakresie. Decyzja taka winna spełniać wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., a w szczególności powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia. Decyzja powinna być następnie doręczona stronie zgodnie z przepisami k.p.a. Przy czym odmowa udostępnienia informacji może nastąpić tylko w takim zakresie, w jakim ograniczenie ich udostępnienia wynika z przepisu art. 5 u.o.d.i.p.
Wskazać także należy, że regulacja art. 14 ust. 1 u.d.i.p. nakłada na podmioty udostępniające informacje publiczne obowiązek zastosowania sposobu i formy jej udzielenia zgodnie z żądaniem podmiotu zainteresowanego zawartym we wniosku. W przepisach art. 14 ust. 2 u.d.i.p. ustawodawca dopuścił odstępstwo od zasady sformułowanej w art. 14 ust. 1 u.d.i.p., którego zastosowanie uzasadniać będzie brak po stronie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej możliwości technicznych pozwalających na udostępnienie danej informacji w sposób określony we wniosku (por. wyrok NSA z 17 maja 2024 r., sygn. III OSK 563/23, publ. CBOSA).
W analizowanej sprawie żądanie Strony co do sposobu i formy udostępnienia informacji było jasne i nie budziło wątpliwości, zaś organ nie wykazał, że informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku. Odmowa udostępnienia nastąpiła, gdyż organ uznał, że żądana informacja podlega ochronie na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Powyższe nakazuje stwierdzenie, że organ w chwili wniesienia skargi pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu złożonego przez Stronę wniosku o czym, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku.
Dokonując oceny charakteru stwierdzonej bezczynności Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie, nie miało rażącego charakteru, stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku). Sąd miał bowiem na względzie, że orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone zatem dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, w tym terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki NSA: z dnia 11 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 2893/21, z dnia 21 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 2741/21).
Taka sytuacja szczególna w badanej sprawie nie zaistniała. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu lekceważącego traktowania Strony. W ustawowym terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., organ jako adresat wniosku zareagował na wniosek i wystosował do Strony pismo z dnia 26 maja 2025 r., którego treść wskazuje na to, że ma ono charakter pisma informacyjnego, będącego reakcją podmiotu zobowiązanego na wniosek Strony złożony w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Jednakże stanowisko organu - z powodów, o których była już mowa wyżej - nie zasługuje na aprobatę Sądu .
Z tych samych powodów, w pkt IV wyroku oddalono skargę w zakresie odnoszącym się do żądania wymierzenia grzywny. Wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 powinno być warunkowane celem skargi na bezczynność, którym jest zwalczanie takiego stanu rzeczy i doprowadzenie do zakończenia postępowania. Istotna jest również funkcja prewencyjna, mająca na celu zapobieganie temu, aby w przyszłości organ administracji nie dopuszczał się bezczynności w prowadzonych postępowaniach. Wobec faktu, że bezczynność organu nie była spowodowana opieszałością, negatywnymi intencjami, lecz wadliwością kwalifikacji żądanych informacji, wymierzenie grzywny nie znajduje uzasadnienia.
W punkcie III sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do rozpoznania wniosku Skarżącej w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a. termin ten liczony jest od dnia doręczenia akt organowi.
O kosztach orzeczono w pkt V sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Złożyły się na nie wpis w kwocie 100 zł, opłata skarbowa w wysokości 17 zł i koszty zastępstwa w kwocie 480 zł, których wysokość ustalono w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023r., poz. 1935).