IV SAB/Wr 942/25

IV SAB/Wr 942/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-10-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-08-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Makowska-Hrycyk
Ewa Kamieniecka /przewodniczący/
Katarzyna Radom /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1 i ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 października 2025 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Wójta Gminy Świdnica w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 20 maja 2025 r. I. stwierdza bezczynność Wójta Gminy Świdnica w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 20 maja 2025 r. w zakresie żądania udostępnienia dokładnych numerów ewidencyjnych oraz dokładnej powierzchni wskazanych we wniosku działek rolnych stanowiących własność Gminy Świdnica, uznając, że nie ma ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Wójta Gminy Świdnica do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 20 maja 2025 r. w zakresie wskazanym w pkt I sentencji wyroku w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. oddala dalej idącą skargę; IV. zasądza od Wójta Gminy Świdnica na rzecz J. M. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi J. M. jest bezczynność Wójta Gminy Świdnica w udostępnieniu informacji publicznej w zakresie pytania pierwszego sformułowanego we wniosku z dnia 20 maja 2025 r.
Jak wynikało z akt sprawy pismem z dnia 20 maja 2025 r., które wypłynęło do organu w dniu 21 maja 2025 r., Skarżący wystąpił z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej działek rolnych stanowiących własność Gminy Ś., a położonych w miejscowości G. Prosił o udostępnienie szeregu informacji, w tym w pytaniu pierwszym wnioskował o podanie dokładnych numerów ewidencyjnych działek wraz z dokładną powierzchnią. Wnosił o przesłanie odpowiedzi na wniosek pisemnie na podany w piśmie adres korespondencyjny.
W odpowiedzi udzielonej pismem z dnia 3 czerwca 2025 r. organ stwierdził, że numery ewidencyjne działek wraz z dokładną powierzchnią nie stanowią informacji publicznej.
W piśmie z dnia 11 czerwca 2025 r. stanowiącym reklamację na odpowiedź organu Skarżący zanegował pogląd organu, co kwalifikacji spornych informacji. Powołał się na art. 1 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej u.d.i.p.), wskazując, że gospodarowanie mieniem komunalnym, w tym jego identyfikacja (numery ewidencyjne i powierzchnia), są bezsprzecznie informacją publiczną, których jawność wynika z transparentności działania organów władzy publicznej. Taki pogląd jest utrwalony w orzecznictwie, wobec czego domagał się udostępnienia żądanych informacji.
W odpowiedzi na opisaną reklamację Skarżącego organ pismem z dnia 23 czerwca 2023 r. wyjaśnił, że dostępność wskazanych danych jest regulowana przepisami ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2023 r., poz. 1752 ze zm., dalej: p.g.k.) Art. 24 ust. 2 ww. ustawy stanowi co prawda, że dane zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne, ale art. 40a ust. 1 tej ustawy przewiduje odpłatność informacji, zaś art. 24 ust. 4 i ust. 5 p.g.k. zawiera ograniczenia podmiotowe uzależniając dostępność danych od wykazania interesu prawnego. Jawność tych danych oznacza jedynie, że nie mają one charakteru informacji niejawnych, co nie jest równoznaczne z powszechnym dostępem do tych danych, zaś uzyskanie numerów działek w trybie ustawy dostępowej oznaczałoby obejście tych przepisów, które ustanawiają odrębne zasady dostępu. Tym samym numery działek nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy dostępowej, organ udzielił w tym zakresie odpowiedzi i nie miał obowiązku wydawania decyzji. Końcowo organ poinformował Stronę, że może złożyć stosowny wniosek do Powiatowego Biura Geodezji i Katastru w Świdnicy oraz, że na stronach Biuletynu Informacji Publicznej (zakładka Nieruchomości) publikowane są wykazy nieruchomości przeznaczonych do dzierżawy, w tym z miejscowości G. z podziałem na dany rok kalendarzowy.
Pismem z dnia 26 czerwca 2025 r. Skarżący złożył ostateczne wezwanie do udostępnienia informacji publicznej. Zarzucał, że stanowisko organu jest błędne, sprzeczne z utrwaloną linią orzeczniczą. Żądane dane stanowią informację publiczną, jest to informacja o majątku publicznym, a jej jawność jest fundamentem społecznej kontroli nad działalnością organów gminy. Błędne jest powoływane się na przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne jako regulacji specjalnej, co wielokrotnie potwierdzał Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok o sygn. akt I OSK 1561/17). Nawet gdyby przyjąć, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną, z czym Strona się nie zgadzała, to w sprawie zachodzi szczególnie istotny interes publiczny, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. W dalszych uwagach Strona podała argumentację uzasadniającą przedstawiony pogląd. Przekonywał, że żądane informacje nie są wyjątkowe, w odpowiedzi na identyczne pytania inna gmina bez zbędnej zwłoki udostępniła informacje. Wzywał do udostępnienia żądanych informacji.
Pismem z dnia 3 lipca 2025 r. organ podtrzymał stanowisko przedstawione w dotychczasowych pismach.
W skardze złożonej w dniu 9 lipca 2025 r. Skarżący wnioskował o zobowiązanie organu do załatwienia "wniosku z dnia 21 maja 2025 r." poprzez udzielenie merytorycznej odpowiedzi na pytanie pierwsze w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku; stwierdzenie bezczynności organu; zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu Strona opisała przebieg postępowania, zwracając uwagę na zamianę argumentacji organu w piśmie z dnia 23 czerwca 2025 r. Mając na uwadze stanowisko organu Skarżący stwierdził, że pozostaje on w bezczynności w rozpoznaniu jego wniosku. Organ jest w posiadaniu żądanych informacji, które niewątpliwie stanowią informację publiczną.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek organ wskazał, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera przepisów odnoszących się do bezczynności, polega ona na milczeniu organu wobec złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Organ stwierdził, że istota sporu dotyczy ustalenia, czy tryb przewidziany w ustawie dostępowej jest właściwy dla domagania się spornych danych. W opinii organu uzyskanie wskazanych danych jest reglamentowane przepisami ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, powielając argumentację przedstawioną już w piśmie z dnia 23 czerwca 2025 r. Za nietrafny uznał pogląd Skarżącego wyrażany w piśmie z dnia 26 czerwca 2025 r., powołany zaś wyrok sądu administracyjnego nie dotyczył przedmiotu wniosku. Podkreślał, że nie ma możliwości samodzielnego przekwalifikowania wniosku i uznania, że dotyczy on udostępnienia danych z państwowego powiatowego zasobu geodezyjnego. Skarżący może ubiegać się o dane we wskazanym trybie, o czym został przez organ poinformowany w piśmie z dnia 23 czerwca 2025 r. oraz wskazano na możliwość uzyskania informacji na stronach BIP.
W piśmie procesowym z dnia 22 sierpnia 2025 r. Skarżący sprostował błąd w zakresie powołanego orzeczenie, co jednak nie wpływa na zasadność jego twierdzeń. W dalszych uwagach uzasadniał, że zgodnie z poglądami judykatury bezczynność ma miejsce, gdy organ odmawia udostępnienia informacji ale nie wydaje decyzji. Pismo organu nie załatwia sprawy i nie uchyla bezczynności. Na uzasadnienie poglądu, że dane z ewidencji gruntów i budynków są informacją publiczną Skarżący wskazał na orzeczenia sądów, stwierdzające, że informacja o sposobach gospodarowania mieniem publicznym jest informacją publiczną. Dotyczy to wydatkowania środków publicznych oraz działań osób pełniących funkcje publiczne, w tym gospodarowania mieniem komunalnym. Ponieważ wskazane we wniosku działki stanowią majątek publiczny informacja o nich winna być jawna w ramach kontroli społecznej. Skarżący kwestionował pogląd organu, że jego wniosek stanowi nadużycie prawa, ponownie odwołując się do orzecznictwa wywodził, że taka kwalifikacja musi być uzasadniona wskazanym w orzeczeniach zachowaniem wnioskodawcy, po drugie w takiej sytuacji zasadne jest wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Wobec czego Strona skorygowała wnioski skargi domagając się stwierdzenia bezczynności i zobowiązania organu do udostępnienia informacji lub wydania decyzji odmownej.
W kolejnym piśmie procesowym z dnia 8 października 2025 r. Strona wnioskowała o dopuszczenie dowodów załączonych do pisma oraz ponownie skorygowała i rozszerzyła wnioski domagając się dodatkowo wymierzenia organowi grzywny w maksymalnej wysokości i przyznania sumy pieniężnej w wysokości 4.000 zł. Uzasadniając wnioski Skarżący podkreślał, że działanie organu jest nacechowane złą wolą i prowadzi do realnej szkody po stronie Skarżącego. Brak udostępnienia żądanych informacji uniemożliwia Stronie skuteczną kontrolę społeczną nad sposobem gospodarowania mieniem publicznym. Przekłada się to również na sferę majątkową Skarżącego uniemożliwiając pozyskanie wiedzy o nieruchomościach, których umowy dzierżawy wygasają, co jest niezbędne do podjęcia decyzji gospodarczych i przygotowania się do przyszłych przetargów. Postawa organu jest odosobniona, co potwierdza załączona do pisma korespondencja z innymi organami samorządowymi. Z załączonych dokumentów wynika, że inne gminy bez zwłoki i piętrzenia przeszkód udostępniły Skarżącemu analogiczne dane, często w przejrzystej tabelarycznej formie. Dowodzi to, że żądanie Skarżącego jest standardowe, a organ dysponuje danymi, zatem odmowa udostępnienia wnioskowanych danych jest arbitralna i bezprawna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Celem skargi na bezczynność jest zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Oceniając postępowanie organu w tej sprawie, w kontekście zarzucanych przez Stronę naruszeń prawa, wyjaśnienia wymaga, że bezczynność na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej może się przejawiać nie tylko w całkowitym milczeniu organu ale także w błędnym założeniu, że żądane przez wnioskodawcę dane nie stanowią informacji publicznej. Zgodnie z utrwalonym tym zakresie orzecznictwem sądów administracyjnych bezczynność organu administracji na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej oznacza sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ, będąc zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Względnie też, gdy nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2021 r., sygn. akt II SAB/Po 139/20, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Pojęcie bezczynności mieści w sobie także sytuację, w której zobowiązany ustawowo organ, co prawda udziela odpowiedzi, ale nie stanowi ona całkowitej realizacji wniosku strony, który w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej winien zostać rozpoznany, lub też gdy bezpodstawnie przyjmuje, że żądane informacje nie podlegają udostępnieniu.
Przywołane uwagi nakreślają pole jakie winno zostać poddane analizie przy ocenie działania organu na tle zarzutu bezczynności. Obejmuje ono ustalenie, czy istniało wynikające z przepisów prawa zobowiązanie adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wymaga to oceny czy wskazany we wniosku podmiot jest ustawo zobowiązany podjęcia działań oraz czy treść wniosku odnosi się do informacji publicznej, wreszcie ustalenia, czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej.
W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości, że organ jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z jego brzmieniem obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Nie jest sporne, że wójt gminy taki status posiada, jest zatem podmiotem zobowiązanym do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Sporne w sprawie jest natomiast zagadnienie dotyczące charakteru żądanej informacji odnoszącej się do podania dokładnych numerów ewidencyjnych działek wraz z dokładną powierzchnią działek rolnych stanowiących własność Gminy Ś., a położonych w miejscowości G. Stanowisko organu w tym zakresie nie jest spójne, gdyż w piśmie z dnia 3 czerwca 2025 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek Skarżącego, wskazał, że dane te nie stanowią informacji publicznej. W kolejnych zaś pismach kierowanych do Skarżącego w związku z realizacją wniosku wskazał, że informacje te nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazując, że właściwy jest tryb wynikający z ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (pismo z dnia 23 czerwca 2025 r.).
Odnosząc się do wyrażanych przez organ poglądów zanegować trzeba stanowisko w przedmiocie kwalifikacji informacji jako informacji publicznej. Otóż nie ulega wątpliwości, że żądane dane stanowią informacje publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z brzmieniem tej regulacji każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Utrwalone w tym względzie poglądy piśmiennictwa stanowią, że w istocie wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.i.d.p., stanowi informację publiczną (por. T. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, Wyd. LexisNexis, 2002 r., str. 136 i nast., M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej, Toruń 2002, str. 25 i nast.). Powołane zapisy wykładane w zgodzie z art. 61 Konstytucji RP nakazują przyjęcie, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.
Dalsze przepisy ustawy dostępowej wskazują, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.). Przepis art. 6 u.d.i.p. stanowi uszczegółowienie definicji zawartej w art. 1 ust. 1 ww. ustawy, przy czym zawarty w nim katalog nie jest zamknięty.
Bezspornie zatem żądane przez Skarżącego informacje odnoszące się do majątku jednostki samorządu terytorialnego stanowią informację publiczną, tym samym pogląd wyrażony w piśmie z dnia 3 czerwca 2025 r. nie jest prawidłowy. Nie każda jednak informacja mająca status informacji publicznej podlega udostępnieniu, o czym przekonuje treść m.in. art. 5 u.d.i.p. ale także art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z brzmieniem ostatniego z powołanych zapisów przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Zatem w przypadku, gdy żądane dane – mające charakter informacji publicznej dostępne są w innym trybie ma on pierwszeństwo przed ustawą dostępową.
W realiach rozpoznawanej sprawy organ w piśmie z dnia 23 czerwca 2025 r. jakkolwiek nie powołał się na ww. przepis, to wskazał Skarżącemu, że o wnioskowane dane może i powinien ubiegać się w trybie i na zasadach wskazanych w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne, co wyłącza możliwość ich uzyskania na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Odnosząc się do wskazanego poglądu, na tle okoliczności rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że wbrew argumentacji wyrażanej przez organ przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zakresie wnioskowanych przez Skarżącego danych nie przewidują odrębnego trybu postępowania, a żądane informacje są jawne. Stosownie do powołanego na wstępie przepisu obowiązkiem organu jest udostępnienie informacji o posiadanym majątku, a zatem także o posiadanych nieruchomościach. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące: 1) gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. W ust. 2 ww. regulacji wskazano, że w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także właścicieli nieruchomości.
Kolejne zapisy ww. ustawy stanowią, że informacje, o których mowa w art. 20 ust. 1 i 2, zawiera operat ewidencyjny (...) (art. 24 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne). Informacje zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne (art. 24 ust. 2 ww. ustawy). Zgodnie zaś z art. 24 ust. 3 ww. ustawy Starosta udostępnia informacje zawarte w operacie ewidencyjnym w formie: 1) wypisów z rejestrów, kartotek i wykazów tego operatu; 2) wyrysów z mapy ewidencyjnej; 3) kopii dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych operatu ewidencyjnego; 4) plików komputerowych sformatowanych zgodnie z obowiązującym standardem wymiany danych ewidencyjnych; 5) usług, o których mowa w art. 9 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej. Art. 24 ust. 4 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wskazuje zaś, że każdy, z zastrzeżeniem ust. 5, może żądać udostępnienia informacji zawartych w operacie ewidencyjnym. Istotny jest także zapis art. 24 ust. 5 ww. ustawy, stanowi on, że starosta udostępnia dane ewidencji gruntów i budynków zawierające dane podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, oraz wydaje wypisy z operatu ewidencyjnego, zawierające takie dane, na żądanie: 1) właścicieli oraz osób i jednostek organizacyjnych władających gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 2) organów administracji publicznej albo podmiotów niebędących organami administracji publicznej, realizujących, na skutek powierzenia lub zlecenia przez organ administracji publicznej, zadania publiczne związane z gruntami, budynkami lub lokalami, których dotyczy udostępniany zbiór danych lub wypis; 2a) operatorów: a)sieci, w rozumieniu ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 604 i 834), b)systemu przesyłowego, systemu dystrybucyjnego oraz systemu połączonego, w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 266, 834 i 859); 2b) sądów na potrzeby prowadzonych postępowań; 3) innych podmiotów niż wymienione w pkt 1-2b, które mają interes prawny w tym zakresie.
Zgodnie zaś z art. 9 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz.U. z 2025 r., poz. 242 ze zm., dalej: u.i.i.p.), organy administracji prowadzące rejestry publiczne, które zawierają zbiory związane z wymienionymi w załączniku do ustawy tematami danych przestrzennych, tworzą i obsługują, w zakresie swojej właściwości, sieć usług dotyczących zbiorów i usług danych przestrzennych, do których zalicza się usługi: 1) wyszukiwania, umożliwiające wyszukiwanie zbiorów oraz usług danych przestrzennych na podstawie zawartości odpowiadających im metadanych oraz umożliwiające wyświetlanie zawartości metadanych; 2) przeglądania, umożliwiające co najmniej: wyświetlanie, nawigowanie, powiększanie i pomniejszanie, przesuwanie lub nakładanie na siebie zobrazowanych zbiorów oraz wyświetlanie objaśnień symboli kartograficznych i zawartości metadanych; 3) pobierania, umożliwiające pobieranie kopii zbiorów lub ich części oraz, gdy jest to wykonalne, bezpośredni dostęp do tych zbiorów; 4) przekształcania, umożliwiające przekształcenie zbiorów w celu osiągnięcia interoperacyjności zbiorów i usług danych przestrzennych; 4) umożliwiające uruchamianie usług danych przestrzennych (art. 19 ust. 1 ww. ustawy). Usługi, o których mowa w ust. 1, są powszechnie dostępne za pomocą środków komunikacji elektronicznej (art. 19 ust. 2 ww. ustawy). Dostęp do usług, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2, jest powszechny i nieodpłatny (art. 12 ust. 1).
Z powołany zapisów wynika, że jedynie informacje opisane w art. 24 ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne podlegają udostępnieniu na żądanie. W zakresie tym nie mieszczą się informacje o powierzchni działek oraz ich oznaczenia - nie stanowią danych zawierających informację o podmiotach, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a zatem nie podlegają udostępnieniu we wskazanym trybie. Informacje te, stosownie do powołanych na wstępie regulacji są jawne, a dostęp do nich powszechny i realizowany na podstawie ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej.
Zatem w odniesieniu do tych danych, które są powszechnie dostępne, jawne i nieodpłatne nie znajdzie zastosowania przepis w art. 24 ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a tym samym także art. 1 ust. 2 u.d.i.p., który odwołuje się do odmiennych zasad i trybu dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. W odniesieniu do spornych danych takich regulacji nie ma, a zatem winny być one udostępnione przez podmiot zobowiązany jako, że dotyczą informacji o majątku publicznym.
Zgodnie z poglądem wyrażonym w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. (sygn. akt I OPS 3/13, dostępna ONSAiWSA z 2014 r., nr 3, poz. 34) razie wątpliwości, w świetle art. 61 Konstytucji RP i art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wykładania powinna uwzględniać prawo do dostępu do informacji, a nie jej ograniczenie. Ograniczenie prawa do informacji musi (...) posiadać wyraźną podstawę w ustawie i nie może być oparte na domniemaniu. Musi też posiadać materialną legitymację, a więc jego wprowadzenie jest możliwe jedynie z uwagi na konieczność ochrony wartości wymienionych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP.
Pogląd ten, który Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela, nakazuje przyjęcie, że w sytuacji takiej jak zaistniała w rozpoznanej sprawie organ nie może uchylać się od udostępnienia żądanych informacji powołując się na przepisy szczególne, które wskazują na powszechną dostępność żądanych informacji, bez konieczności wykazywania interesu prawnego, czy faktycznego. Jednocześnie dostęp do tych danych na podstawie wskazanych rejestrów wymaga posiadania informacji umożliwiających identyfikację nieruchomości, np. adres, który w odniesieniu do nieruchomości publicznych jest informacją jawną. Przyjęty przez organ pogląd prowadziłby do sytuacji, w której wnioskodawca nie mógłby uzyskać powszechnie dostępnych informacji i byłby zmuszony do wystąpienia w trybie art. 24 ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne do starosty o uzyskanie informacji o nieruchomościach stanowiących własność gminy, przy czym wówczas byłby zobowiązany do wykazania interesu prawnego w pozyskaniu danych, po to aby uzyskać możliwość wyszukania w powszechnie dostępnym rejestrze danych, o które zwraca się do organu. W opinii Sądu taki sposób wykładni spornych przepisów narusza zasady wyrażone w art. 61 Konstytucji oraz przepisy art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.
Nie udostępniając Stronie żądnych informacji organ dopuścił się bezczynności, o czym orzeczono zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w pkt I sentencji wyroku. Realizacji tego obowiązku nie stanowi odesłanie do Biuletynu Informacji Publicznej, a to z uwagi na zakres ujętych tam danych, gdyż organ nie poinformował Skarżącego, czy dane tam zawarte są kompletne i odpowiadają zakresowi ujętemu we wniosku z dnia 20 maja 2025r.
W tym miejscu odnotowania jeszcze wymaga, że podana w skardze data wniosku jest wynikiem omyłki, co w sposób jednoznaczny wynika z akt sprawy. Przedmiotem procedowania i oceny jest postępowanie w sprawie wniosku Skarżącego z dnia 20 maja 2025 r. W konsekwencji wobec braku podjęcia przez organ właściwych czynności w zakresie rozpoznania wniosku Strony, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ww., ustawy Sąd zobowiązał organ do ich dokonania w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt II sentencji orzeczenia).
Zgodnie zaś z art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdzenie bezczynności obliguje Sąd do oceny, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu organu. Podejmował on działania w sposób sprawny, a fakt, że Sąd nie podzielił wykładni prawa przedstawionej przez organ nie może uzasadniać rażącego naruszenia prawa. Rozstrzygnięcie w tym względzie zawarto w pkt I sentencji wyroku.
Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Skarżący taki wniosek złożył, jednakże w opinii Sądu wobec braku w działaniu organu administracji cechy rażącego naruszenia prawa uwzględnienie żądania Strony nie znajdzie uzasadnienia, co nakazywało jego oddalenie na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku).
Orzeczenie o kosztach (pkt IV sentencji wyroku) ma umocowanie w art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Końcowo wskazania wymaga, że Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).