IV SAB/Wr 922/22

IV SAB/Wr 922/22 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-02-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-10-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Marta Pająkiewicz-Kremis /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 58 par. 1 pkt 6 i  art. 220 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi M. T. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 września 2022 r. strona skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 7 października 2022r., pismem z dnia 28 października 2022 r., Sąd wezwał stronę skarżącą do:
- uiszczenia wpisu sądowego od wspomnianej skargi, w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi;
- nadesłania kopii ponaglenia skierowanego do organu wraz z dowodem jego wniesienia, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Jak wynika z akt sprawy, przesyłka sądowa zawierająca te wezwania po dwukrotnym awizowaniu w dniach 2 i 10 listopada 2022 r. została zwrócona do nadawcy (Sądu) z adnotacją " zwrot nie podjęto w terminie".
Braki - formalny oraz brak fiskalny skargi nie zostały uzupełnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny obowiązany jest z urzędu badać, czy wniesienie skargi jest dopuszczalne. Negatywny wynik takiej kontroli skutkuje brakiem możliwości rozstrzygnięcia sporu i wydania w sprawie wyroku. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259; dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 53 § 2 p.p.s.a.). Skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu, jej wniesienie dopuszczalne jest wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., to znaczy złożyła stosowne ponaglenie z uzasadnieniem do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. Z powołanych wyżej przepisów wynika zatem, że wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Takie też stanowisko jest konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z dnia 2 września 2020 r. sygn. akt II OSK 3732/18, postanowienia NSA z dnia 8 lutego 2021 r. sygn. akt I OSK 2754/20, wyrok NSA z dnia 17 listopada 2020 r. sygn. akt II OSK 973/19 – orzeczenia dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Brak ponaglenia czyni skargę niedopuszczalną. W konsekwencji, jeżeli strona przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego środka zaskarżenia, to skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 28 października 2016 r. sygn. akt I OSK 125/15, CBOSA).
Z kolei po myśli art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Jeśli skarga dotknięta jest powyższym brakiem strona wzywana jest do jego uzupełnienia, a nieusunięcie braku w wyznaczonym terminie powoduje odrzucenie skargi (art. 220 § 3 p.p.s.a).
Jak wynika z akt sprawy, w dniu 16 listopada 2022 r. nastąpił skutek doręczenia stronie wezwanie Sądu do przedłożenia kopii ponaglenia skierowanego do organu wraz z dowodem jego wniesienia oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł.
Oba wezwania zostały opatrzone rygorem odrzucenia skargi w przypadku niewykonania wezwania Sądu w terminie 7 dni od doręczenia wezwania. Skutek doręczenia tych wezwań Sąd przyjął w oparciu o tzw. fikcję doręczenia na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a.
Termin na przedłożenie dowodu wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie oraz na opłacenie skargi minął bezskutecznie w dniu 23 listopada 2022 r. , albowiem stwierdzone braki nie zostały uzupełnione.
W tym stanie rzeczy, skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz 220 § 3 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono jak w sentencji