IV SAB/Wr 7/25

IV SAB/Wr 7/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-04-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-01-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Nikiforów /sprawozdawca/
Gabriel Węgrzyn /przewodniczący/
Marta Pająkiewicz-Kremis
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prezes Sądu
Treść wyniku
Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b-d, art. 13 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi G. Z. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego we Wrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 25 listopada 2024 r. I. zobowiązuje Prezesa Sądu Okręgowego we Wrocławiu do rozpoznania punktów nr: 1, 2, 6, 7, 8, 10, 11 oraz 12 wniosku G. Z. z dnia 25 listopada 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Prezes Sądu Okręgowego we Wrocławiu dopuścił się bezczynności w przedmiocie rozpoznania punktów nr: 1, 2, 6, 7, 8, 10, 11 oraz 12 wniosku opisanego w punkcie pierwszym wyroku; III. stwierdza, że bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego we Wrocławiu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala dalej idącą skargę; V. zasądza od Prezesa Sądu Okręgowego we Wrocławiu na rzecz skarżącego G. Z. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 25 listopada 2024 r. G. Z. (dalej: wnioskodawca, skarżący) zwrócił się do Prezesa Sądu Okręgowego we Wrocławiu (dalej: organ, Prezes Sądu) o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej sędzi Sądu Okręgowego we Wrocławiu E. K. w następującym zakresie:
1. Przebiegu ścieżki zawodowej sędziego, w tym informacje o poprzednich stanowiskach i funkcjach pełnionych w sądownictwie;
2. Wykazu szkoleń, seminariów, konferencji oraz innych form doskonalenia zawodowego, w których uczestniczył sędzia w ciągu ostatnich pięciu lat;
3. Danych na temat specjalizacji sędziego lub obszarów prawa, w których się specjalizuje, jeśli są takie dostępne;
4. Danych o ocenach ze studiów prawniczych oraz przedmiotach ocen z poszczególnych przedmiotów ze studiów;
5. Życiorysu sędziego przedłożonego do Sądu Okręgowego we Wrocławiu;
6. Liczby rozpoznanych spraw (na stanowisku sędziego Sądu Apelacyjnego);
7. Podziału spraw według rodzajów (np. sprawy karne, cywilne),
8. Procentowego wskaźnika uchyleń lub zmienionych orzeczeń w wyższej instancji;
9. Informacji o najistotniejszych sprawach, w których orzekał sędzia, jeżeli takie sprawy mają szczególne znaczenie publiczne lub są dostępne publicznie;
10. Informacji o pełnionych przez sędziego funkcjach w ramach Sądu Apelacyjnego lub Krajowej Rady Sądownictwa, jeżeli takie istnieją;
11. Informacji o udziale sędziego w komisjach, zespołach zadaniowych lub projektach specjalnych, jeśli takie zostały powołane i jeśli sędzia pełni w nich funkcję związaną z działalnością sądu;
12. Ewentualnych skarg lub uwag na działalność sędziego rozpatrywanych w ramach postępowania dyscyplinarnego lub postępowań wewnętrznych;
13. Wyników przeprowadzonych ocen okresowych lub innych form nadzoru nad działalnością orzeczniczą sędziego, jeśli takie istnieją i są jawne.
Pismem z 29 listopada 2024 r. Prezes Sądu poinformował wnioskodawcę, że żądane informacje nie mają cech informacji publicznej, w związku z powyższym nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.). Motywując swoje stanowisko organ powołał uzasadnienia orzeczeń sądów administracyjnych w wyniku czego wywiódł, że żądanie zawarte we wniosku nie dotyczy udostępnienia informacji o działaniu Sądu Okręgowego we Wrocławiu jako instytucji publicznej. Argumentował, że wnioskodawca występuje jako podmiot osobiście zainteresowany (pozwany) rozstrzygnięciem sprawy sądowej, która toczy się obecnie przed Sądem Okręgowym we Wrocławiu. Z informacji uzyskanych przez organ wynika bowiem, że E. K. - Sędzia Sądu Okręgowego we Wrocławiu była referentem w tej sprawie. Dlatego - w ocenie organu – wnioskodawca nie może żądać informacji o sędziach Sądu Okręgowego we Wrocławiu orzekających w jego sprawie, czy to dla potrzeb swojego stanowiska ww. sprawie sądowej, czy też zbierania dowodów - zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność w sprawie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wnioskodawca zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1 u.d.i.p., który nakłada obowiązek udzielenia informacji w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, co w tym przypadku – jak wskazał - nie miało miejsca. Stąd argumentował, że działanie Prezesa Sądu stanowi bezczynność organu, uniemożliwiając mu realizację konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej, wynikającego z art. 61 Konstytucji RP.
W związku z powyższym, wniósł o zobowiązanie Prezesa Sądu do rozpatrzenia wniosku z 25 listopada 2024 r. i udzielenia żądanej informacji publicznej oraz zasądzenia od organu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zapatrywanie, że żądanie zawarte we wniosku skarżącego z 25 listopada 2024 r. nie dotyczy udostępnienia informacji o działaniu Sądu Okręgowego we Wrocławiu jako instytucji publicznej, zmierza natomiast do udzielenia wnioskodawcy informacji, które mają posłużyć do załatwiania indywidualnych spraw osoby składającej wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie zaś do istotnej kontroli społeczeństwa nad organami władzy publicznej i podmiotami wykonującymi zadania publiczne. W tym stanie rzeczy żądane informacje nie powinny być udostępnione zgodnie z przepisami u.d.i.p.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 334), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W świetle u.d.i.p., aby nie narazić się na zarzut bezczynności, podmiot zobowiązany powinien: udostępnić wnioskowaną informację publiczną, jeśli znajduje się w jej posiadaniu (art. 10 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, jeśli stwierdzi istnienie ograniczeń w dostępie do informacji publicznej (art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w związku z art. 5 u.d.i.p.); poinformować, że danej sprawie przysługuje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); poinformować, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.); poinformować, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).
W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
W przypadku, gdy - wbrew ocenie podmiotu zobowiązanego - wnioskodawca uznaje, że żądane przez niego informacje stanowią informację publiczną i powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p., może kwestionować stanowisko tego podmiotu wnosząc skargę na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Wówczas obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p., jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez tę ustawę.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd akcentuje, że bez wątpienia Prezes Sądu, do którego skarżący skierował wniosek z 25 listopada 2024 r., jest podmiotem, który wykonuje zadania publiczne, w związku z czym – jako organ władzy publicznej - jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
W świetle rozpatrywanej skargi sporne jest natomiast to, czy żądana przez skarżącego informacja w zakresie dotyczącym sędzi Sądu Okręgowego we Wrocławiu (z uwzględnieniem indywidualnego kontekstu sprawy) stanowi informacje publiczną. Jak bowiem wynika z pisma stanowiącego odpowiedź na wniosek skarżącego, jak i w odpowiedzi na skargę, Prezes Sądu uznał, że żądane informacje nie mają cech informacji publicznej, w związku z powyższym nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p.
Sąd zatem jeszcze raz przypomina, że wniosek skarżącego z 25 listopada 2024 r. dotyczył udostępnienia informacji (13 pytań) na temat sędzi Sądu Okręgowego we Wrocławiu. Pytania odnosiły się do informacji o: kwalifikacjach i doświadczeniu zawodowym sędzi; orzecznictwie i działalności orzeczniczej; pełnionych funkcjach lub udziału w projektach, a także innych informacjach dotyczących jej pracy.
Oceniając zatem zasadność rozpatrywanej skargi wpierw wypada wskazać, że pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca przybliżył w art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p., wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Ustawodawca określając pojęcie informacji publicznej odwołał się do kategorii sprawy publicznej. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa, informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W szczególności walor informacji publicznej będą posiadały informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (tj. organach władzy publicznej), w tym o ich organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, a także organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach (por. art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b-d u.d.i.p.).
W świetle powyższych przepisów sędzia jest niewątpliwie osobą pełniącą funkcję publiczną, albowiem "sprawuje funkcje w organach władzy publicznej" w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Istotne jest zatem, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne. Sędzia orzekając w sprawach należących do właściwości sądów na zasadach niezawisłości i bezstronności realizuje zadania znajdujące się w kognicji tych sądów jako organów władzy publicznej, sprawując w nich tym samym funkcję publiczną (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 17 sierpnia 2017 r., IV SAB/Wr 94/17).
Oznacza to, że informacje dotyczące sprawowania funkcji sędziego są zatem – naturalnie w określonym zakresie - informacją publiczną oraz podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w u.d.i.p.
Odnosząc powyższe do żądanych przez skarżącego informacji, trzeba zauważyć, że dane dotyczące sędziów znajdują się w tzw. wykazie służbowym. Zgodnie z art. 67 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 334, ze zm.; dalej: P.u.s.p.), prezes sądu okręgowego prowadzi dla każdego sędziego sądu rejonowego i sędziego sądu okręgowego, sprawującego urząd w okręgu sądowym, osobny wykaz służbowy zawierający podstawowe dane dotyczące jego stosunków służbowych i osobistych w zakresie mającym wpływ na pełnienie urzędu sędziego, a także dane na temat odbytych szkoleń i form doskonalenia zawodowego oraz innych okoliczności wskazujących na specjalizację w poszczególnych dziedzinach prawa lub rozpoznawaniu poszczególnych rodzajów spraw. Prezes sądu apelacyjnego prowadzi taki wykaz dla sędziów sądu apelacyjnego. Tak więc z chwilą objęcia przez osobę powołaną do pełnienia urzędu sędziego pierwszego stanowiska sędziowskiego, prezes sądu okręgowego zakłada dla tego sędziego wykaz służbowy, prowadzony aż do wygaśnięcia (rozwiązania) stosunku służbowego lub do śmierci sędziego. Tam właśnie - przede wszystkim - powinny znajdować się dane, których udostępnienia jako informacji publicznej domagał się skarżący. Należy przy tym wspomnieć, że wzór wykazu oraz sposób jego prowadzenia reguluje wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 67 § 2 P.u.s.p., rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie prowadzenia wykazów służbowych sędziów (Dz. U. z 2012 r. poz. 389).
Przy tym nie można naturalnie absolutyzować obowiązku udostępnienia wszystkich danych zawartych w ww. wykazie na podstawie u.d.i.p. Generalnie bowiem należy przyjąć, że w przypadku osoby sprawującej funkcję publiczną, jaką jest sędzia, udostępnia się tylko i wyłącznie te dane, które mają bezpośredni związek z pełnieniem przez niego tejże funkcji. Chodzi mianowicie o konkretne dane, które bądź "kwalifikują" do sprawowania funkcji, bądź "uzewnętrzniają" ją, jako osobę sprawującą funkcje w organach władzy publicznej.
Oczywiste jest więc, że są to np. takie informacje, jak: dane o spełnieniu wymogów przewidzianych do pełnienia urzędu sędziego; dane związane z immunitetem, z postępowaniami dyscyplinarnymi, przebiegiem kariery zawodowej czy zdolnością do pracy. Orzecznictwo wskazuje tutaj nawet datę urodzenia (wiek) sędziego, istotne w związku z określeniem daty przejścia w stan spoczynku, czy momentem wejścia do zawodu (por. wyrok WSA w Łodzi z 21 października 2014 r., II SAB/Łd 118/14; wyrok WSA w Warszawie z 27 kwietnia 2012 r., II SAB/Wa 51/12; wyrok WSA w Krakowie z 14 listopada 2014 r., II SAB/Kr 347/14; wyrok WSA w Warszawie z 27 lipca 2016 r., II SAB/Wa 949/15).
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że niewątpliwie mają charakter informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. dane o kwalifikacjach i doświadczeniu zawodowym sędzi opisane w pkt. 1 oraz pkt. 2 wniosku skarżącego, tj. przebiegu ścieżki zawodowej, w tym informacje o poprzednich stanowiskach i funkcjach pełnionych w sądownictwie a także wykaz szkoleń, seminariów, konferencji oraz innych form doskonalenia zawodowego, w których uczestniczyła sędzia. Są to bowiem dane, które "uzewnętrzniają" sędzię, jako osobę sprawującą funkcję publiczną.
Nie są natomiast informacją publiczną dane opisane w pkt 3-5 wniosku skarżącego. Kwestia "specjalizacji" sędziego nie ma bezpośredniego związku z ustawowymi wymogami kwalifikacji sędziego. Ponadto w zakresie w jakim "specjalizacja" sędziego uzewnętrznia się w ramach struktury organizacyjnej sądu na pytania skarżącego odpowiadają dane dotyczące stanowisk i funkcji pełnionych w sądownictwie (pkt 1 wniosku) oraz statystyka dotycząca podziału (rodzaju) orzekanych spraw czy pełnione funkcje w sądzie (zob. pkt 7 oraz pkt 10 wniosku oraz ich omówienie w dalszej części uzasadnienia).
Jeżeli chodzi o pytanie opisane w pkt. 4 wniosku skarżącego, to informacją publiczną jest jedynie fakt ukończenia studiów o kierunku wymaganym na stanowisku sędziego, a nie ocen z poszczególnych przedmiotów ze studiów Osiągnięcia kandydata z poszczególnych przedmiotów studiów nie warunkują bowiem jego sytuacji przez pryzmat kryteriów powołania na stanowisko sędziego, bądź też dalszego piastowania tej funkcji.
Dalej, zdaniem Sądu, nie posiada również waloru informacji publicznej życiorys sędziego (pkt 5 wniosku). Jest to dokument prywatny i fakt powierzenia go organom sądu nie powoduje, że staje się on dokumentem urzędowym. Oczywiście nie można wykluczyć, że życiorys może zawierać określone dane będące informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Jednak wówczas należałoby poprzestać jedynie na udostępnieniu takiej konkretnej informacji. W tym kontekście należy rozróżnić pojęcie informacji publicznej od jej nośnika. W przypadku innych rodzajów nośników informacji publicznej niż dokument urzędowy, podmiot zobowiązany nie ma obowiązku udostępniać samego nośnika, a jedynie zawartą w nim informację, jeśli stanowi ona informację publiczną. A zatem należy powtórzyć, że dokumenty prywatne znajdujące się w posiadaniu organu (np. życiorys) mogą stanowić podstawę do sformułowania odpowiedzi na wniosek o informację publiczną, jeśli zawierają informacje podlegające udostępnieniu (zob. wyrok NSA z 20 listopada 2019 r., I OSK 4342/18).
Nie budzi natomiast wątpliwości Sądu że stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. żądane dane o "orzecznictwie i działalności orzeczniczej" sędzi opisane pkt 6-8 wniosku skarżącego. Są to bowiem niewątpliwie dane odzwierciedlające organizację czy przedmiot działalności organu władzy publicznej w kontekście sprawowanej przez sędzię funkcji (por. art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b-d u.d.i.p.).
Nie można natomiast przypisać takiej kwalifikowanej cechy informacji z pkt. 9 wniosku skarżącego. Pojęcie "najistotniejszych spraw" czy ich "szczególnego znaczenia" nie są zwrotami ustawowymi. Ponadto nie odnoszą się do określonych faktów, lecz mają walor ściśle oceny i subiektywny.
Oczywiście stanowią informację publiczną dane opisane w pkt 10 oraz 11 wniosku skarżącego (Informacje o pełnionych funkcjach lub udziałach w projektach), albowiem niewątpliwie są to dane odzwierciedlające organizację czy przedmiot działalności organu władzy publicznej w kontekście sprawowanej przez sędzię funkcji (por. art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b-d u.d.i.p.).
Stanowią wreszcie informacje publiczną informacje o których mowa w pkt. 12 wniosku skarżącego. Zgodnie z utrwalonym w tej mierze stanowiskiem sądów administracyjnych, informacjom związanym z publicznoprawną sferą postępowania dyscyplinarnego należy przypisać walor informacji publicznej. Z faktu, że sędzia wykonuje zadania publiczne w zakresie wymiaru sprawiedliwości można wywieść, iż ewentualne dotyczące jej postępowanie dyscyplinarne pozostaje w określonym związku z wykonywaniem zadań publicznych (sprawowaniem funkcji). Wykonywana funkcja publiczna wymaga ochrony godności danego zawodu lub służby oraz zachowania niezbędnego zaufania społecznego. Informacje dotyczące postępowania dyscyplinarnego sędziów mieszczą się w pojęciu "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (wyrok NSA z 10 stycznia 2018 r., I OSK 511/16).
Na koniec Sąd wskazuje, że ocena okresowa sędziego, do której odnosił się pkt. 13 wniosku skarżącego nie jest informacją o sprawach publicznych, działalności organów władzy publicznej czy też działalności osób pełniących funkcje publiczne, z uwagi na jej ściśle wewnętrzny charakter (zob. wyrok NSA z 18 września 2018 r., I OSK 2434/16). Jeżeli natomiast chodzi o postulowane w tym samym punkcie przez wnioskodawcę informacje na temat "innych form nadzoru nad działalnością orzeczniczą sędziego" informacja nie mogłaby zostać udzielona, gdyż takie prawne formy nie istnieją.
Tym samym, w zakresie opisanym w pkt. I sentencji wyroku skarga wnioskodawcy zasługiwała na uwzględnienie.
Przy tym Sąd wskazuje, że organ broni stanowiska o generalnym braku znamion informacji publicznej wszystkich danych żądanych przez skarżącego we wniosku z 25 listopada 2024 r. Formułuje przy tym zapatrywanie, że wnioskowana informacja dotyczy realizacji indywidualnego interesu skarżącego związanego z toczącym się postępowaniem przed sądem. Takie stanowisko Prezesa Sądu nie może jednak zostać zaakceptowane. W tym bowiem kontekście organ nawiązuje do problematyki "nadużywania" prawa do informacji publicznej. Tymczasem w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym dla odkodowania treści pojęcia informacji publicznej jako informacji o działalności organów wskazanych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1, czy art. 6 ust. 1 u.d.i.p. nie ma znaczenia ocena charakteru interesu w uzyskaniu informacji publicznej przez wnioskodawcę, który jest podmiotem publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, również w powiązaniu z kategorią "sprawy własnej", ani cel, dla jakiego wnioskodawca żąda udostępnienia informacji publicznej. Sposób czynienia użytku z publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, a tym samym i interesu stanowiącego podstawę tego prawa może być analizowany z perspektywy ewentualnego zjawiska nadużywania tego prawa, a wówczas prowadzić do odmowy jego ochrony. Tym samym, poinformowanie przez Prezesa Sądu wnioskodawcy jedynie pismem, że żądane informacje mu nie przysługują, bowiem nie mają cech informacji publicznej jest nieprawidłowe, bowiem organ powinien w takiej sprawie wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej (zob. wyrok NSA z 19 grudnia 2024 r., III OSK 1560/24 ).
W związku z powyższym Sąd orzekł, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego w zakresie opisanym w pkt. I sentencji wyroku, przy tym bezczynność ta nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa mówimy przede wszystkim, jeżeli bezczynność jest wynikiem lekceważącego traktowania przez organ swoich obowiązków. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się rażącego naruszenia prawa, gdyż nierozpoznanie wniosku przez organ w prawidłowej formie wynikającej z u.d.i.p. nie nastąpiło z powodu złej woli tego podmiotu, lecz – co najwyżej - z błędnej interpretacji przepisów tej ustawy.
Sąd oddalił dalej idącą skargę z przyczyn opisanych wyżej w uzasadnieniu (t.j. w zakresie pkt. 3-5, 9 oraz 13 wniosku skarżącego z 25 listopada 2024 r., które nie dotyczą informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p.).
O należnych skarżącemu kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.