IV SAB/Wr 623/25

IV SAB/Wr 623/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-09-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Nikiforów
Anetta Makowska-Hrycyk
Katarzyna Radom /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 24 września 2025 r. w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. G. na bezczynność Starosty Dzierżoniowskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 29 kwietnia 2025 r. oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi M. G. jest bezczynność Starosty Dzierżoniowskiego w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 29 kwietnia 2025 r.
Jak wynikało z akt sprawy Skarżący pismem z dnia 29 kwietnia 2025 r., skierowanym drogą elektroniczną (poprzez e-mail) do Starosty Dzierżoniowskiego, powołując się na art. 2 i art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.), wystąpił o udostępnienie następujących informacji:
1) Kopii procedur obowiązujących w Starostwie Powiatowym w Dzierżoniowie w zakresie obsługi zgłoszeń sygnalistów, obowiązujących w dniu 28 kwietnia 2025 r.
2) Kopii wewnętrznych regulaminów, zarządzeń lub instrukcji dotyczących ochrony danych osobowych sygnalistów obowiązujących w Starostwie Powiatowym w Dzierżoniowie w 2025 r.
3) Kopii decyzji, protokołów lub dokumentów, na podstawie których zgłoszenie sygnalisty M. G. zostało przekazane do Urzędu Miasta i Gminy w Pieszycach.
4) Wskazania podstawy prawnej, na której oparto decyzję o ujawnieniu danych osobowych sygnalisty osobom trzecim.
5) Informacji, czy Sekretarz Powiatu Pani I. S. konsultowała przekazanie zgłoszenia z radcą prawnym Starostwa – a jeśli tak, to prosił o kopię opinii prawnej (z zachowaniem możliwej anonimizacji danych osobowych).
Skarżący prosił o przesłanie odpowiedzi w formie elektronicznej (skany dokumentów) na podany w piśmie adres.
Pismem z dnia 13 maja 2025 r. organ odpowiedział na wniosek Skarżącego informując, że:
1) Procedury obowiązujące w Starostwie Powiatowym w Dzierżoniowie w zakresie obsługi zgłoszeń sygnalistów znajdują się w BIP, w piśmie wskazano adres strony internetowej oraz link do strony.
2) Informacje w zakresie ochrony sygnalistów zwarte są w ww. procedurach i znajdują się w BIP pod podanym linkiem.
3) Uzyskanie dostępu do informacji objętych zgłoszeniem jest niemożliwie zgodnie z art. 43 ust. 1, art. 44 ust. 4 oraz art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 2024 r. o ochronie sygnalistów (Dz.U. z 2024 r., poz. 928, dalej: u.o.s.). W przypadku gdy dostęp do informacji będących przedmiotem wniosku jest uregulowany w przepisach szczególnych, mają one pierwszeństwo przed przepisami o dostępie do informacji publicznej – art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Jednocześnie organ poinformował, że uzyskanie wyjaśnień w sprawie swojego zgłoszenia możliwe jest w trybie przepisów ustawy o ochronie sygnalistów. W tym celu należy skontaktować się za pomocą poczty elektronicznej, w piśmie podano adres e-mail.
4) Nie ujawniono danych osobowych sygnalisty osobom trzecim. Zgłoszenie naruszenia zostało przekazane do organu właściwego do podjęcia działań następczych zgodnie z art. 34 ust. 1 pkt 4 u.o.s.
5) Komisja ds. obsługi zgłoszeń naruszeń prawa analizuje zgłoszenia zgodnie z obowiązującymi przepisami. Sporządzane w tym celu opinie prawne nie podlegają udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej. Powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt I OSK 899/15 organ wskazał, że opinia nie jest skierowana do podmiotów zewnętrznych, ma charakter nieoficjalny, epizodyczny i jednoznacznie pomocniczy, stanowi element powstały w ramach potrzeby i przygotowania stanowiska w zakresie rozważań, a zatem dopowiada definicji dokumentu wewnętrznego.
W dniu 13 maja 2025 r. Strona złożyła skargę na bezczynność organu zarzucając niepełną odpowiedź na wniosek z dnia 29 kwietnia 2025 r. Skarżący podnosił, że nie udzielono odpowiedzi na pytanie nr 3, nie wskazano żadnego dokumentu (protokołu, decyzji, notatki służbowej), który stanowił podstawę przekazania zgłoszenia zewnętrznego Strony do Urzędu Miasta i Gminy Pieszyce. W odpowiedzi na pytanie nr 4 nie wskazano podstawy prawnej ujawnienia danych osobowych Skarżącego. Pomimo wyjaśnienia, że dane te nie zostały ujawnione podano je w piśmie z dnia 28 kwietnia 2025 r. podpisanym przez Sekretarza Powiatu. Nie odniesiono się rzeczowo do pytania nr 5, nie wskazano, czy decyzja o przekazaniu zgłoszenia była konsultowana z radcą prawnym Starostwa, ani czy sporządzono opinię prawną. Powołano się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego bez odpowiedzi, czy taka opinia w ogóle powstała.
W opinii Skarżącego opisane okoliczności świadczą o uchylaniu się od udzielenia pełnej i konkretnej informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odpowiedź organu ma charakter wymijający i nie spełnia wymogu transparentności. Skarżący wnioskował o zobowiązanie organu do udzielenia jednoznacznej i konkretnej odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku z dnia 29 kwietnia 2025 r.; wskazania dokumentów lub podstawy prawnej przekazania zgłoszenia do Urzędu Miasta i Gminy Pieszyce oraz ujawnienia danych osobowych wbrew woli Skarżącego; wskazania, czy decyzja była konsultowana z radcą prawnym – jeśli tak, ujawnienia opinii lub jej zakresu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że w dniach 15 kwietnia 2025 r. Skarżący skierował do organów Powiatu pisma dotyczące inwestycji wskazanej w odpowiedzi na skargę, w której w opinii Strony, brały udział podmioty (także wskazane w piśmie organu). W pismach tych Skarżący, powołując się na ustawę o sygnalistach, podniósł, że ubiega się o ochronę jako sygnalista. Organ przywołał treść ww. pism, które nadto załączył do odpowiedzi na skargę. Następnie wyjaśnił, że zgodnie z procedurą przyjmowania zgłoszeń zewnętrznych oraz podejmowania działań następczych, przyjętą uchwałą Zarządu Powiatu Dzierżoniowskiego nr 37/115/24 z dnia 30 grudnia 2024 r. na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 1 u.o.s. komisja ds. obsługi zgłoszeń naruszeń prawa powołana Zarządzeniem Starosty Dzierżoniowskiego nr 2/2025 z dnia 9 stycznia 2025 r. – na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 lit. a ww. procedury zweryfikowała opisane zgłoszenia i przekazała je w trybie art. 34 ust 1 pkt 4 u.o.s. z pismem przewodnim Przewodniczącej Komisji ds. obsługi zgłoszeń naruszeń prawa wg właściwości do Gminy Pieszyce, o czym powiadomiono Skarżącego. Takie postępowanie było uzasadnione faktem, że zgłoszenia nie dotyczyły naruszenia prawa w zakresie należącym do właściwości organu (ani Powiatu ani Starosty) ale Gminy Pieszyce, nie wystąpiły też relacje, o których mowa w art. 4 u.o.s. Dalej organ opisał okoliczności faktyczne sprawy, treść wniosku Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej oraz uzasadnił treść odpowiedzi udzielonej Stronie w dniu 13 maja 2024 r. W tym względzie wyjaśnił, że skoro żądane informacje zostały zamieszczone w BIP nie istniał obowiązek udostępnienia ich na wniosek. Organ dostrzegł, że ta część odpowiedzi nie jest przez Stronę kwestionowana. Inaczej niż pytanie oznaczone nr 3, w tym zakresie wskazano na wyłączenie przez ustawę o ochronie sygnalistów regulacji ustawy o dostępne do informacji publicznej, co ma uzasadnienie w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Organ przywołał brzmienie art. 43 i art. 44 u.o.s. stwierdzając, że przepisy te stanowią regulacje szczególne wobec ustawy dostępowej i wyłączają jej zastosowanie, co znajduje potwierdzenie w stanowisku zwartym w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 8/13, którego treść organ przytoczył. W opinii organu wobec treści wskazanych zasad, wynikających z przepisów oraz ww. orzeczenia, udostępnienie spornych danych na podstawie ustawy dostępowej było wyłączone na podstawie ustawy o ochronie sygnalistów. Organ zaznaczał, że podstawą przekazania pisma Skarżącego do organu gminnego był art. 34 ust. 1 pkt 4 u.o.s., gdyż pisma Strony z dnia 15 kwietnia 2025 r. nie dotyczyły właściwości Powiatu i nie wystąpiły w tym zakresie okoliczności wskazane art. 4 u.o.s., tym samym podmiotem właściwym do rozpoznania zgłoszeń Skarżącego była Gmina Pieszyce. Organ wskazał na wynikające z art. 34 ust. 1 pkt 4 u.o.s. obowiązki w zakresie terminowego przekazania zgłoszenia do organu właściwego. W piśmie z dnia 13 maja 2025 r. Skarżącego poinformowano o możliwości i trybie uzyskania informacji w sprawie zgłoszenia zewnętrznego.
Nie doszło do przewlekłości także w zakresie odpowiedzi na pytanie oznaczone nr 4. Stronę poinformowano, że nie ujawniono danych osobowych sygnalisty (Skarżącego) osobom trzecim wskazując także podstawę prawną przekazania zgłoszenia. Organ wyjaśnił, że przekazanie zgłoszenia odbyło się za pośrednictwem odpowiednich kanałów zgłoszeń zewnętrznych uniemożliwiających uzyskanie dostępu do informacji osobom nieuprawnionym oraz zapewniających ochronę poufności tożsamości sygnalisty zgodnie z § 4 ust. 1 lit. a i b procedury przyjmowania zgłoszeń zewnętrznych oraz podejmowania działań następczych. Organ wskazał na podstawę prawną tych działań oraz właściwe adresy wynikające z aktów normatywnych organu i Gminy Pieszyce.
Odnosząc się do pkt 5 wniosku Skarżącego organ podtrzymał swój pogląd wyrażony w odpowiedzi z dnia 13 maja 2025 r., że opinie prawne nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto wyjaśnił, że zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 1, art. 44 ust. 4 i art. 27 ust. 1 u.o.s. wszelkie informacje objęte zgłoszeniem, w tym także zagadnienie konsultacji i opinii prawnych, podlegają ustawowej ochronie i nie mogą być udostępnione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa o ochronie sygnalistów jest przepisem szczególnym, wyłączającym działanie ustawy dostępowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Celem skargi na bezczynność jest zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia bezczynności, zgodnie jednak z jednolitym poglądem wyrażanym w orzecznictwie, oznacza to sytuację, w której zobowiązany na mocy ustawy organ nie podejmuje działań w formie i terminie określonych prawem, przy czym istotne jest aby te działania odnosiły się do informacji publicznej w znaczeniu nadanym ustawą dostępową. W zakresie tak rozumianej bezczynności mieści się także sytuacja, w której organ co prawda udziela odpowiedzi na wniosek w przedmiocie informacji publicznej ale odpowiedź ta nie jest prawidłowa lub zupełna. W rozpoznanej sprawie taki zarzut Skarżący stawia organowi w zakresie odpowiedzi na pytania od 3 do 5 wniosku z dnia 29 kwietnia 2025 r.
Mając na uwadze dotychczasowe uwagi trzeba stwierdzić, że dla oceny sprawności i poprawności działania organu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej istotne znaczenie ma ustalenie, czy podmiot będący adresatem zapytania jest ustawowo zobowiązany do udzielenia odpowiedzi, czy wniosek dotyczy informacji publicznej oraz czy wymagane prawem działania organu w zakresie formy i treści odpowiedzi zostały wykonane w terminie wynikającym z obowiązujących w tym względzie przepisów ustawy dostępowej.
Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy nie ma sporu, co do tego, że starosta jest podmiotem zobowiązanym ustawowo do udzielenia odpowiedzi na wniosek składany w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Starosta jako organ władzy samorządowej, a zatem i władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.
Kolejnym zagadnieniem wymagającym analizy jest charakter żądanych informacji. Zgodnie z definicją ustawową zawartą w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W szczególności jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, w tym treść dokumentów używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań niezależnie od tego, od kogo pochodzą. Zatem o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu danego organu. Ważne jest jedynie to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych i odnosiły się do niego bezpośrednio. Jeżeli zadania danego podmiotu mają na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli i są istotne z punktu widzenia celów państwa, to nie można odmówić im przymiotu zadań publicznych. (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1558/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007r., sygn. akt IV SA/Po 652/07 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).
W zakresie tym nie mieszczą się tzw. dokumenty wewnętrzne. Pojęcie to nie zostało zdefiniowane w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Istotnych wskazań co do jego rozumienia dostarcza orzecznictwo, w tym także Trybunału Konstytucyjnego (por. wyrok z
z 13 listopada 2013 r. sygn. akt P 25/12) objaśniając, że dokumenty wewnętrzne to informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. W ich przypadku można mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej. Służą one wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzają o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wyrażał pogląd, że dokumenty, które służą gromadzeniu i wymianie informacji oraz uzgadnianiu stanowisk i poglądów, jednak nie są w żadnej mierze wiążące dla organu, ewentualnie, mają jedynie charakter organizacyjny i porządkowy, nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. (wyroki z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 666/12; z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 707/10; z dnia 27 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2130/11; z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 586/14; z dnia 24 września 2015 r. sygn. akt I OSK 1681/14, wszystkie orzeczenia dostępne w CBOSA). Dokument wewnętrzny jest dokumentem urzędowym, czyli posiada cechy, o których mowa w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., ale jest wytworzony tylko na potrzeby działalności podmiotu, który go wytworzył i nie przedstawia jego stanowiska na zewnątrz (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2023 r. sygn. akt III OSK 7293/21, dostępny w CBOSA). W świetle orzecznictwa i piśmiennictwa walor dokumentu urzędowego mają także opinie prawne sporządzone przez radców prawnych lub adwokatów (zawierające propozycje dotyczące sposobu załatwienia określonej sprawy, w tym sprawy publicznej). Stanowią one niewiążące organ porady, wskazówki co do potencjalnych kierunków działania, analizą sytuacji prawnej (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 lutego 2021 r., sygn. akt III OSK 2967/21; z dnia 15 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 1130/15; z dnia 24 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 319/16, dostępne w CBOSA).
Jednocześnie z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy istotne znaczenie ma przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. stanowi on, że przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.
Zapis art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. stwierdza, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).
Istotny w sprawie jest również przepis art. 10 ust. 1 u.d.i.p., który stanowi, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek.
Przenosząc omawiane uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że w zakresie pytań oznaczonych w pkt 1 i pkt 2 wniosku organ w zakreślonym prawem terminie odpowiedział Skarżącemu w sposób odpowiadający prawu wyjaśniając, że żądane przez Skarżącego informacje są dostępne w Biuletynie Informacji Publicznej urzędu przekazując jednocześnie dane umożliwiające ich odszukanie. Nie można zatem w tym zakresie postawić organowi zarzutu bezczynności.
Taka ocena działań organu odnosi się także do pozostałych pytań i odpowiedzi ze strony organu. Przy czym istotne znaczenie dla rozpoznawanej sprawy ma fakt, że poruszane we wniosku z dnia 29 kwietnia 2025 r. zagadnienia odnoszą się do postępowania organu w zakresie przyjęcia od Skarżącego zgłoszenia w trybie ustawy z dnia 14 czerwca 2024 r. o ochronie sygnalistów. Zasadnie zatem organ wskazał na powołane przepisy ustawy o ochronie sygnalistów wyjaśniając, że w tej sprawie zgłoszenie było kwalifikowane jako zgłoszenie zewnętrzne i poinformował, że uzyskanie wyjaśnień w sprawie swojego zgłoszenia jest możliwie w trybie przepisów powołanej już ustawy.
Twierdzenie to ma umocowanie w treści art. 34 ust. 1 pkt 1 – pkt 6 u.o.s., stosownie do jego brzmienia organ publiczny przyjmuje zgłoszenie zewnętrzne; dokonuje wstępnej weryfikacji zgłoszenia zewnętrznego, polegającej na ustaleniu, czy zgłoszenie dotyczy informacji o naruszeniu prawa, oraz na ustaleniu, czy zgłoszenie dotyczy naruszeń prawa w dziedzinie należącej do zakresu działania tego organu, a jeżeli nie należy - na ustaleniu organu publicznego właściwego do podjęcia działań następczych; rozpatruje zgłoszenie zewnętrzne - w przypadku gdy zgłoszenie dotyczy naruszeń prawa w dziedzinie należącej do zakresu działania tego organu; przekazuje zgłoszenie zewnętrzne niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia dokonania zgłoszenia, a w uzasadnionych przypadkach - nie później niż w terminie 30 dni, do organu publicznego właściwego do podjęcia działań następczych - w przypadku gdy zgłoszenie dotyczy naruszeń prawa w dziedzinie nienależącej do zakresu działania tego organu - oraz informuje o tym sygnalistę; podejmuje działania następcze z zachowaniem należytej staranności; przekazuje sygnaliście informację zwrotną.
Zgodnie z art. 33 u.o.s. organ publiczny ustala procedurę przyjmowania zgłoszeń zewnętrznych oraz podejmowania działań następczych, która określa w szczególności tryb postępowania z informacjami o naruszeniach prawa zgłoszonymi anonimowo, zwaną dalej "procedurą zgłoszeń zewnętrznych". Na tej podstawie Zarząd Powiatu Dzierżoniowskiego podjął w dniu 30 grudnia 2024 r. uchwałę nr 37/115/24 w sprawie ustalenia procedury przyjmowania zgłoszeń zewnętrznych oraz podejmowania działań następczych. W § 9 ust. 2 pkt 2 lit. a-e załącznika ww. uchwały regulującego opisaną procedurę wskazano zakres informacji przekazywanych sygnaliście, obejmujący także prośbę o wyjaśnienie i dodatkowe informacje jakie mogą być w jego posiadaniu.
Tym samym organ wskazał Stronie drogę do domagania się informacji odnoszących się do jego zgłoszenia, co wyklucza procedowanie w trybie ustawy dostępowej, o czym stanowi przepis art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Udzielając odpowiedzi w zakreślonym terminie i informując o trybie postępowania organ zachował się zgodnie z obowiązującymi przepisami nie dopuszczając się bezczynności w procedowaniu wniosku Skarżącego. Ocena ta odnosi się do postępowania organu w odniesieniu do pytań Skarżącego ujętych w pkt od 3 -5 wniosku. Przy czym dodatkowo w kwestii zapytania o wskazanie podstawy prawnej odnotowania wymaga, że zagadanie to nie stanowi informacji publicznej, ta bowiem odnosi się do faktów a nie przesłanek prawnych działania organu. Z utrwalonego orzecznictwa sądowego wynika, że informacja o obowiązujących przepisach prawa oraz żądanie stosowania prawa w konkretnej sprawie nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2002 r., sygn. akt II SA 3301/02, dostępny w CBOSA). Uwaga ta ma jedynie charakter porządkowy, gdyż organ w treści pisma stanowiącego odpowiedź na wniosek Skarżącego wskazał żądaną podstawę prawną swych działań.
Zgodnie z uprzednimi rozważaniami Sądu treść opinii prawnych nie stanowi informacji publicznej, zaś to, czy została ona w tym przypadku wydana, nie może być w realiach tej konkretnej sprawy procedowane w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, o czym Skarżącego poinformowano w treści odpowiedzi organu udzielonej, co już podkreślano w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
Uznając, że postępowanie organów nie wykraczało poza prawem przewidzianą formę i terminy nie sposób uznać zasadności zgłaszanych w skardze zarzutów bezczynności, to zaś uzasadnia oddalenie skargi, co ma umocowanie w art. 151 p.p.s.a.