IV SAB/WR 575/23

IV SAB/Wr 575/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-08-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Daria Gawlak-Nowakowska /przewodniczący sprawozdawca/
Ewa Kamieniecka
Katarzyna Radom
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 4, art. 10
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 149 par. 1, art. 149 par. 1a, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Katarzyna Radom, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi D. P. na bezczynność Dyrektora Młodzieżowego Domu Kultury Śródmieście we Wrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 5 listopada 2021 r. I. stwierdza, że Dyrektor Młodzieżowego Domu Kultury Śródmieście we Wrocławiu dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 5 listopada 2021 r.; II. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Młodzieżowego Domu Kultury Śródmieście we Wrocławiu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Dyrektora Młodzieżowego Domu Kultury Śródmieście we Wrocławiu do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 5 listopada 2021 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; IV. dalej idącą skargę oddala; V. zasądza od Dyrektora Młodzieżowego Domu Kultury Śródmieście we Wrocławiu na rzecz skarżącego D. P. kwotę 100,00 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 5 listopada 2021 r. za pośrednictwem platformy ePUAP D. P. (dalej: Strona, Skarżący) zwrócił się do Młodzieżowego Domu Kultury Wrocław - Śródmieście we Wrocławiu (dalej: organ) o udostępnienie informacji w zakresie:
1. Czy od momentu nałożenia obowiązku zakrywania, przy pomocy odzieży lub jej części, maseczki lub przyłbicy ust i nosa na terenie placówki:
a) przeprowadzono badania stężeń Ditlenku węgla szkodliwych dla zdrowia w powietrzu wdychanym przez osobę wykonującą nałożony obowiązek zakrywania przy pomocy odzieży lub jej części, maseczki lub przyłbicy ust i nosa?
b) Czy wartości stężeń przeprowadzonych badań o których mowa w pkt.1 a:
1. uwzględniały różne sytuacje aktywności zawodowej i pozazawodowej, czas przebywania w środowisku szkodliwym (wysokie stężenie Ditlenku węgla), stan zdrowia, wiek, płeć?
II. nie przekroczyły dopuszczalnych stężeń szkodliwych dla zdrowia człowieka?
III. są zgodne z Rozporządzeniem Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 czerwca 2018 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych stężeń i natężeń czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy?
2. Proszę o podanie wyników badań o których mowa w pkt. 1 a jeżeli nie zostały przeprowadzone, to z jakiego powodu lub jaka instytucja jest odpowiedzialna za taki stan rzeczy?
3. Czy planowane są badania wskazane w pkt 1?
4. Czy planowane są badania mające na celu określenie skuteczności wprowadzonych nakazów opisanych w pkt 1 pod kątem ich skuteczności w celu zapobiegania szerzeniu się Covid-19?
5. Na jakiej podstawie prawnej dyrektor placówki nakazał podopiecznym, nauczycielom i pracownikom placówki nosić maseczki? Proszę o podanie podstawy prawnej.
6. Czy zostały przeprowadzone badania pod kątem skuteczności oraz bezpieczeństwa stosowania środków dezynfekujących używanych w placówce przez nauczycieli i podopiecznych? Proszę o udostępnienie wyników badań.
7. Jeżeli badania wskazane w pkt 6 nie zostały przeprowadzone, to z jakiego powodu lub jaka instytucja jest odpowiedzialna za taki stan rzeczy?
8. Czy w związku z powyższym planowane są badania wskazane w pkt 6 ? Odpowiedz proszę w postaci skanu pisma.
Korespondencję w sprawie niniejszego wniosku wniósł o kierowanie na skrzynkę ePUAP:
Pismem z dnia 10 grudnia 2021 r. organ w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 5 listopada 2021 r. na podstawie przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm.) wskazał co następuje.
W pierwszej kolejności wskazał, że z uwagi na zmniejszoną obsadę pracowników administracyjnych oraz liczne zachorowania związane z pandemią COVID-19 nie było możliwości odpowiedzi na pytania we wcześniejszym terminie.
Odnosząc się do wniosku wskazał, że informację o jakie pyta Strona w pytaniach od 1 do 4 oraz od 6 do 8 nie stanowią informacji publicznej, albowiem nie są one związane z działalności publiczną MDK Wrocław - Śródmieście. Wskazane informację mają charakter informacji wewnętrznych - technicznych, które nie mogą być uznane za informację publiczne w świetle art. 6 u.d.i.p.
Odpowiadając na pytanie wskazane w pkt 5 wniosku wskazał, że podstawa prawna wynika z treści § 25 ust. 1 pkt 2d rozporządzenia Rady Ministrów z 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2021 r., poz. 861) wydanego na podstawie przepisu art. 46b pkt 13 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz wydanego na podstawie przepisu § 25 ust. 4 pkt 15 rozporządzenia Rady Ministrów z 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii zarządzenia nr 4/2021 z dnia 31.08.2021 r. Dyrektora MDK Wrocław Śródmieście w sprawie wprowadzenia Procedury Bezpieczeństwa w Młodzieżowym Domu Kultury Śródmieście podczas trwania pandemii COVID-19 od dnia 01.09.2021r. do odwołania w roku szkolnym 2021/2022.
Skarżący za pośrednictwem organu złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej wnosząc o: zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 5 listopada 2021, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, nałożenie na organ grzywny oraz zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Wskutek bezczynności skarżonemu organowi zarzucił naruszenie art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie wnioskowanej informacji publicznej w ustawowym terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Organ trwa w bezczynności, bowiem pytania zawarte w punktach 1-4 oraz 6-8 są pytaniami o informację publiczną i winny być załatwione w trybie u.d.i.p. Tymczasem w niniejszej sprawie organ bezzasadnie uznał, że pytania te nie dotyczą informacji publicznej. Organ nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, nie udostępnił informacji ani nie poinformował, że jej nie posiada. Wniosek w tym zakresie nie został rozpatrzony w trybie u.d.i.p. Skoro pytania dotyczyły informacji publicznej, a organ nie rozpatrzył ich w trybie u.d.i.p., lecz błędnie przyjął, że ich przedmiotem nie jest informacja publiczna, to trwa w bezczynności. Skarżący podkreślił, że wpierw należy zdefiniować pojęcie "informacja publiczna", aby wykazać, że pytania zawarte w przedmiotowym wniosku dotyczą informacji publicznej.
W uzasadnieniu skargi Skarżący szeroko uzasadnił swoje stanowisko w kwestii:
definicji i pojęcia informacji publicznej, dokumentów urzędowych i wewnętrznych jako informacji publicznej, wątpliwości przy udostępnianiu informacji publicznej oraz grzywny.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie oraz o zasądzenie od Skarżącego kosztów postępowania.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w związku z faktem, że informacja żądana przez Skarżącego nie mieści się w zakresie przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak również z uwagi na brak bezczynności organu, skarga złożona w niniejszej sprawie powinna zostać odrzucona jako niedopuszczalna, względnie oddalona jako bezzasadna. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że Młodzieżowy Dom Kultury Śródmieście nie jest organem władzy publicznej ani osobą pełniącą funkcję publiczną, a zatem podmiotem, który ex definitione jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. MDK nie wykonuje bezpośrednio, czy nawet pośrednio, władzy publicznej ani zadań organów władzy publicznej, nie pełni jakichkolwiek funkcji publicznych, jak również nie wykonuje żadnych zadań zleconych bądź powierzonych do wykonywania przez państwo. Działalność innych osób prawnych może być przedmiotem informacji publicznej jedynie w takim zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej oraz jednocześnie gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Informację publiczną stanowi bowiem informacja wytworzona lub odnosząca się do podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania majątkiem publicznym. Informacje, o których mowa we wniosku Skarżącego nie odnoszą się do MDK Śródmieście jako podmiotu wykonującego funkcje publiczne, tj. nie dotyczą wykonywanych przez MDK zadań publicznych. Informacją publiczną jest taka informacja (dokument), która wyczerpuje dyspozycję art. 6 u.d.i.p. i która używana jest do realizowania powierzonych prawem zadań publicznych, zatem zadań dotyczących podmiotu wykonującego funkcje publicznoprawne bezpośrednio. Tymczasem informacje dotyczące badań stężeń Ditlenku węgla szkodliwych dla zdrowia, faktu ich przeprowadzenia lub nieprzeprowadzenia, powodów nieprzeprowadzenia takich badań nie są związane z wykonywaniem przez MDK Śródmieście bezpośrednio, czy nawet pośrednio, władzy publicznej lub jakichkolwiek funkcji publicznych. Młodzieżowy Dom Kultury Śródmieście jest placówką wychowania pozaszkolnego, którego organem prowadzącym jest Gmina Wrocław. Do podstawowych celów i zadań placówki należy rozbudzanie, rozwijanie i kształtowanie różnorodnych zainteresowań i uzdolnień dzieci i młodzieży; zaspokajanie potrzeb kulturalnych dzieci i młodzieży oraz rozwijanie wyższych aspiracji oraz uzupełnianie, wzbogacanie procesu dydaktycznego szkoły poprzez pogłębianie i rozszerzenie wiedzy wykraczającej poza programy szkolne. Informacje dotyczące badań stężeń Ditlenku węgla szkodliwych dla zdrowia, faktu ich przeprowadzenia lub nieprzeprowadzenia, powodów nieprzeprowadzenia takich badań nie dotyczy spraw publicznych dotyczących zakresu działalności MDK Śródmieście. Informacje o które pytał Skarżący miały charakter informacji wewnętrznych - technicznych, które nie mogą być uznane za informację publiczne.
Wobec powyższego zachodzą przesłanki do odrzucenia skargi ewentualnie do jej oddalenia. Zaskarżona przez Skarżącego rzekoma bezczynność MDK Śródmieście nie mieści się w katalogu spraw rozpatrywanych przez sądy administracyjne. Skarga na bezczynność w istocie dotyczyła bezczynności w zakresie odpowiedzi na pytania przez Dyrektora MDK Śródmieście. Skarga nie dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej, w której Dyrektor MDK Śródmieście byłby zobowiązany do wydania lub podjęcia decyzji, postanowień, innych aktów czy czynności, o których mowa w art, 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. a tylko wówczas, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. możliwe jest zaskarżenie bezczynności organu. Mając powyższe na uwadze Skargę należy uznać za niedopuszczalną, co przemawia za jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Niezależnie od powyższego, organ podkreślił, że żądana przez Skarżącego informacja nie jest informacją publiczną, co czyni przedmiotową Skargę niedopuszczalną. Na gruncie u.d.i.p. organ jest zobowiązany do udzielenia informacji, ale tylko takiej, która znajduje się w jego posiadaniu, która stanowi informację publiczną i której używa do zrealizowania powierzonych prawem działań. Tym samym, na zasadach określonych w przepisach u.d.i.p., nie można domagać się wytworzenia informacji, której organ nie posiada bądź udostępnienia informacji, która nie ma charakteru informacji publicznej lub powinna zostać udostępniona w innym trybie. Sądy administracyjne powołane są bowiem do kontroli zgodności z prawem działań czy bezczynności w zakresie dostępu do informacji publicznej, lecz tylko wówczas, gdy rzeczywiście poddana ich kognicji kwestia do tej materii należy. Jeśli wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, iż żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą. W sytuacji natomiast, gdy przedmiotem skargi jest bezczynność organu w zakresie dostępu do informacji, do udostępnienia których nie ma zastosowania u.d.i.p. kognicja sądów administracyjnych nie jest dopuszczalna. Poinformowanie Skarżącego, że treść wniosku nie dotyczy sprawy z zakresu podlegającego udostępnieniu w trybie przewidzianym u.d.i.p. stanowi czynność materialno- techniczną, która nie przybiera formy decyzji administracyjnej i nie mieści się w katalogu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
W sytuacji, gdyby Sąd uznał, że nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi, to niewątpliwie przedstawione wyżej argumenty przemawiają za jej oddaleniem, jako bezzasadnej. Linia orzecznicza opowiadająca się za oddaleniem skargi na bezczynność w sprawach dostępu do informacji publicznej (w sytuacji, w której żądana informacja informacją publiczną nie jest) opiera się na założeniu, że w wyżej wymienionych sprawach sąd administracyjny zobowiązany jest do rozstrzygnięcia, czy żądana informacja stanowi informację publiczną. W takiej sytuacji sąd administracyjny powinien wypowiedzieć się merytorycznie i orzec, czy przepisy u.d.i.p. w przypadku konkretnego żądania znajdują zastosowanie. Analiza skargi nie pozostawia jednak wątpliwości, że żądana przez Skarżącego informacja nie ma waloru pozwalającego na jej ujawnienie w trybie u.d.i.p. co przemawia za oddaleniem skargi.
Niezależnie od wskazanych wcześniej argumentów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie ze względu na brak stanu bezczynności wynikający z odpowiedzi organu na wniosek, tj. zawiadomienie wnioskodawcy, iż żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym u.d.i.p. Jednocześnie, biorąc pod uwagę fakt, iż organ odpowiedział na wniosek Skarżącego, nie można uznać, że bezczynność miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem przepisów prawa jest bowiem ich oczywiste niezastosowanie, długotrwałość prowadzenia postępowania, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu. W przedmiotowej sprawie organowi nie można skutecznie postawić zarzutu lekceważenia Skarżącego czy braku podejmowania jakichkolwiek czynności przez czas trwania postępowania. Tym bardziej nie można postawić zarzutu niezastosowania przepisu art. 16 w zw. z art. 17 u,d,i,p, skoro wydanie decyzji odmownej było w niniejszej sprawie niemożliwe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym, w składzie trzech sędziów, stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), jako że jej przedmiotem jest bezczynność organu.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt. 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt. 4a, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia bezczynności, zatem należy tej definicji poszukiwać przez analogię w innych przepisach.
Stosownie do art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. – który to kodeks znajduje zastosowanie w sprawie od momentu ewentualnego wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji - stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. (bezczynność).
Z bezczynnością mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ będąc do tego zobowiązanym, w prawnie ustalonym terminie nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie – ale mimo zaistnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji lub podjęciem innych czynności.
Stosownie natomiast do owych przepisów szczególnych, powołanych w art. 37 § 1 pkt 1 K.p.a. czyli w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U z 2022r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.) udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (...). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).
Zatem bezczynność w sprawach informacji publicznej polega na tym, że organ lub inny podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia takiej informacji nie podejmuje tej czynności w terminie wskazanym w u.d.i.p., ani nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania. Jedynie w przypadkach, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej, bądź nie znajduje się w posiadaniu organu, czy też jej udostępnienie regulują przepisy szczególne, załatwienie sprawy może nastąpić poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji.
Tak więc warunkiem stwierdzenia bezczynności jest sytuacja, gdy organ nie czyni tego, do czego jest zobligowany przepisami prawa. Aby zatem rozstrzygnąć, czy Dyrektor pozostaje w bezczynności należy ustalić, czy istotnie jest zobowiązany do podjęcia działania, którego żąda Strona.
Młodzieżowy Dom Kultury jest jednostką budżetową, dla której organem prowadzącym jest Gmina (§ 1 pkt 5 Statutu Młodzieżowego Domu Kultury – karta 60 akt sądowych).
Zatem bez wątpienia Dyrektor należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., zgodnie z którym obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące (...) jednostki organizacyjne jednostki samorządu terytorialnego.
Pozostaje zatem do rozstrzygnięcia kwestia, czy dane, których domagał się Skarżący w punktach 1—4 oraz 6 - 8 wniosku istotnie zawierały informację publiczną.
Zdaniem Sądu niewątpliwym jest, że nie każdy rodzaj informacji będącej w posiadaniu organu i nie każdy dokument stanowi informację publiczną. Definicja pojęcia informacji publicznej zawarta w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. niczego w istocie nie definiuje, gdyż przewiduje, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.
Nabiera ona większej jasności i precyzji przy uwzględnieniu katalogu informacji stanowiących informację publiczną, zawartego w art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Stosownie do powołanego przepisu, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o:
1) polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o:
a)zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej,
b) projektowaniu aktów normatywnych,
c) programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań;
2) podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o:
a) statusie prawnym lub formie prawnej,
b) organizacji,
c) przedmiocie działalności i kompetencjach,
d) organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach,
e) strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5,
f) majątku, którym dysponują;
3) zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o:
a) trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych,
b) trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej,
c) sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych,
d) sposobach przyjmowania i załatwiania spraw,
e) stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania,
f) prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych,
g) naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych,
4) danych publicznych, w tym:
a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności:
– treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć,
– dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających,
– treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu,
b) stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego,
c) treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej,
d) informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych;
5) majątku publicznym, w tym o:
a) majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych,
b) innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach,
c) majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych(1),
d) majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach,
e) dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty, o których mowa w lit. a-c, mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych, oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat,
f) długu publicznym,
g) pomocy publicznej,
h) ciężarach publicznych.
Faktem jest, że jest to wyliczenie jedynie przykładowe, tym niemniej – uogólniając - wskazuje, że w pojęciu informacji publicznej mieści się wiedza o działaniach pozostających w zakresie właściwości danego organu, zarządzaniu czy dysponowaniu mieniem. Stąd też informacje dotyczące realizacji zadań publicznych i wszelkie dane publiczne, w tym akty administracyjne i inne dokumenty urzędowe stanowią informację publiczną. Również jakiekolwiek zadysponowanie majątkiem publicznym będzie stanowiło informację publiczną, niezależnie nawet od przeznaczenia wydatkowanych środków publicznych i celu, jaki mają one zaspokoić. To nie przeznaczenie środków publicznych decyduje bowiem o tym, czy konkretna informacja ma walor informacji publicznej. Już bowiem sam fakt ich wydatkowania sprawia, że informacje na ten temat mają publiczny charakter i winny podlegać ujawnieniu w trybie i na zasadach określonych ustawą o dostępie do informacji publicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: w Łodzi z dnia 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Łd 17/16 oraz we Wrocławiu z dnia 10 sierpnia 2022r. sygn. akt IV SAB/Wr 142/22 i z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wr 323/15).
Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy zauważyć należy, że warunki te zostały spełnione. Jak Sąd już stwierdził, adresatem wniosku był Dyrektor Młodzieżowego Domu Kultury będący jednostką organizacyjną gminy, nadto oczekiwane przez Stronę w punkcie 1 - 4 oraz 6 - 8 wniosku informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., albowiem są to informacje na sporządzenie których wydatkowano środki publiczne przez jednostkę samorządu terytorialnego ( art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.).
Skoro zatem wniosek Skarżącego dotyczył informacji publicznej i został skierowany do właściwego podmiotu, to odpowiedź powinna być udzielona na zasadach i w trybie określonych w ustawie, a mianowicie:
- zgodnie z art. 13 ust.1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2;
– jeżeli w tym terminie informacja publiczna nie może być udostępniona, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.);
– w przypadku uwzględnienia wniosku udostępnienie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy). W tej ostatniej sytuacji podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.);
– odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
Organ formalnie udzielił odpowiedzi na zapytanie Strony w zakresie pytania 1-4 oraz 6-8, jednakże odpowiedź ta nie jest wypełnieniem obowiązku informacyjnego, wynikającego ze złożonego w trybie art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wniosku. Organ poinformował bowiem Skarżącego, że informacje o jakie pyta Strona w pytaniach od 1 do 4 oraz od 6 do 8 nie stanowią informacji publicznej, albowiem nie są one związane z działalności publiczną MDK Wrocław - Śródmieście. Wskazane informację mają charakter informacji wewnętrznych - technicznych, które nie mogą być uznane za informację publiczne w świetle art. 6 u.d.i.p.
W świetle powyższego pismo organu z odpowiedzią na wniosek Skarżącego nie może zostać uznane za udzielenie informacji na zapytanie Strony. Organ winien załatwić wniosek Skarżącego w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p.
Powyższe nakazuje stwierdzenie, że organ w chwili wniesienia skargi pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu złożonego przez Stronę wniosku z dnia 5 listopada 2021 r., o czym, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku.
Dokonując oceny charakteru stwierdzonej bezczynności Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie, nie miało rażącego charakteru, stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku). Sąd miał bowiem na względzie, że orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone zatem dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, w tym terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki NSA: z dnia 11 maja 2022 r., sygn. akt II OSK 2893/21, z dnia 21 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 2741/21).
Taka sytuacja szczególna w badanej sprawie nie zaistniała. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu lekceważącego traktowania Strony. W ustawowym terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., organ jako adresat wniosku zareagował na wniosek i wystosował do Strony pismo z dnia 10 grudnia 2021 r., którego treść wskazuje na to, że ma ono charakter pisma informacyjnego, będącego reakcją podmiotu zobowiązanego na wniosek Strony złożony w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Jednakże stanowisko organu - z powodów, o których była już mowa wyżej - nie zasługuje na aprobatę Sądu .
Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącego o wymierzenie organowi grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. i w tej części skargę oddalił (pkt IV sentencji wyroku). U podstaw powyższego rozstrzygnięcia leżą te same przesłanki, które uzasadniają stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto nałożenie na organ grzywny - jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu, gdyż przepis art. 149 § 2 p.p.s.a. daje sądowi jedynie możliwość jej wymierzenia.
W punkcie III sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do wniosku Skarżącego w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi.
O kosztach w postaci uiszczonego przez Stronę wpisu orzeczono w pkt V sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.