IV SAB/WR 527/25

IV SAB/Wr 527/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-09-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Nikiforów
Anetta Makowska-Hrycyk /przewodniczący sprawozdawca/
Gabriel Węgrzyn
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów, Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 września 2025 r. sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Prezesa Zarządu Zakładu Usług Komunalnych i Transportu Publicznego sp. z o.o. w Chocianowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 13 marca 2025 r. I. stwierdza, że Prezes Zarządu Zakładu Usług Komunalnych i Transportu Publicznego Spółka z o.o. w Chocianowie dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Prezesa Zarządu Zakładu Usług Komunalnych i Transportu Publicznego Spółka z o.o. w Chocianowie do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 13 marca 2025 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. zasądza od Prezesa Zarządu Zakładu Usług Komunalnych i Transportu Publicznego spółka z o.o. w Chocianowie na rzecz P. P. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 13 marca 2025 r. złożonym w trybie dostępu do informacji publicznej P. P. (dalej: skarżący) wystąpił do Z. spółki z o.o. w C. (dalej: spółka, organ) o udostępnienie informacji: 1) wynagrodzenie miesięczne brutto T. K. z tytułu pełnienia funkcji prokurenta spółki; 2) wskazanie dokładnej daty powołania T. K. na prokurenta spółki. Wniósł o przesłanie informacji drogą komunikacji elektronicznej.
W piśmie z dnia 28 marca 2025 r. Prezes Zarządu spółki poinformował wnioskodawcę o zakwalifikowaniu żądania wniosku jako odnoszącego się do informacji publicznej przetworzonej i na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.) wezwał wnioskodawcę do wykazania – w terminie 14 dni – powodów dla których udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego, pod rygorem pozostawienia wniosku bez odpowiedzi.
Ustosunkowując się do tego pisma organu skarżący drogą elektroniczną w przesłał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1938/10, podkreślając, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania będzie stanowić naruszenie prawa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność spółki w rozpoznaniu wniosku 13 marca 2025 r. o informację publiczną skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie, a przez to prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający uzyskanie wnioskowanej informacji; 2) art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowiek i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r., zmienionej Protokołami 3, 5 i 8 oraz uzupełnionej Protokołem 2 w zakresie, w jakim z Konwencji wynika, że każdemu przysługuje prawo do otrzymywania i przekazywania informacji, bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe, poprzez jej niezastosowanie polegające na zaniechaniu udostępnienia informacji objętych wnioskiem oraz władcze ograniczenie prawa do informacji; 3) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskiwania informacji poprzez jego niezastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji o działalności organu; 4) art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że informacja przetworzona podlega udostępnieniu w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że brak wykazania szczególnie uzasadnionego interesu jest brakiem formalnym, a jego nieuzupełnienie uzasadnia pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Wniósł o: 1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku bez zbędnej zwłoki, najpóźniej w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku; 2) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; 3) orzeczenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;4) zasądzenie od organu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę spółka wnosząc o oddalenie skargi argumentowała, że skarżący nie dopełnił obowiązku wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego wnioskowej informacji publicznej i wobec tego organ nie pozostaje w stanie bezczynności. Odwołując się do treści art. 3 ust. 1 pkt 1) u.d.i.p. powołała się na ochronę prywatności osoby fizycznej wynikającą z interesu prywatnego uzasadniając go przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EU) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.U. UE L z 2016 r., nr 119, poz. 1), które w art. 1 ust. 2 wskazuje ochronę podstawowych praw i wolności, w szczególności prawo do ochrony danych osobowych. Spółka wskazała ponadto, że dotychczas składane przez skarżącego wnioski o informację publiczną nie służyły dobru ogólnemu, nie służyły zaspokojeniu interesu publicznego, lecz jedynie partykularnym interesom skarżącego. Wyjaśniła, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej i tajemnicę przedsiębiorcy. T. K. nie jest osobą pełniącą funkcje publiczne. Wezwanie do wykazania przez skarżącego szczególnie istotnego interesu publicznego spółka uzasadniła brakiem obowiązku wyszukiwania i domniemywania jego istnienia w sprawie z wniosku skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga jest uzasadniona.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Nie ma wątpliwości, że kontrola sądowa - w trybie art. 149 p.p.s.a. -prowadzenia postępowania przez organ w następstwie skargi na bezczynność organu, a także – na przewlekłe prowadzenie takiego postępowania przez organ jest dokonywana na dzień wniesienia skargi, co potwierdzają uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 oraz z dnia 7 marca 2022 r. o sygn. akt II OPS 1/21 (obie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA).
Ponadto, stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tego względu Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym – bez wyznaczania rozprawy.
Przedmiotem kontroli sądowej jest bezczynność Z. spółki z o.o. w C. w udostępnieniu informacji publicznej, której zażądał skarżący wnioskiem z dnia 28 marca 2025 r.
Prawo do informacji publicznej jest gwarantowane Konstytucją RP i wynika z jej art. 61 ust. 1, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Instytucja dostępu do informacji publicznej została unormowana w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.).
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy, jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej.
Bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej zachodzi wówczas, gdy podmiot ten nie reaguje na wniosek o udostępnienie informacji w terminie przewidzianym w ustawie, tj. nie podejmuje czynności przewidzianych w art. 13, art. 14, art. 15 ust. 2 lub art. 16 u.d.i.p. i nie udostępnia informacji publicznej ani nie wydaje decyzji odmownej w tym zakresie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt III OSK 1092/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 października 2013 r., sygn. II SAB/Łd 107/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 grudnia 2022r., sygn. akt II SAB/Rz 172/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Ke 111/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2010 r., II SAB/Wa 54/10, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA).
W sprawie jest niesporne, że Spółka jest pomiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, mieści się bowiem w kręgu podmiotów określonym w art. 4 ust. 2 pkt 4) u.d.i.p. Akta sprawy oraz informacje zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej Spółki – fakt notoryjny - potwierdzają, że jest to spółka komunalna w rozumieniu art. 9 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (obecnie - Dz.U. z 2021 r., 679 ze zm.) utworzona na podstawie Uchwały nr XXXI/215/2000 Rady Miejskiej w Chocianowie z dnia 21 grudnia 2000 r. w sprawie utworzenia komunalnej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością pn. Z. spółka z o.o. w C. (ze zm.).
Przedmiotem wniosku skarżącego była informacja dotycząca wynagrodzenia miesięczne prokurenta Spółki T. K. oraz dokładna data powołania go na prokurenta Spółki.
Argumentacja organu jest rozbieżna. Wedle organu, żądane informacje stanowią informację publiczną, jednak jej udostępnienie podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, ponieważ prokurent Spółki nie jest osobą pełniącą funkcje publiczne. Jednocześnie informacje te stanowią informację przetworzoną, a skarżący nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego w jej udostępnieniu mimo wezwania. Ponadto skarżący nadużywa prawa do informacji publicznej.
Zdaniem skarżącego żądana informacja jest informacją publiczną i nie ma charakteru informacji przetworzonej.
Przepisy u.d.i.p. wskazują, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1). Przykładowy katalog takich informacji zawiera art. 6 u.d.i.p. Udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: organizacji, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b, d oraz f u.d.i.p.). Na podstawie art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.
Dla oceny, czy Spółka była zobowiązana do udostępnienia ww. informacji konieczne jest ustalenie, czy jest to informacja publiczna, oraz czy prokurent spółki komunalnej jest osobą pełniącą funkcje publiczne. czy taka informacja jest informacją przetworzoną.
Sąd w składzie orzekającym nie ma wątpliwości, że prokurent spółki komunalnej jest osobą pełniącą funkcje publiczne, a jego wynagrodzenie stanowi informację publiczną z uwagi na treść art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d) i f) u.d.i.p.
Dane prokurenta Spółki są dostępne w publicznym rejestrze – Krajowym Rejestrze Sądowym. Natomiast zgodnie z art. 13 ust. ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2025 r., poz. 869) wpisy do Rejestru podlegają obowiązkowi ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym, chyba że ustawa stanowi inaczej. Dane prokurenta i data dokonania wpisu w KRS są publikowane w Monitorze Sądowym i Gospodarczym, w przeciwieństwie do uchwały ws. powołania prokurenta i wynikającej z niej daty powołania prokurenta. Data powołania prokurenta również stanowi informację publiczną.
Informacja publiczna, której udostępnienia domaga się skarżący nie ma charakteru informacji publicznej przetworzonej, wobec czego nie było podstaw do wezwania skarżącego - na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - do wykazania szczególnie istotnego dla interesu publicznego. Informacja o miesięcznym wynagrodzeniu brutto wskazanego prokurenta Spółki z tytułu pełnienia przez niego tej funkcji oraz informacja o dokładnej dacie powołania na prokurenta Spółki niewątpliwie są informacjami prostymi.
Sąd dostrzega, że Spółka w wezwaniu z dnia 28 marca 2025 r. oceniła, że składane przez skarżącego wnioski w zakresie udostępnienia informacji publicznych nie służą dobru ogólnemu, nie służą zaspokojeniu interesu publicznego, służą jedynie partykularnym interesom wnioskodawcy. Argumentacja ta wskazuje na kolejny powód wezwania o wykazanie istotnego interesu publicznego, tj. w kontekście nadużycia prawa do informacji. W tym zakresie należy jednak wskazać, że w przepisach u.d.i.p. brak jest systemowego ujęcia zabezpieczeń przeciwko nadużywaniu prawa do informacji. Przy założeniu, że prawo dostępu do informacji publicznej przetworzonej nie może być rozumiane jako nieograniczony instrument do pozyskiwania informacji o funkcjonowaniu organów administracji publicznej (np. wyrok NSA z 21.04.2022 r., III OSK 4596/21, CBOSA) jako jeden z elementów takiego zabezpieczenia traktuje się warunki udostępniania informacji przetworzonej. Ich stosowanie zostało wypracowane w praktyce sądowej. Konieczność udostępnienia informacji publicznej nie może prowadzić do zakłócenia funkcjonowania podmiotu zobowiązanego. Takie sytuacje mogą zdarzać się np. w wypadkach, gdy: 1) wnioskodawca specjalnie dzieli żądaną informację na okresy miesięczne, aby ukryć fakt, iż żąda informacji przetworzonej (wyrok WSA w Poznaniu z 16.12.2021 r., II SAB/Po 126/21, CBOSA); 2) przedmiot i zakres żądanych informacji, m.in. liczba i częstotliwość wniosków składanych przez tego samego wnioskodawcę w krótkim odstępie czasu, oraz wpływ składanych przez wnioskodawcę licznych wniosków na normalną pracę sądu, powołanego do rozstrzygania spraw o różnym charakterze, mogą wskazywać na nadużycie prawa do informacji publicznej. Okoliczności te wskazują bowiem na próbę wykorzystania instytucji prawa do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego niż troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność organów administracji. Ilość złożonych wniosków w istocie nie służy usprawnieniu realizacji przez organ zadań publicznych, wprost przeciwnie, godzi w realizację tych zadań i utrudnia sprawne funkcjonowanie organu, absorbując jego siły i środki, co może opóźniać realizację wniosków niestanowiących nadużycia prawa (wyrok WSA w Krakowie z 9.02.2021 r., II SA/Kr 924/20, CBOSA); 3) prawo dostępu do informacji publicznej przetworzonej nie może być rozumiane jako nieograniczony instrument do pozyskiwania informacji o funkcjonowaniu organów administracji publicznej po to, aby na ich podstawie każda zainteresowana osoba mogła przygotować dokumentację przeznaczoną do wykorzystania na własny użytek (wyrok WSA w Gliwicach z 11.03.2021 r., III SA/Gl 752/20, CBOSA); 4) przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mają służyć podejmowaniu działań w celu wykazywania pozaprawnych działań organów administracji publicznej. Cel taki można bowiem osiągnąć w trybie wystąpienia do organów ścigania przewidzianym przepisami prawa (wyrok WSA w Szczecinie z 8.04.2021 r., II SA/Sz 65/21, CBOSA). Drugim elementem chroniącym przed nadużywaniem prawa jest konieczność wykazania, że udostępnienie informacji przetworzonej jest ważne dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców i nie dotyczy wyłącznie interesu wnioskodawcy. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się bowiem z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie podmiotu zobowiązanego w szerokim znaczeniu. Działania we własnym interesie (indywidualnym, prywatnym) mogą prowadzić do nadużycia prawa. (por. E.Jarzęcka-Siwik [w:] A.Piskorz-Ryń, M. Sakowska-Baryła, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Lex/el 2025, komentarz do art. 3).
Ani wezwanie z 28 marca 2025 r., ani odpowiedź na skargę – jak również akta przekazane ze skargą - nie wskazują, by przesłanki nadużycia prawa zostały w sprawie zrealizowane i uzasadniały ww. wezwanie.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie wniosku skarżącego z dnia 13 marca 2025 r., o czym orzekł w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3) p.p.s.a. Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku). Sąd podziela pogląd ugruntowany w orzecznictwie sądowym, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu organu. Wadliwość postępowania organu wynikała z błędnej wykładni obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa, a okoliczność ta nie może być kwalifikowana jako rażące naruszenie prawa. Na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd zobowiązał Spółkę do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt III sentencji wyroku) O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt. Iv sentencji wyroku).
W ponownie prowadzonym postępowaniu Spółka będzie zobowiązana do uwzględnienia zaleceń i oceny prawnej wyrażonej przez Sąd w uzasadnieniu wyroku. Dokonując tych czynności organ będzie zobligowany dokonać oceny, czy istotnie wniosek skarżącego stanowi informację przetworzoną, czy też jest to informacja prosta umożliwiająca zastosowanie czynności materialno-technicznej. Jakkolwiek pojęcie informacji przetworzonej nie jest przez ustawę zdefiniowane, to szeroko omawia i przybliża je orzecznictwo sądów administracyjnych zapadłe na gruncie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., którego analiza winna stanowić podstawę przeprowadzenia zalecanych czynności. Jak Sąd wskazał jednak dwa proste, nie wymagające szczególnych analiz pytania, nie stanową wielości pytań i nie mogą być kwalifikowane jako informacja przetworzona. W przypadku zaistnienia przesłanek nadużycia prawa – Spółka kwestię tę oceni i odpowiednio rozpozna.