IV SAB/Wr 521/23

IV SAB/Wr 521/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-04-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Makowska-Hrycyk
Gabriel Węgrzyn /przewodniczący/
Katarzyna Radom /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Informacja prasowa
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, Sędziowie Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi Fundacji Ż. zs. w W. na bezczynność Dyrektora Powiatowego Zespołu Szpitali SPZOZ w Oleśnicy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 28 lipca 2023 r. oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Fundacji Ż. z/s w W. jest bezczynność Dyrektora Powiatowego Zespołu Szpitali SP ZOZ w O. (dalej: organ) w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 28 lipca 2023 r., w części dotyczącej pkt 6 wniosku.
Jak wynikało z akt sprawy powołanym wnioskiem, złożonym w dniu 4 sierpnia 2023 r., Skarżąca, powołując się na art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.) wystąpiła do organu o informację publiczną w zakresie wskazania, czy w placówce dokonuje się terminacji ciąży w przypadkach określonych w art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (Dz. U. 2022 r. poz. 1575 ze zm., dalej: ustawa o planowaniu rodziny). Zastrzegła, że jeśli tak, to wnosi o udzielenie informacji odnośnie:
1. Liczby świadczeń wykonywanych na podstawie art. 4a ustawy o planowaniu rodziny, z wyszczególnieniem poszczególnych lat, począwszy od roku 2016, a skończywszy na roku 2022 z podziałem według określonych ustawowo przypadków, z powodu których podjęto się realizacji świadczenia według ww. ustawy - art. 4a ust. 1 pkt 1 bądź 3 (oraz 2 i 4 - obecnie uchylone);
2. Liczby przeprowadzanych aborcji w przypadku zdiagnozowanych problemów psychicznych matki z wyszczególnieniem poszczególnych lat;
3. W przypadkach aborcji ze względu na zdiagnozowane problemy psychiczne matki - ile razy stwierdzono wady u poczętego dziecka i jakie to były wady, z wyszczególnieniem poszczególnym lat;
4. Dostępnych do wykonania i rozliczenia z Narodowym Funduszem Zdrowia procedur, z wyszczególnieniem ilościowym stosowania poszczególnych metod w poszczególnych latach, jednocześnie zaznaczając, że zapytanie dotyczy jedynie stosowanych przez lekarzy procedur, nie szczegółowych opisów przypadków zawartych w dokumentacji medycznej. Przykładowa odpowiedź: "rozszerzenie kanału szyjki i wyłyżeczkowanie ścian jamy macicy w celu zakończenia ciąży - 366 razy, zakończenie ciąży przez wstrzyknięcie domaciczne -19 razy, podanie preparatu w celu zakończenia ciąży - 657 razy";
5. Liczby nielegalnych terminacji ciąży wykonanych na terenie szpitala;
6. Tytułów naukowych, specjalizacji, imion i nazwisk lekarzy, zatrudnionych przez placówkę obecnie bądź w przeszłości, mających ze względu na posiadane kwalifikacje możliwość wykonywania świadczenia określonego w art. 4a ustawy o planowaniu rodziny, z podziałem na wykonujących świadczenia określone w art. 4a ustawy o planowaniu rodziny, z wyszczególnieniem ilości, podziałem na lata oraz przypadki ustawowe - w sposób identyczny jak określony w punkcie 1);
7. Procedur stosowanych w placówce w przypadkach żywych urodzeń będących skutkiem wykonanego w placówce przerwania ciąży;
8. Procedur stosowanych w przypadku samoistnego poronienia lub śmierci noworodka w placówce, w szczególności podanie informacji czy matce zmarłego dziecka udzielana jest pomoc psychologiczna.
We wniosku podkreślała, że żądane informacje stanowią informacje proste, nie przetworzone. Niezależnie do tego zastrzegała, że ich uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego z uwagi na ich społeczną wagę oraz związane z tym zainteresowanie społeczne. Podkreślała, że informacje zostaną wykorzystane do prowadzenia działalności statutowej.
Pismem z dnia 17 sierpnia 2023 r. organ wskazał, że żądane dane stanowią informację przetworzoną i wezwał Skarżącą do wykazania, że ich uzyskanie jest szczególnie istotne z punktu widzenia interesu publicznego. Zaznaczał, że podane przez Skarżącą informacje odnoszące się do jej działalności statutowej nie stanowią wyjaśnienia wskazanych okoliczności.
W odpowiedzi z dnia 28 sierpnia 2023 r. Skarżąca stwierdziła, że organ nie wykazał jakoby żądane informacje miały charakter informacji przetworzonej, jednocześnie stosując się do wezwania powołała się na zakres prowadzonej działalności, co stanowi uzasadnienie szczególnego interesu publicznego.
Organ, pismem z dnia 14 września 2023 r., powołując się na art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wskazał, że wniosek zostanie rozpoznany do dnia 22 września 2023 r., a to z uwagi na znaczącą ilość informacji wymagających przetworzenia.
Pismem z dnia 22 września 2023 r. udostępnił Skarżącej żądane informacje. Przy czym w zakresie pytania oznaczonego nr 6 stwierdził, wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1648/15.
W dniu 30 października 2023 r. Skarżąca złożyła skargę na decyzję (pismo) organu w przedmiocie nieudzielenia informacji publicznej. Zaskarżając "część decyzji w przedmiocie nieudzielenia informacji publicznej (w pkt 6)" . Zarzucała naruszenie art. 1 i art. 6 u.d.i.p. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że dane osobowe lekarzy nie podlegają udostępnieniu w sytuacji, gdy oczywistym jest, iż osoby (i ich dane) pracujące w jednostkach finansowanych przez Skarb Państwa podlegają ujawnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej; art. 61 ust. 1 Konstytucji RP poprzez odmowę udzielenia informacji publicznej w sytuacji gdy uprawnienie to wynika wprost z Konstytucji oraz niewystarczające uzasadnienie odmowy udzielenia informacji publicznej. Strona sformułowała również zarzuty naruszenia art. 107 § 1 pkt 4 i pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej k.p.a.).
Skarżąca stwierdzała, że uznaje pismo organu za decyzję odmowną (pkt 6) z uwagi na fakt, że organ niewystarczająco uzasadnił stwierdzenie jakoby żądana informacja nie była informacją publiczną. Strona nie zgadzała się z taka oceną, nadto zarzucała, że powołany przez organ wyrok sądu administracyjnego dotyczy zupełnie innego stanu faktycznego i nie może być odnoszony do okoliczności tej sprawy. Wnioskowała o uchylenie decyzji organu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; zobowiązanie przez Sąd organu do udzielenia informacji publicznej w ustawowym terminie zgodnie z wnioskiem; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu wyjaśniała, że stan faktyczny sprawy jest znany i wynika z dokumentacji, a tym samym niesporny. Zarzucała, że informacja dotycząca personaliów lekarzy nie stanowi informacji publicznej, wskazała na odmienną od przyjętej przez organ praktyki innych szpitali. Odwołując się do poglądów orzecznictwa
wyjaśniała, że lekarze wykonują zawód zaufania publicznego i podlegają szczególnej odpowiedzialności, stąd też powinni być podmiotami możliwymi do pełnej identyfikacji na płaszczyźnie zawodowej. Zarzucała brak wskazania podstawy prawnej przyjęcia, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu stwierdził, że powołane przez Skarżącą orzeczenia dotyczą innych okoliczności faktycznych, podtrzymał pogląd, że żądane przez Skarżącą dane (w zakresie pkt 6) nie stanowią informacji publicznej. Działalność lekarzy nie jest bezpośrednio związana z wydatkowaniem środków publicznych i funkcjonowania personelu leczniczego jeżeli lekarz nie pełni funkcji kierowniczych w podmiocie leczniczym. Nadto zobowiązany jest do przestrzegania tajemnicy informacji odnoszących się do pacjenta i sposobu jego leczenia. Przyjmując nawet pogląd odmienny, to nie podlegają one ujawnieniu z uwagi na ochronę wynikającą z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Organ wskazał przy tym na tematykę zapytania Skarżącej, wywołującej silne emocje społeczne w związku czym organ jest nieustannie atakowany z uwagi na udzielanie świadczeń. Wskazywał na formy protestu zakłócające spokój pacjentów, lekarzy i personelu medycznego. Ochrona przewidziana w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w tym przypadku uzasadniona jest zagrożeniem miru domowego, zdrowia, a nawet życia.
Na wezwanie Sądu dotyczące wskazania przedmiotu zaskarżonego Skarżąca wskazała, że skarga dotyczy pisma z dnia 22 września 2023 r., w którym organ celowo nie udostępnił żądanej informacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Na wstępie odnotowania wymaga, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Rozpoznając przedstawiony Sądowi spór trzeba wskazać, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej wystąpi wówczas gdy ustawowo zobowiązany organ nie podejmie prawem przewidzianych działań we właściwej formie i terminie, co istotne działania te muszą dotyczyć informacji publicznej. Stan bezczynności w sprawie załatwienia wniosku w przedmiocie informacji publicznej oznacza zatem sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ, będąc zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Względnie też, gdy nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2021r., sygn. akt II SAB/Po 139/20, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).
W pojęciu bezczynności organu mieści się także sytuacja, w której co prawda organ udziela wnioskodawcy, w zakreślonym prawem terminie, informacji ale jej treść nie realizuje żądania w całości lub w części, jest nieprecyzyjna, błędna, niepełna. Przypomnieć bowiem trzeba, że sama czynność udostępnienia informacji publicznej nie podlega kontroli sądowej, drogą oceny legalności podjętych przez organ działań jest wyłącznie skarga na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Pogląd ten ma uzasadnienie w utrwalonych już poglądach orzecznictwa. Zgodnie z wypowiadanymi tam tezami bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 grudnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Lu 125/21, dostępny w: CBOSA). Skargę na bezczynność podmiotu zobowiązanego można wnieść również wtedy, gdy wnioskujący o dostęp do informacji uważa – wbrew stanowisku podmiotu zobowiązanego, że żądana przez niego informacja ma walor informacji publicznej. Jedynie bowiem w ramach rozpoznawanej przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu można zweryfikować stanowisko podmiotu zobowiązanego co do kwalifikacji żądanej informacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 423/20, dostępny w CBOSA).
Mając na uwadze zarzuty skargi, wyjaśnienia Skarżącej oraz poczynione wskazania należało przyjąć, że przedmiotem skargi jest bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej w zakresie pkt 6 wniosku z dnia 28 lipca 2023 r.
W tym zakresie Sąd podziela pogląd organu, że żądana informacja – mając na uwadze sposób zredagowania zapytania – nie stanowi informacji publicznej. Tym samym wskazanie Stronie tej okoliczności wyklucza bezczynność organu. Dalej wywieść trzeba, że w sprawie nie jest sporny stan faktyczny ani to, że organ na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Sporny jest jedynie charakter żądanych danych, opisanych w pkt 6 wniosku Strony z dnia 28 lipca 2023 r.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy. W świetle utrwalonego orzecznictwa informacją publiczną jest więc każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań publicznych oraz gospodarowania mieniem publicznym. Informacją publiczną są m.in. informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o przedmiocie ich działalności i kompetencjach oraz o zasadach funkcjonowania tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c praz pkt 3).
W kontekście powołanych przepisów niewątpliwe informacje odnoszące się do przedmiotu działalności podmiotu leczniczego i trybu wykonywania przez niego zadań w ramach prowadzonej działalności, z uwzględnieniem poszczególnych rodzajów świadczeń i zabiegów przeprowadzanych w podmiocie leczniczym, mają walor informacji publicznej. W tym zakresie organ udostępnił Skarżącej żądane dane opisując je w pkt 1 -5 i 7-8 pisma z dnia 22 września 2023 r. i w tym zakresie Strona nie zgłasza prezencji. Te dotyczą pkt 6 wniosku Strony, w którym domaga się podania - tytułów naukowych, specjalizacji, imion i nazwisk lekarzy, zatrudnionych przez placówkę obecnie bądź w przeszłości, mających ze względu na posiadane kwalifikacje możliwość wykonywania świadczenia określonego w art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, z podziałem na wykonujących świadczenia określone w art. 4a ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży z wyszczególnieniem ilości, podziałem na lata oraz przypadki ustawowe - w sposób identyczny jak określony w punkcie 1, tj. liczby świadczeń wykonywanych na podstawie art. 4a ustawy o planowaniu rodziny, z wyszczególnieniem poszczególnych lat, począwszy od roku 2016, a skończywszy na roku 2022 z podziałem według określonych ustawowo przypadków, z powodu których podjęto się realizacji świadczenia według ww. ustawy - art. 4a ust. 1 pkt 1 bądź 3 (oraz 2 i 4 - obecnie uchylone).
W opinii Sądu sposób sformułowania zapytania uzasadnia twierdzenie, że nie stanowi ono informacji publicznej. Nie jest to bowiem żadna z informacji opisanych w pkt 6 u.d.i.p. Zgodnie z jego brzmieniem udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: 1) polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o: a) zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej, b) projektowaniu aktów normatywnych, c) programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań; 2) podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: a) statusie prawnym lub formie prawnej, b) organizacji, c) przedmiocie działalności i kompetencjach, d) organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, e) strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, f) majątku, którym dysponują; 3) zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: a) trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych, b) trybie działania państwowych osób prawnych i osób prawnych samorządu terytorialnego w zakresie wykonywania zadań publicznych i ich działalności w ramach gospodarki budżetowej i pozabudżetowej, c) sposobach stanowienia aktów publicznoprawnych, d) sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, e) stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania, f) prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych, g) naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w przepisach odrębnych, 4) danych publicznych, w tym: a) treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: – treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, – dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, – treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu, b) stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, c) treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, d) informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych; 5) majątku publicznym, w tym o: a) majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych, b) innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach, c) majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych, d) majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach, e) dochodach i stratach spółek handlowych, w których podmioty, o których mowa w lit. a-c, mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów Kodeksu spółek handlowych, oraz dysponowaniu tymi dochodami i sposobie pokrywania strat, f) długu publicznym, g) pomocy publicznej, h) ciężarach publicznych.
Niewątpliwe sporne dane ujęte w pkt 6 wniosku dane nie mieszczą się w żadnym z powyższych zakresów. Na pewno nie dotyczą informacji publicznej o polityce wewnętrznej i zagranicznej i zamierzeniach działań władz państwa. Nie obejmują one również informacji publicznej o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, majątku, którym dysponują. Nie odnoszą się do zasad funkcjonowania podmiotów z art. 4 - trybu działania, sposobu załatwiania spraw. Żądanie pkt 6 wniosku nie dotyczy także danych publicznych obejmujących treść dokumentów czy stanowisk w sprawach publicznych organów władzy i funkcjonariuszy publicznych czy majątku publicznego. Pytanie w pkt 6 wniosku skierowane jest bowiem wyłącznie na uzyskanie tytułów naukowych, specjalizacji, imion i nazwisk lekarzy, zatrudnionych przez placówkę obecnie bądź w przeszłości, mających ze względu na posiadane kwalifikacje możliwość wykonywania określonego zabiegu lekarskiego. A takie pytanie nie stanowi informacji publicznej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 stycznia 2024 r. sygn. akt III SAB/Gl 315/23, orzeczenie dostępne w CBOSA).
Uzasadniając ten pogląd Sąd w podziela stanowisko zawarte w powołanym orzeczeniu, które wspiera się na tezie zawartej w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 marca 2016 r., o sygn. akt II SA/Wa 1648/15, dostępny w CBOSA. Wbrew twierdzeniom Skarżącej ma on odniesienie również do okoliczności rozpoznawanej sprawy. Otóż wskazano w nim, że przepis art. 1 u.d.i.p. wprowadza ogólną zasadę uznającą każdą informację o sprawach publicznych za informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie przewidzianym ustawą. Natomiast art. 6 tej ustawy wymienia niektóre kategorie informacji publicznej podlegającej udostępnieniu, nie tworząc zamkniętego katalogu, a tym samym legalnej definicji tego pojęcia. Przepis art. 6 ust. 1 ustawy wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, na co wskazuje zwrot "w szczególności". Kluczowe znaczenie ma tutaj pojęcie "sprawa publiczna" (H. Knysiak-Molczyk, Granice prawa do informacji w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, Warszawa 2013, s. 178). Poszukując znaczenia pojęcia "sprawa publiczna" warto odwołać się do sentencji wybitnego rzymskiego jurysty oraz pisarza Ulpiana "Publicum ius est quod ad statum rei Romane spectat, ius privatum est quod ad singulorum utilitatem" (...). Sentencja ta posłużyła za podstawę do podziału całego systemu prawa rzymskiego na prawo publiczne (ius publicum) oraz prawo prywatne (ius privatum). Można na tej podstawie przyjąć podział na sprawy prywatne (tutaj w znaczeniu niepubliczne) oraz sprawy publiczne, przy czym do pierwszej kategorii spraw u.d.i.p. nie będzie miała zastosowania (M. Chmaj (w:) M. Chmaj, M. Bidziński, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz Warszawa 2010, s. 20-21). Zgodnie z tym stanowiskiem nie każda informacja wytworzona przez władze publiczne staje się - niejako automatycznie - informacją publiczną. Taki status można nadać tylko takiej informacji, która zawiera pewien dodatkowy substrat w postaci powiązania jej z funkcjonowaniem Państwa. Wskazać należy, że już w trakcie prac nad ustawą pojęcie "sprawa publiczna" było rozumiane, jako każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desygnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu (Uzasadnienie do projektu ustawy, zob.: K. Tracka, Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138). Sprawa publiczna, co do której ma być udzielona informacja publiczna, wskazuje na publiczną naturę zadań wykonywanych przez określony podmiot. To stanowisko odwołuje się do potocznego rozumienia słowa "publiczny", czyli dotyczący ogółu, służący ogółowi ludzi, dostępny dla wszystkich, ogólny społeczny, nieprywatny (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego. Tom D-Ś, red. S. Dubisz, Warszawa 2008, s. 843). Oznacza to, że w sprawach prywatnych nie mamy do czynienia z informacją publiczną (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1035/10, dostępny w CBOSA). Uznać zatem należy, że z informacją publiczną nie mamy do czynienia wtedy, gdy dana informacja nie dotyczy sprawy publicznej, ale co do zasady obejmuje sprawy prywatne, niepubliczne, osobiste, intymne (dane osobowe, życie prywatne, rodzinne), a także informacje, które naruszałyby godność, cześć (dobre imię), a więc dobra osobiste (M. Jabłoński, Udostępnianie informacji publicznej w trybie wnioskowym, Wrocław 2009, s. 151). Tym samym, jeśli informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa nie podlega ona udostępnieniu. W sytuacji, w której występuje aktywność organów publicznych, mamy natomiast do czynienia z informacją publiczną.
Tym samym więc przejaw działalności konkretnego lekarza w ramach świadczonej pomocy medycznej nie jest sprawą publiczną. Wskazany bowiem przejaw działalności indywidualnego lekarza nie jest związany bezpośrednio z wydatkowaniem środków publicznych, czy bezpośrednio z funkcjonowaniem podmiotu publicznego. Przeciwnie, mając na względzie nałożony przez ustawodawcę na lekarza obowiązek zachowania w tajemnicy informacji związanych z pacjentem, a uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu, jak też prowadzenia indywidualnej dokumentacji medycznej pacjenta w sposób respektujący jego prawa (art. 4 ust. 1 i art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty; t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 464 ze zm.), czynności w tym zakresie wykonywane przez lekarza względem pacjenta należy postrzegać jako niepubliczne.
W opinii Sądu żądanie wskazania konkretnych zabiegów wykonanych przez określonego z imienia i nazwiska lekarza wykracza poza ramy informacji dotyczącej sposobu funkcjonowania podmiotu leczniczego; przekracza przyjęty w doktrynie i orzecznictwie zakres spraw publicznych, które wobec podmiotu nie należącego do władz publicznych rozumiane są jako wykonywanie przez taki podmiot zadań w zakresie władzy publicznej. Nie należy również do przedstawionego powyżej zakresu zadań publicznych wykonywanych przez lekarzy. Zdaniem Sądu lekarze wykonując zabiegi medyczne nie pełnią funkcji objętej dostępem do informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz.U. 2023 r. poz. 1545 ze zm.), pacjent ma prawo do dostępu do dokumentacji medycznej dotyczącej jego stanu zdrowia oraz udzielonych mu świadczeń zdrowotnych. W myśl art. 23 ust. 2 ww. ustawy - dane zawarte w dokumentacji medycznej podlegają ochronie określonej w niniejszej ustawie oraz w przepisach odrębnych. Katalog podmiotów, którym udostępnia się dokumentację bez zgody pacjenta, zawarty został w art. 26 ust. 3 ustawy. Jest to katalog zamknięty. Dokumentacja medyczna nie stanowi więc informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 u.d.i.p. Nie można też tracić z pola widzenia, że informacja powyższa opierałaby się na analizie dokumentacji medycznej poszczególnych przypadków przerwania ciąży a podanie danych lekarza wykonującego świadczenie dotyczy informacji identyfikującej wykonany przez niego zabieg terminacji ciąży. Tymczasem w myśl art. 4c ustawy z dnia 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 1575) osoby wykonujące czynności wynikające z ustawy są obowiązane do zachowania w tajemnicy wszystkiego, o czym powzięły wiadomość w związku z wykonywaniem tych czynności, stosownie do odrębnych przepisów. W orzecznictwie wskazuje się, że jest to przepis dodatkowy i niezależny od tajemnicy lekarskiej czy praw pacjenta, co skutkuje wykluczeniem informacji dotyczącej wykonywania przez konkretnych lekarzy zabiegów przerywania ciąży z zakresu informacji publicznej (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 kwietnia 2020r., sygn. akt III SAB/Gl 45/20, w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 grudnia 2023, sygn. akt III SAB/Go 128/23 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1062/18, dostępne w CBOSA).
W świetle przedstawionych rozważań zarzuty skargi należy ocenić jako nieuzasadnione. Wbrew formułowanym zarzutom skargi przyjęty przez organ tryb i forma działania odpowiadają prawu, a to po myśli art. 151 p.p.s.a uzasadniało oddalenie skargi w całości.
Końcowo wobec wniosku organu o zasądzenie kosztów postępowania sądowego trzeba wskazać na art. 200 p.p.s.a. Zgodnie z jego brzmieniem w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Przyznanie kosztów postępowania sądowego przez Sąd I instancji może nastąpić wyłącznie na rzecz Skarżącego w sytuacji uznania zasadności skargi. W przypadku oddalenia skargi brak podstaw prawnych do przyznania kosztów postępowania na rzecz organu, co czyniło jego żądanie bezzasadnym.