IV SAB/Wr 495/24
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWSA we Wrocławiu oddalił skargę na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji o datach ostateczności decyzji wpisujących zabytki do rejestru, uznając, że organ udzielił żądanej informacji zgodnie ze swoją wiedzą.
Skarżąca H. Ł. zarzuciła Dolnośląskiemu Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej dotyczącej dat ostateczności decyzji wpisujących miejscowości do rejestru zabytków. Organ odpowiedział, podając daty wydania decyzji i wskazując, że są one tożsame z datami ostateczności. Skarżąca kwestionowała tę interpretację, twierdząc, że data wydania nie jest datą ostateczności. WSA we Wrocławiu oddalił skargę, uznając, że organ udzielił informacji zgodnie ze swoją wiedzą i nie można mu zarzucić bezczynności ani niepełnej informacji, nawet jeśli skarżąca nie zgadza się z interpretacją organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpoznał skargę H. Ł. na bezczynność Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (DWKZ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżąca wniosła o podanie dat ostateczności decyzji wpisujących do rejestru zabytków określone miejscowości. DWKZ odpowiedział, podając daty wydania tych decyzji i jednocześnie stwierdzając, że są one tożsame z datami ich ostateczności. Skarżąca zarzuciła organowi bezczynność, argumentując, że data wydania decyzji nie jest datą jej ostateczności, a organ podał nieprawdę lub ukrył brak informacji. Sąd, analizując sprawę, uznał, że organ nie pozostawał w bezczynności, ponieważ udzielił odpowiedzi w ustawowym terminie. WSA podkreślił, że istotą udostępniania informacji publicznej jest przekazanie wiedzy organu o faktach. W tym przypadku organ przekazał swoją wiedzę dotyczącą dat ostateczności, wskazując, że według jego oceny są one tożsame z datami wydania decyzji. Sąd nie rozstrzygał sporów interpretacyjnych dotyczących prawa administracyjnego, a jedynie badał, czy organ udzielił informacji zgodnie ze swoją wiedzą. Ponieważ organ udzielił odpowiedzi, a skarżąca kwestionowała jedynie sposób interpretacji prawa przez organ, sąd uznał, że zarzut bezczynności nie jest zasadny i oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, organ nie pozostaje w bezczynności, jeśli udzielił odpowiedzi w ustawowym terminie, nawet jeśli wnioskodawca kwestionuje poprawność interpretacji prawa zawartej w tej odpowiedzi.
Uzasadnienie
Istotą udostępniania informacji publicznej jest przekazanie wiedzy organu o faktach. Sąd administracyjny nie rozstrzyga sporów co do interpretacji prawa w ramach kontroli bezczynności, a jedynie bada, czy organ udzielił informacji zgodnie ze swoją wiedzą.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (4)
Główne
u.d.i.p. art. 21
Ustawa o dostępie do informacji publicznej
Do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
p.p.s.a. art. 3 § 2 pkt 8
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 151
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd oddala skargę, jeżeli nie stwierdzi naruszenia prawa.
Ustawa Prawo o ustroju sądów administracyjnych art. 1 § 1 i 2
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Organ udzielił odpowiedzi na wniosek w ustawowym terminie. Organ przekazał informację zgodnie ze swoją wiedzą, nawet jeśli wnioskodawca kwestionuje interpretację prawną. Sąd administracyjny w postępowaniu o bezczynność nie rozstrzyga sporów interpretacyjnych.
Odrzucone argumenty
Organ pozostawał w bezczynności, ponieważ udzielona informacja była niepełna lub zawierała nieprawdę (niezgodna z interpretacją skarżącej).
Godne uwagi sformułowania
Istotą udzielenia informacji jest opis określonej rzeczywistości, podanie konkretnych faktów według "wiedzy" organu. Poza przedmiotem u.d.i.p. są sprawy sprowadzające się do polemiki co do stanów prawnych. Sąd nie rozwiązuje sporów co do interpretacji prawa, a tym samym nie jest uprawniony do oceny, kiedy sporne decyzja stały się ostateczne.
Skład orzekający
Tomasz Świetlikowski
przewodniczący
Andrzej Nikiforów
sprawozdawca
Katarzyna Radom
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie stanowiska sądu w sprawach o bezczynność organu w kontekście udostępniania informacji publicznej, gdy spór dotyczy interpretacji prawa."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznej sytuacji, w której spór nie dotyczy braku informacji, lecz jej interpretacji przez organ.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje ważną granicę kontroli sądów administracyjnych w sprawach o bezczynność, pokazując, że sąd nie jest od rozstrzygania sporów interpretacyjnych, a jedynie od badania, czy organ działał.
“Czy organ milczy, gdy się myli? WSA wyjaśnia, kiedy bezczynność to nie błąd interpretacji.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyIV SAB/Wr 495/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu Data orzeczenia 2024-11-06 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2024-06-07 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu Sędziowie Andrzej Nikiforów /sprawozdawca/ Katarzyna Radom Tomasz Świetlikowski /przewodniczący/ Symbol z opisem 6480 658 Hasła tematyczne Dostęp do informacji publicznej Sygn. powiązane III OSK 410/25 - Wyrok NSA z 2025-06-27 Skarżony organ Inne Treść wyniku *Oddalono skargę w całości Powołane przepisy Dz.U. 2022 poz 902 art. 21 Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j. Dz.U. 2024 poz 935 art. 3 par. 2 pkt 8 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.) Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Radom, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 listopada 2024 r. sprawy ze skargi H. Ł. na bezczynność Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 17 kwietnia 2024 r. oddala skargę w całości. Uzasadnienie Wnioskiem z 17 kwietnia 2024 r., skierowanym do Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu (dalej: DWKZ, organ), H. Ł. (dalej: wnioskodawczyni, skarżąca) wystąpiła o udostępnienie informacji publicznej o datach ostateczności (dzień, miesiąc, rok) decyzji wpisujących do rejestru zabytków miejscowości: G., K., K., K., L., L., dawne M., P., dawny S., S., S., Ś., Z., Z. lub udzielenie informacji, że decyzje te nie są jeszcze ostateczne. Jednocześnie wnioskodawczyni wskazała, aby nie przedstawiać dat wydania decyzji, jako dat ostateczności, gdyż –jak argumentowała - data wydania zaskarżalnej decyzji administracyjnej nie jest i nie może być datą jej ostateczności. Adresat wniosku w piśmie z 6 maja 2024 r. (data nadania w placówce pocztowej 7 maja 2024 r.) poinformował wnioskodawczynię o datach ostateczności decyzji wpisujących do rejestru nieruchomych województwa dolnośląskiego układy urbanistyczne/ruralistyczne wszystkich ww. miejscowości. Ponadto poinformował, że w jego ocenie data wydania przedmiotowych decyzji jest jednoznaczna z datą ich ostateczności. Wskazał przy tym, że decyzje te były wydawane na podstawie ówcześnie obowiązujących przepisów prawa administracyjnego. W skardze z 20 maja 2024 r. wnioskodawczyni zarzuciła organowi bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Argumentowała, że odpowiedź DWKZ zawiera nieprawdę poprzez wskazanie, że daty wydania przedmiotowych decyzji są jednoznaczna z datą ich ostateczności. Dlatego – w jej ocenie – organ pozostaje w bezczynności w udostępnieniu wnioskowanej informacji publicznej podając nieprawdę co do tej informacji lub ukrywając, że wspomnianą informacją nie dysponuje. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy m.in. postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z treścią art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przeprowadzona na tej podstawie ocena podniesionego w skardze zarzutu bezczynności DKWZ w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek skarżącej z 17 kwietnia 2024 r. doprowadziła Sąd do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Otóż wspomnianym wnioskiem skarżąca wystąpiła do organu o udostępnienie informacji publicznej o datach ostateczności (dzień, miesiąc, rok) decyzji wpisujących do rejestru zabytków wymienione w niej miejscowości. Poza sporem w sprawie pozostaje fakt, że organ w ustawowym 14 dniowym terminie zareagował na wniosek skarżącej i udzielił informacji o opisanej wyżej treści w odniesieniu do każdej wymienionej w niej miejscowości. Istota sporu sprowadza się natomiast do odpowiedzi na pytanie, czy informacja ta miała pełny charakter, czyli zgodny z jej wnioskiem. W ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową sprawę odpowiedź na powyższe pytanie jest twierdząca. DWKZ podał wnioskodawczyni wszystkie żądane informacje. Przy tym należy wskazać, że na gruncie u.d.i.p. "informacja" to utrwalony w dowolny sposób (także w pamięci człowieka) komunikat, wiedza, świadomość o jakimś fakcie (M. Maciejewski, Prawo informacji – zagadnienia podstawowe, w: W. Góralczyk jr. (red.), Prawo informacji. Prawo do informacji, Warszawa 2006, s. 29–44). W niniejszej sprawie w wymaganym terminie organ "zakomunikował" skarżącej swoją "wiedzę" w przedmiocie ostateczności poszczególnych decyzji. Jednocześnie poinformował, że w jego ocenie (czyli według jego "wiedzy") data wydania przedmiotowych decyzji jest jednoznaczna z datą ich ostateczności. Nie można mu zatem zarzucić, że jego informacja jest niezgodna z wnioskiem skarżącej, czy też jest niepełna. W szczególności nie można wyciągać dla niego negatywnych konsekwencji z tego faktu, że nie podzielił stanowiska skarżącej co do sposobu określenia daty ostateczności decyzji (tj. że nie może nim być data wydania). Należy jeszcze raz podkreślić, że istotą udzielenia informacji jest opis określonej rzeczywistości, podanie konkretnych faktów według "wiedzy" organu. Poza przedmiotem u.d.i.p. są sprawy sprowadzające się do polemiki co do stanów prawnych. A zatem oceniając prawidłowość udzielonej informacji publicznej Sąd nie rozwiązuje sporów co do interpretacji prawa, a tym samym nie jest uprawniony do oceny, kiedy sporne decyzja stały się ostateczne. Mając na uwadze przedstawioną argumentację, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę w sprawie w całości oddalił.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI