IV SAB/Wr 49/14

IV SAB/Wr 49/14 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2014-05-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-03-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Alojzy Wyszkowski /przewodniczący/
Tadeusz Kuczyński
Wanda Wiatkowska-Ilków /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6191 Żołnierze zawodowi
658
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I OZ 748/14 - Postanowienie NSA z 2014-09-19
I OZ 747/14 - Postanowienie NSA z 2014-09-19
Skarżony organ
Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku
Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 73, art. 74
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2012 poz 270
art. 149
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA Wanda Wiatkowska – Ilków (spr.) Protokolant specjalista Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 30 maja 2014 r. sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. w sprawie wydania odpisów z akt spraw I. zobowiązuje Rejonową Wojskową Komisję Lekarską we W. do rozpoznania wniosku J. G. z dnia 4 września 2013 r. w terminie 14 dni od daty otrzymania wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności; II. stwierdza, że bezczynność Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 4 września 2013 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. na rzecz skarżącego J. G. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
J. G. pismem z dnia 2 września 2013 r. skierowanym do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. wniósł o wydanie z akt sprawy "nr orzeczenia [...] RWKL we W. z dnia [...] sierpnia 2013 roku, [...] TWKL we W. z dnia [...] września 2012 roku, [...] TWKL we W. z dnia [...] stycznia 2008 roku, [...] RWKL we W. z dnia[...] października 1998 roku wszystkich dokumentów".
Pismo to zostało doręczone adresatowi dnia 4 września 2013 r. Wnioskiem z dnia 11 września 2013 r. (doręczonym RWKL we W. w dniu 12 września 2013 r.) – zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej we W. za pośrednictwem Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. o uchylenie prawomocnych orzeczeń: Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...]listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany orzeczenia na pozytywne dotyczącego ustalenia zdolności do zawodowej służby wojskowej i Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W z dnia [...] września 2012 roku nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do zawodowej służby wojskowej.
W dniu 23 września 2013 r. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska we W przesłała powyższe pismo celem jego załatwienia do Przewodniczącego Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W, która pismem z dnia 19 listopada 2013 r. opowiedziała na pismo z dnia 11 września 2013 r.
Pismem z dnia 23 listopada 2013 r. skarżący wniósł do Ministra Obrony Narodowej w W zażalenie na bezczynność organu.
Podał, że na podstawie art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego wniósł o: 1) stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie jego wniosku z dnia 11 września 2013 r., 2) zobowiązanie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W o przesłanie powyższego wniosku wraz z aktami sprawy oraz załatwienia sprawy wniosku o wydanie odpisów z akt, 3) wyjaśnienie przyczyn niezałatwienia spraw w terminie.
W uzasadnieniu wniosku podał, że oba wnioski wniósł do Rejonowej Komisji Lekarskiej we W. Od dnia złożenia wniosków tj. 4 i 12 września 2013 r. organ nie podjął żadnych działań zmierzających do załatwienia spraw. Ponadto nie powiadomił o przyczynach zwłoki, która wynosi 2 miesiące i nic nie wskazuje, że w tym przedmiocie mogłoby się coś zmienić.
Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W w piśmie z dnia 13 stycznia 2014 r. odniosła się do zarzutu bezczynności w rozpoznaniu obu wniosków. Przede wszystkim stwierdziła, że nie ma bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 12 września 2014 r. Natomiast odnosząc się do zarzutu niewydania odpisów z akt sprawy przez RWKL we Wrocławiu poinformowała, że zgodnie z art. 73 k.p.a. strona ma prawo wglądu do akt sprawy, sporządzenia z nich notatek, kopii lub odpisów. Zgodnie z utartym orzecznictwem sądowym powyższy przepis nie przewiduje jednak obowiązku sporządzenia przez organ kserokopii akt lub ich odpisu i doręczania ich stronie. Organ ma za zadanie jedynie zabezpieczyć stronie możliwość wykonania odpisów. Wskazał na wyrok NSA z dnia 24 lipca 2013 r. II GSK 507/12.
W dniu 12 stycznia 2014 r. wnioskodawca złożył za pośrednictwem Ministra Obrony Narodowej w W. do tutejszego Sądu skargę na bezczynność organu i wniósł o
"1) zobowiązanie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. do rozpoznania jego wniosku "o wydanie odpisów akt z dnia 2 września 2013 r. niezwłocznie tj. bez zbędnej zwłoki od prawomocności wyroku,
2) zobowiązanie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. do przesłania wniosku zainteresowanego z dnia 11 września 2013 r. do Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie ustalenia zdolności do zawodowej służby wojskowej niezwłocznie t.j. bez zbędnej zwłoki od prawomocności wyroku."
W uzasadnieniu skargi podał, że od dnia przekazania opisanych wniosków organ nie poinformował o stanie sprawy. Tym samym do dnia sporządzenia skargi nie podjął żadnych działań zmierzających do załatwienia spraw oraz nie poinformował wnoszącego o stanie spraw.
Podniósł, że w dniu 6 grudnia 2013 r. wniósł zażalenie na bezczynność organu do Ministra Obrony Narodowej oraz skargę w trybie art. 227 k.p.a. co nie pozwoliło uzdrowić powyższego stanu rzeczy. Zatem wyczerpał wszystkie środki prawem przewidziane do zwalczania bezczynności, co nie zmieniło stanu rzeczy. Dlatego też wnosi skargę do tutejszego Sądu.
W odpowiedzi na skargę Wojskowa Rejonowa Komisja Lekarska we W. poinformowała, że w dniu 18 lutego br. do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. wpłynęło pismo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt KO/Wa 48/14 wzywające do wniesienia odpowiedzi na skargę oraz nadesłania akt administracyjnych sprawy do właściwego Sądu administracyjnego.
Po analizie załączonych do w/w pisma dokumentów a zwłaszcza skargi J. G. z dnia 12 stycznia 2014 r. na bezczynność organu – RWKL we W. oraz zażalenia na bezczynność organu z dnia 23 listopada 2013 r. RWKL we Wrocławiu i biorąc pod uwagę sugestię WSA w Warszawie należało przyjąć, że właściwym do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.
Mając powyższe na uwadze wniosła o odrzucenie zarówno skargi, jak i zażalenia J. G. na bezczynność RWKL we W..
Wyjaśniono również, że RWKL we W., stosownie do treści rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich (...) (Dz.U. z 2012 r. poz. 1013) jest organem pierwszoinstancyjnym, a przedmiotowa sprawa wymaga rozpatrzenia przez organ wyższego stopnia tj. Centralną Wojskową Komisję Lekarską w W.
Wyjaśniono również, że wniesiona skarga jak i zażalenie jako skierowane do Ministra Obrony Narodowej zostały rozpatrzone przez CWKL w W a ponadto sprawa ta zawisła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w W.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Podstawę materialnoprawną złożonego wniosku stanowi art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 149 ustawy z dnia 30 stycznia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1247 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a.
Pierwszy z powołanych przepisów daje sądowi administracyjnemu legitymację do rozpoznania skarg na bezczynność organów w załatwieniu spraw określonych w pkt 1-4, drugi, uprawnienia w przypadku stwierdzenia bezczynności.
Istotą zatem sprawy jest, czy istotnie organ pozostaje w bezczynności, czy bezczynność taka miała miejsce w dacie zgłoszenia wniosku, czyli w dniu 6 kwietnia 2012 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym).
Analiza akt pod wskazanym wyżej kątem daje podstawę do uznania, że są podstawy do stwierdzenia, że organ jest bezczynny. Bezczynność ma miejsce w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie, a takich działań nie podjął (wyrok NSA z dnia 14 czerwca 1983 r. SA Wr 6/83 z dnia 20 lipca 1999 r., I SAB/ 60/99/OSP 2000 Nr 6, poz. 87).
Termin do podjęcia określonej czynności określa art. 35 i 36 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j. Dz.U. z 2000, Nr 98, poz. 1271 ze zm.) - dalej k.p.a. W myśl art. 35 k.p.a. organy są obowiązane załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki (§ 1 i 2). Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (§ 3). W każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 k.p.a.).
Na niezałatwienie sprawy w terminach określonych w powołanych przepisach stronie służy zażalenie do organu wyższej instancji. (art. 37 k.p.a.)
Wniesienie zażalenie jest warunkiem niezbędnym do złożenia skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. Badając zasadność skargi i spełnienie wszystkich przesłanek wynikających z powołanych wyżej przepisów należy przede wszystkim przywołać treść niespełnionego według skarżącego żądania i przedstawić podjęte w sprawie przez obie strony postępowania czynności.
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest żądanie zawarte w pkt I skargi – stwierdzenie bezczynności Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. w zakresie wydania odpisów z akt – rozpoznania wniosku z dnia 2 września 2013 r. (złożonego w organie w dniu 4 września 2013 r.).
W niniejszej sprawie zasadnicza kwestia – nie załatwienia wniosku z dnia 2 września 2013 r. jest niesporna. Nie tylko skarżący twierdził, że nie uzyskał odpowiedzi na powyższy wniosek ale również organ przede wszystkim na rozprawie przyznał, że wniosek ten adresat czyli wojskowa Rejonowa Komisja Lekarska we W., nie rozpoznała.
Tym samym występuje bezczynność, którą zarzuca skarżący.
W tym momencie należy podnieść jeszcze dodatkowe okoliczności – przede wszystkim nie jest uzasadniony wniosek organu dotyczący odrzucenia skargi.
Należy bowiem, podkreślić, że przedmiotem skargi jest bezczynność Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w rozpoznaniu wniosku z dnia 2 września 2013 r. Jest to podmiot, do którego skierowano wniosek i który posiada podmiotowość ustawową.
Nie ma znaczenia w tym postępowaniu, czy jest to organ pierwszej czy też drugiej instancji. Jest to na pewno organ, do którego skierowano wniosek z dnia 2 września 2013 r.
Kwestia rozpoznania powyższego wniosku i właściwość organu do którego go skierowano jest zupełnie inną okolicznością.
RWKL o ile uznała, że nie jest właściwa do jego rozpoznania, winna zawiadomić wnioskodawcę o tym fakcie i powiadomić o podjętych w tym zakresie czynnościach. Termin wskazany w art. 35 i 36 k.p.a. dotyczy również Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej albowiem nie ma przepisów szczególnych, które regulowałyby tę kwestię w inny sposób.
Po drugie skarżący na rozprawie przyznał, że otrzymał pismo Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej, organu II stopnia, z dnia 13 stycznia 2014 r. W piśmie tym ustosunkowano się do zażalenia skarżącego z dnia 23 listopada 2013 r. i faktycznie rozpoznano wniosek skarżącego z dnia 2 września 2013 r.
Jednakże w ocenie Sądu powyższe pismo nie ekskulpuje organu I stopnia, Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W..
Pomijając już fakt, że wniosek z dnia 2 września 2013 r. był skierowany do innego organu – Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. to zauważyć należy, iż kontrolne postępowanie oparte na art. 74 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego zostałoby wyłączone. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska w W. jest, co stwierdzono już wyżej, organem II stopnia, zatem skarżący został by ewentualnie pozbawiony możliwości wykorzystania postępowania międzyinstancyjnego wskazanego w art. 74 § 2 k.p.a.
Zatem organ winien w oparciu o obowiązujące przepisy kodeksu postępowania administracyjnego rozpoznać złożony przez skarżącego wniosek z dnia 2 września 2013 r.
Odpowiadając na zarzut wnioskodawcy, iż odpowiedź na skargę złożona przez organ jest niejasna i winna być uzupełniona Sąd wyjaśnia, że po pierwsze organ na rozprawie sprecyzował swoje stanowisko, po drugie Sąd nie może wyciągać konsekwencji i stosować odpowiednich sankcji wobec podmiotów, które formułują swoje stanowiska w taki sposób jaki w ich ocenie jest to właściwe.
Sąd jednocześnie uznał, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ niezależnie od tego, czy podjął prawidłowe działania przesyłając wnioski skarżącego do organu II instancji, to jednak zmierzał do tego aby wniosek skarżącego z dnia 2 września 2013 r. został rozpoznany.
W tych okolicznościach na podstawie art. 149 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.