IV SAB/Wr 461/25

IV SAB/Wr 461/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-09-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Nikiforów /przewodniczący sprawozdawca/
Aneta Brzezińska
Ewa Kamieniecka
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne
Cudzoziemcy
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 63 par. 4
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 par. 2 pkt 9
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Nikiforów (sprawozdawca) Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 września 2025 r. sprawy ze skargi: M. V. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego z dnia 13 lutego 2025 r. nr SKO 4101/163/2025 w przedmiocie potwierdzenia wniesienia podania oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Skargą z 17 kwietnia 2025 r. M. V. (dalej: strona lub skarżąca) – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika - zarzuciła Wojewodzie Dolnośląskiemu (dalej: organ) bezczynność w przedmiocie potwierdzenia wniesienia podania.
Jak wynika z akt administracyjnych, w dniu 16 marca 2025 r. do organu wpłynął wniosek strony – reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika - o wydanie na podstawie art. 63 § 4 K.p.a. "zaświadczenia" potwierdzającego złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w określonej dacie z uwzględnieniem art. 57 § 5 pkt 2 i art. 65 § 2 K.p.a. oraz innych dokumentów złożonych w sprawie o udzielenie ww. cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy.
W dniu 30 marca 2025 r. strona złożyła ponaglenie i ponownie wniosła o wydanie "zaświadczenia" zgodnie z wnioskiem z dniu 16 marca 2025 r.
Jako podstawę prawną wniesionej skargi z 17 kwietnia 2025 r. strona wskazała m.in. art. 3 § 2 pkt 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kwestionując bezczynność organu, polegającą na nierozpoznaniu jej wniosku z 16 marca 2025 r. "o wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącą".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie, wskazując, że z mocy przepisów szczególnych terminy załatwienia sprawy zostały zawieszone.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Podstawą prawną skargi jest art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., z którego wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
W tym kontekście należy wyjaśnić kwestię przedmiotu wniosku, który skarżąca skierowała do organu w dniu 16 marca 2025 r. Chociaż w nagłówku pisma posłużono się zwrotem "wniosek o wydanie zaświadczenia" to z jego treści jednoznacznie wynikało, że dotyczy podjęcia czynności procesowej przewidzianej w art. 63 § 4 K.p.a., według którego, organ administracji publicznej jest obowiązany potwierdzić wniesienie podania, jeżeli wnoszący tego zażąda. Jest to czynność procesowa organu o charakterze materialno-technicznym, co istotne czynność podejmowana w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Jako taka ma zatem swoją autonomiczną podstawę prawną, tj. art. 63 § 4 K.p.a. Innymi słowy, o ile wniosek dotyczy potwierdzenia wniesienia podania w ramach toczącego się postępowania administracyjnego i pochodzi od wnoszącego to podanie to wykluczone jest zastępowanie takiej instytucji odrębnym postępowaniem zaświadczeniowym (art. 217 K.p.a. in.). W takim zakresie są to więc instytucje niekonkurencyjne (nie mogą być stosowane zamiennie).
Z kontekstu sprawy jasno zatem wynika, że skarżąca - reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – poprzez przywołanie we wniosku art. 63 § 4 K.p.a. wniosła o dokonanie takiej właśnie czynności, a nie o wydanie zaświadczenia. Chodzi tutaj bowiem o stypizowaną w przywołanym w skardze art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych "w ramach" postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Taką kwalifikację wniosku skarżącej potwierdza dodatkowo jego uzasadnienie. Stwierdzono tam bowiem, że interes prawny "w wydaniu zaświadczenia" wynika właśnie z art. 63 § 4 K.p.a.
W okolicznościach sprawy należało zatem uwzględnić obowiązujące od dnia 24 lutego 2022 r. przepisy ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2024 r. poz. 167, ze zm.; dalej: ustawa pomocowa). Postępowanie administracyjne o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy – w ramach którego złożono wniosek z 16 marca 2025 r. zostało bowiem zainicjowane w dniu 7 lutego 2025 r. wraz z nadaniem przez stronę w placówce pocztowej wniosku o wszczęcie postępowania, a więc w okresie obowiązywania powołanej ustawy.
Jak wynika z art. 100c ust. 1 i art. 100d ust. 1 ustawy pomocowej, w okresie do dnia 30 września 2025 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących: 1) udzielenia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, 2) zmiany: a) zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, b) zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, 3) cofnięcia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej - w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.
Zarazem zgodnie z art. 100c ust. 4 i art. 100d ust. 4 ustawy pomocowej, zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1 (a więc m.in. w sprawach zezwoleń na pobyt czasowy), lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie, o którym mowa w ust. 1 (a więc do dnia 30 września 2025 r.), nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki.
Okoliczność złożenia wniosku o udzielnie zezwolenia na pobyt w czasie zawieszenia terminów dla załatwienia tych spraw, wyklucza możliwość stwierdzenia bezczynności czy przewlekłości organu. Skoro bowiem nie biegnie ustawowy termin załatwienia sprawy, nie sposób uznać, że w sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia sprawy lub bezczynności (podobnie: wyrok NSA z 13 lutego 2024 r., II OSK 2362/23; wyrok WSA we Wrocławiu z 16 marca 2023 r., II SAB/Wr 1466/22).
Konsekwentnie nie można przyjąć, że powołana wyżej regulacja wstrzymuje lub zawiesza wyłącznie bieg terminu wydania decyzji, zaś nie dotyczy innych czynności procesowych (materialno-technicznych) poprzedzających jej wydanie przedsiębranych w ramach toczącego się postępowania administracyjnego, w tym przewidzianego w art. 63 § 4 K.p.a. potwierdzenia wniesienia podania. Abstrahując od tego, że taka wykładnia sprzeczania jest z celem art. 100c ust. 1 i art. 100d ust. 1 ustawy pomocowej, pomija ona też warstwę literalną tych przepisów. Odwołują się one bowiem expressis verbis do terminów "załatwienia sprawy", a więc obejmują cały zorganizowany ciąg czynności procesowych zmierzających do wydania decyzji, a tym samym konkretyzacji sytuacji prawnej jednostki. Także z czysto logicznego punktu widzenia stwierdzić trzeba, że skoro ustawodawca wstrzymuje lub zawiesza bieg terminu do załatwienia całości sprawy, to tym bardziej dotyczy to terminów wykonania poszczególnych czynności procesowych w sprawie (wnioskowanie a maiori ad minus, por. wyrok WSA we Wrocławiu z 17 grudnia 2024 r., IV SAB/Wr 981/24).
Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że w związku z przewidzianym w ustawie pomocowej zawieszeniem biegu terminów załatwienia sprawy z wniosku strony skarżącej oraz zakazem wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki, skargę należało oddalić w całości na zasadzie art. 151 p.p.s.a.
Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.