IV SAB/Wr 446/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpoznał skargę S. S. na bezczynność Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie przyznania świadczenia uzupełniającego dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji. Organ wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej. Sąd administracyjny przeprowadził analizę dopuszczalności skargi, odwołując się do przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (u.p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 u.p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, w tym orzekają w sprawach skarg na decyzje, postanowienia, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, a także na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w określonych przypadkach. Jednakże, sąd administracyjny stwierdził, że przedmiotowa sprawa, dotycząca świadczenia uzupełniającego, nie mieści się w katalogu spraw podlegających jego jurysdykcji. Ustawa o świadczeniu uzupełniającym stanowi, że przyznanie, odmowa, zmiana lub stwierdzenie ustania prawa do świadczenia następuje w drodze decyzji. Ponadto, w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie stosuje się przepisy ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Sąd powołał się na art. 476 § 2 pkt 4 k.p.c., który definiuje sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych, w tym inne świadczenia w sprawach należących do właściwości ZUS, jako sprawy cywilne rozpoznawane przez sądy powszechne. W świetle art. 476 § 3 k.p.c., sprawy te obejmują również te wszczęte na skutek niewydania decyzji przez organ rentowy we właściwym terminie. W konsekwencji, sąd uznał, że świadczenie uzupełniające jest świadczeniem należącym do właściwości sądów powszechnych. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy sprawa nie należy do jego właściwości, postanowiono odrzucić skargę.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający