IV SAB/WR 330/20

IV SAB/Wr 330/20 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2021-12-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-09-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Ireneusz Dukiel /przewodniczący/
Marta Pająkiewicz-Kremis /sprawozdawca/
Tomasz Świetlikowski
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 1170/22 - Wyrok NSA z 2024-05-29
III OZ 279/21 - Postanowienie NSA z 2021-04-19
IV SA/Wr 330/20 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2020-12-04
Skarżony organ
Prokurator
Treść wyniku
*Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 2176
art. 6  ust. 2,  art. 13,  art. 1 ust. 2
Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A z siedzibą w D. na bezczynność Prokuratora Okręgowego we W. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Prokuratora Okręgowego we W. do rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia 27 lipca 2020 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; II. stwierdza, że Prokurator Okręgowy we W. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku, o którym mowa w punkcie I wyroku, która to bezczynność nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Prokuratora Okręgowego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (słowie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 13 sierpnia 2020 r. (z odnotowanym wpływem do organu w dniu 18 sierpnia 2020 r.) Stowarzyszenie A z siedzibą w D. wniosło skargę na bezczynność Prokuratora Okręgowego we W. w zakresie rozpoznania wniosku strony z dnia [...] lipca 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie – treści aktu oskarżenia w sprawie [...] – oskarżony J. G. i inni. Jako sposób i formę udostępnienia tej informacji strona wskazała: pliki komputerowe-skany.
W treści skargi strona podniosła, że pomimo upływu terminu, organ nie udostępnił stronie żądanych informacji, a jedynie ogólnikowo w piśmie z dnia 31 lipca 2020 r. wskazał, że nie udostępni jej objętych wnioskiem informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej z uwagi na okoliczność, że wniosek strony dotyczy udostępnienia aktu oskarżenia. Tymczasem, we wniosku z dnia [...] lipca 2020 r. strona w istocie domagała się udostępnienia jej nie aktu oskarżenia, lecz treści aktu oskarżenia. Wprawdzie, jak podkreślono w skardze, rozróżnienia treści aktu oskarżenia od kopii aktu oskarżenia jest – zdaniem strony – "dość karkołomne ale tak podobną sprawę ocenił WSA we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wr 168/20". Z tych względów, we wniosku z dnia [...] lipca 2020 r. strona domagała się przekazania jej w ramach dostępu do informacji publicznej – treści aktu oskarżenia. Końcowo strona skarżąca zwróciła uwagę na orzeczenia wydane w sprawach o sygn. akt [...] i [...] podkreślając, że zapadły one w identycznych sprawach, gdzie przyjęto, że akt oskarżenia podlega udostępnieniu w ramach informacji publicznej.
Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o:
1) zobowiązanie Prokuratora Okręgowego we W. do udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] lipca 2020 r.;
2) orzeczenie o zwrocie od strony przeciwnej na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Prokurator Okręgowy we W. wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że stronie została udzielona odpowiedź na wniosek zgodnie z procedurą, a stanowisko organu ma swoje merytoryczne uzasadnienie m.in. w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 7/13, w której Sąd przyjął, że akta sprawy – w tym akta postępowania przygotowawczego jako całość jest zbiorem różnorodnych materiałów usystematyzowanych przez organ, który nadał temu zbiorowi określony kształt i posługuje się nim w prowadzonym postępowaniu. Tworzenie, przechowywanie, jak i udostępnianie takich akt regulują przepisy szczególne postępowania karnego, które wyłączają w tym zakresie uregulowania ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W nawiązaniu do powyższego organ podniósł, że przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą służyć obejściu zasad dostępu do określonych akt postępowań i znajdujących się w nich dokumentów. Zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przepisy tej ustawy nie naruszają innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Zdaniem organu, w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z informacją publiczną znajdującą się w aktach sprawy sądowej (sprawy karnej), której procedura udostępniania uregulowana jest w sposób szczególny w odrębnej ustawie – ustawie kodeks postępowania karnego (dalej: k.p.k.). Dlatego stanowisko organu, w którym powołuje się on na regulację art. 156 § 1-5 i 5a k.p.k. jako wyłączającą zastosowanie trybu określonego w ustawie o dostępie do informacji publicznej należy uznać za słuszne. Niezależnie od powyższego organ dodał, że zakres wnioskowanych przez stronę informacji nie stanowi w ogóle informacji publicznej podlegającej udostępnieniu w trybie regulowanym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. W rozwinięciu tego wątku organ wyjaśnił, że strona skarżąca domagała się konkretnych informacji z akt konkretnego postępowania prowadzonego w indywidualnej sprawie, a nie na przykład tylko informacji co do sposobu postępowania z materiałem dowodowym w tej sprawie, czy, sposobem i zasadami załatwienia sprawy przez dany organ władzy publicznej.
Do odpowiedzi na skargę organ dołączył kserokopię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 czerwca 2020 r. (sygn. akt IV SAB/Wr 168/20), oddalającego w całości skargę Stowarzyszenia A z siedzibą w D. na bezczynność Prokuratora Okręgowego we W. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.
W piśmie procesowym z dnia 9 listopada 2020 r. pełnomocnik strony skarżącej uzupełniając argumentację skargi wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia [...] marca 2020 r., sygn. akt [...], a nadto podniósł, że organ błędnie powołuje się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 czerwca 2020 r. o sygn. akt IV SAB/Wr 168/20 albowiem: "W powołanym orzeczeniu Sąd (przy tych samych stronach oraz praktycznie tym samym przedmiocie), w sposób nie budzący wątpliwości wskazał, że treść aktu oskarżenia stanowi informację publiczną. Oddalenie skargi wynikało jedynie z faktu, że skarżący wnosił o dokument, a nie jego treść".
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne, oprócz sprawowania kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Jedną z takich regulacji szczególnych jest przepis art. 21 ustawy z dnia 6 września 2002 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176), który expressis verbis stanowi, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnieniu informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a.
Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Zawisły przed sądem spór sądowy zainicjowany został wnioskiem strony skarżącej z dnia 27 lipca 2020 r., złożonym na podstawie art. 2 ust. 1 u.d.i.p. i dotyczącym udostępnienia treści aktu oskarżenia w sprawie o sygn. akt II Ds.128.2017, dotyczącego oskarżonego J. G.. Z niespornych okoliczności faktycznych sprawy wynika, że na dzień złożenia wniosku postępowanie przygotowawcze zostało zakończone a akta sprawy karnej, w których znajdował się akt oskarżenia o wymienionej wyżej sygnaturze, został przesłany do sądu karnego.
W ramach uwag wstępnych należy również zaznaczyć, że adresat wniosku (Prokurator Okręgowy we W.) zareagował na wspomniany wniosek strony z dnia [...] lipca 2020 r., udzielając jej pisemnych wyjaśnień (pismem z dnia 31 lipca 2020 r.), że realizacja żądania zawartego w tym wniosku nie jest możliwa w trybie ustawy od dostępie do informacji publicznej, albowiem przepisy art. 156 k.p.k. – w odniesieniu do dokumentów, które stanowią informację publiczną i znajdują się w aktach sądowych spraw karnych i aktach trwającego postępowania przygotowawczego – są przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. i nie ma do nich zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej.
W okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy nie można nie dostrzec, że wystąpienie przez stronę skarżącą z żądaniem udostępnienia "treści aktu oskarżenia" w sprawie o sygn. akt [...] pozostaje w niewątpliwym związku ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pomieszczonym w wyroku z dnia 4 czerwca 2020 r., sygn. akt IV SAB/Wr 168/20, a wyrażonym w sprawie tego samego wnioskodawcy, na tle zbliżonych okoliczności faktycznych, albowiem dotyczących sporu co do bezczynności Prokuratora Okręgowego we W. w realizacji wniosku złożonego w trybie u.d.i.p. a zawierającego żądanie - udostępnienia informacji publicznej w postaci kserokopii/skanu aktu oskarżenia, który Prokuratura Okręgowa skierowała przeciwko J. G. i innym w sprawie opisywanej przez media pod linkiem [...].
Oddalając skargę strony w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wr 168/20 Sąd podzielił stanowisko organu, że "wykładnia art. 1 ust. 2 u.d.i.p. i art. 156 § 5 k.p.k. wskazuje na to, że informacja publiczna żądana przez skarżącego od Prokuratora Okręgowego udostępniana jest na zasadach i w trybie określonych w przepisach Kodeksu postępowania karnego, mających pierwszeństwo jako przepisy ustawy szczególnej". W rezultacie Sąd uznał, że wniosek strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z akt postępowania karnego nie mógł być uznany za wniosek w rozumieniu art. 10 ust. 1 i 2 u.d.i.p.
Co wymaga przy tym zaakcentowania, Sąd na tle okoliczności faktycznych występujących w sprawie sprawy o sygn. akt IV SAB/Wr 168/20 poczynił wyraźne rozróżnienie pomiędzy odpisem dokumentu jakim jest akt oskarżenia a samą treścią aktu oskarżenia. O powyższym świadczy ten fragment uzasadnienia wyroku, w którym Sąd ten wskazuje że: "Strona skarżąca nie żąda [...] dostępu do informacji publicznej o treść aktu oskarżenia. Chodzi jej o postać dokumentu, która miałaby być przekazana w formie kopii lub skanu, czyli swoisty odpis dokumentu. Ten zaś może uzyskać tylko według reguł zawartych w art. 156 k.p.k., który jest przepisem szczególnym, w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p."
Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że pogląd wskazujący na rozróżnienie pomiędzy kserokopią czy skanem aktu oskarżenia rozumianymi jako swoista postać odpisu dokumentu a samą treścią aktu oskarżenia nie jest odosobniony w orzecznictwie sądowym, albowiem podobny pogląd wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 357/19.
Akcentując powyższe Sąd w składzie orzekającym także stoi stanowisku, że przepisy art. 156 § 1 i § 5 k.p.k. w odniesieniu do dokumentów, które są informacją publiczną i znajdują się w aktach sądowych spraw karnych i aktach trwającego postępowania przygotowawczego, w stosunku do wszystkich, a nie tylko wobec stron postępowania, są przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. i nie ma do nich zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej.
W tym zakresie, stanowisko Sądu orzekającego w sprawie jest zgodne z poglądem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wr 168/20 oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3861/21, który oddalił skargę kasacyjną, jaką strona skarżąca wywiodła od wyroku w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wr 168/20. Niemniej jednak, okoliczności faktyczne rozstrzyganej sprawy są jednak inne niż te, które wystąpiły w sprawie o sygn. IV SAB/Wr 168/20. We wniosku z dnia 27 lipca 2020 r., złożonym na podstawie art. 2 ust. 1 u.d.i.p., strona wniosła o udostępnienie treści aktu oskarżenia w sprawie o sygn. akt II Ds.128.2017.
Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, że elementy treści aktu oskarżenia pomieszczone zostały w treści art. 332 § 1 k.p.k. W myśl tego przepisu, akt oskarżenia powinien zawierać:
1) imię i nazwisko oskarżonego, inne dane o jego osobie, w tym numer telefonu, telefaksu i adres poczty elektronicznej lub informację o ich nieposiadaniu przez oskarżonego lub niemożności ich ustalenia, dane o zastosowaniu środka zapobiegawczego oraz zabezpieczenia majątkowego;
2) dokładne określenie zarzucanego oskarżonemu czynu ze wskazaniem czasu, miejsca, sposobu i okoliczności jego popełnienia oraz skutków, a zwłaszcza wysokości powstałej szkody;
3) wskazanie, że czyn został popełniony w warunkach wymienionych w art. 64 lub art. 65 Kodeksu karnego albo art. 37 § 1 Kodeksu karnego skarbowego;
4) wskazanie przepisów ustawy karnej, pod które zarzucany czyn podpada;
5) wskazanie sądu właściwego do rozpoznania sprawy.
Nie budzi przy tym wątpliwości, że akt oskarżenia spełnia konstytutywne elementy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Kwestia ta została przesądzona już w orzecznictwie sądowym, gdzie wskazuje się, iż przyjęcie, że akt oskarżenia stanowi dokument urzędowy pozwala na zakwalifikowanie go do informacji publicznej, albowiem zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym, treść i postać dokumentów urzędowych.
Mając na uwadze przedstawioną dotychczas argumentację Sąd w składzie orzekającym uznał, że treść aktu oskarżenia, rozumiana w sposób zgodny z normą wynikającą z art. 332 § 1 k.p.k., stanowi informację publiczną, która powinna być udostępniona w trybie dostępu do informacji publicznej, zgodnie z treścią z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p.
Zdaniem Sądu, w rozważanym przypadku nie ma zastosowania reguła kolizyjna z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., albowiem przepisy szczególne, za jakie należy uważać art. 156 § 1 i § 5 k.p.k. dotyczą przeglądania akt sprawy, czynienia z nich odpisów i kserokopii
Jak już wspomniano, w sprawie strona nie żąda kserokopii czy skanu aktu oskarżenia rozumianego jako swoisty odpis dokumentu, lecz żąda ujawnienia treści aktu oskarżenia. Przy czym jak również już wspomniano, niesporną okolicznością jest, że akt oskarżenia do którego odnosi się wniosek strony z dnia 27 lipca 2020 r. został przesłany do sądu karnego. W nawiązaniu do powyższego Sąd wskazuje, że w orzecznictwie podkreśla się, że o ile czynności prowadzone w ramach postępowania przygotowawczego oraz ich konkretne rezultaty w postaci wydawanych lub zatwierdzanych przez prokuratora rozstrzygnięć nie korzystają z zasady jawności i w ograniczonym tylko zakresie mogą być udostępnione opinii publicznej z uwagi konieczność zabezpieczenia niezakłóconego toku zbierania materiału dowodowego oraz na możliwość spowodowania zatarcia śladów lub dowodów przestępstwa ujawnieniem konkretnych informacji, to po sporządzeniu i przesłaniu aktu oskarżenia do sądu, ustawodawca przewidział znacznie większe możliwości dostępu publiczności do śledzenia toku postępowania sądowego. Regułą jest bowiem, że rozprawy są jawne (art. 355 k.p.k.), a przewód sądowy rozpoczyna się od zwięzłego przedstawienia przez oskarżyciela zarzutów oskarżenia (art. 385 § 1 k.p.k.), co z reguły sprowadza się do odczytania aktu oskarżenia. Jeżeli zatem jawność rozprawy nie została wyłączona przez sąd bądź z mocy prawa, treść aktu oskarżenia zostaje podana do publicznej wiadomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2018 r. , I OSK 2078/16).
W podsumowaniu dotychczasowej argumentacji Sąd wskazuje, że powołanie się przez organ w sprawie na stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w sprawie o sygn. akt IV SAB/Wr 168/20 nie było adekwatne do stanu faktycznego sprawy, albowiem w realiach rozpatrywanej sprawy strona nie żądała kserokopii czy skanu aktu oskarżenia, innymi słowy – jego odpisu, lecz treści aktu oskarżenia. Niezależnie od argumentacji skargi, mogącej wskazywać na podważanie przez stronę zasadności rozróżnienia pomiędzy odpisem aktu oskarżenia a jego treścią, taką różnicę Sąd dostrzega uznając, że informacją publiczną podlegającą uwzględnieniu w trybie u.d.i.p. jest treść aktu oskarżenia odpowiadająca zwięzłemu przedstawieniu przez oskarżyciela zarzutów oskarżenia. Akt oskarżenia, rozumiany jako postać dokumentu (odpisu) podlega natomiast udostępnieniu w trybie art. 156 k.p.k., jako regulacji szczególnej w rozumieniu art. 1 ust. 2 u.d.i.p.
W nawiązaniu do argumentacji organu podniesionej w odpowiedzi na skargę należy wskazać, że w okolicznościach faktycznych rozstrzyganej sprawy nie miał zastosowania pogląd prawny wyrażony w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 7/13, albowiem dotyczy on dostępu do dokumentów urzędowych, stanowiących informację publiczną i znajdujących się w aktach sądowych spraw cywilnych, karnych i aktach trwającego postępowania przygotowawczego. W sprawie, jak już podkreślono, strona nie wnosiła o dostęp do dokumentów.
W nawiązaniu także do poniesionej przez organ w piśmie z dnia 31 lipca 2020 r. argumentacji ukierunkowanej na wskazanie, że po sporządzeniu i wniesieniu aktu oskarżenia do sądu, aktami sprawy karnej znajdują się w sądzie i to sąd decyduje o ich udostępnieniu wskazać należy, że charakteru aktu oskarżenia jako dokumentu urzędowego nie zmienia okoliczność zalegania tego dokumentu w aktach podręcznych. Za poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1420/17 wypada odnotować, że akta podręczne są zbiorem dokumentów wykorzystywanych przy wykonywaniu obowiązków służbowych przez prokuratora i stanowią techniczny instrument mający ułatwić prowadzenie postępowania, sprawowanie nadzoru i kontroli. Dokumenty zgromadzone w aktach podręcznych to w większości odpisy tych dokumentów, które znajdują się w tzw. aktach głównych prowadzonego postępowania, a także różnego rodzaju dokumenty o charakterze wewnętrznym (wytyczne, zalecenia, pisma służbowe zawierające wskazania operacyjne, notatki i streszczenia z rozpraw itp.). Akta podręczne to nie akta śledztwa lub dochodzenia, a rola akt podręcznych nie ogranicza się jedynie do toku postępowania przygotowawczego. Akta podręczne wykorzystywane są przez prokuratora także na etapie postępowania sądowego, tj. po wniesieniu aktu oskarżenia. Akta podręczne są zatem zbiorem dokumentów wykorzystywanych przy wykonywaniu obowiązków służbowych przez przedstawicieli władzy publicznej. Taki ich charakter i rola przesądzają o zakwalifikowaniu ich do zbioru zawierającego informację publiczną.
W podsumowaniu należy stwierdzić, że w sprawie organ błędnie uznał, że żądanie strony dotyczące udostępnienia treści aktu oskarżenia nie może zostać rozpatrzone w myśl przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej z uwagi na to, że dostęp do akt, w których znajduje się akt oskarżenia reguluje przepis art. 156 k.p.a. Regulacja kodeksowa znajduje bowiem zastosowanie jedynie w przypadku żądania dostępu do dokumentów znajdujących się w aktach sprawy karnej. Dostęp ten należy rozumieć szeroko jako dostęp do przeglądania akt, sporządzania z nich kserokopii lub odpisów.
Błędna wykładnia przepisów prawa przez adresata wniosku skutkowała w sprawie stwierdzeniem, że organ dopuścił bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony, albowiem nie zrealizował tegoż wniosku w terminie i na zasadach wynikających z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 13 u.d.i.p.). Z tych względów, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Prokuratora Okręgowego we Wrocławiu do rozpoznania wniosku strony z dnia 27 lipca 2020 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia temu organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, o czym orzekł w punkcie I wyroku.
Realizując obowiązek z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. o Sąd orzekł, w punkcie II wyroku, że Prokurator Okręgowy we Wrocławiu dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony z dnia 27 lipca 2020 r.,
Jednocześnie na mocy art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając kwestę charakteru stwierdzonej bezczynności Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. W niniejszej sprawie nie sposób dopatrzyć się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Zaniechanie organu w udzieleniu stronie wnioskowanej informacji publicznej wynikało z błędnego przekonania, że żądana informacja nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p., lecz w trybie przepisów szczególnych.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a
Ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany jest uwzględnić przedstawionej wyżej stanowisko Sądu, oraz zrealizować wniosek strony przy uwzględnieniu, że żądanie wniosku z dnia [...] lipca 2020 r. nie dotyczyło kserokopii czy skanu aktu oskarżenia (innymi słowy – swoistego odpisu tego dokumentu), lecz treści aktu oskarżenia, które to żądanie należy interpretować zgodnie z treścią art. 332 § 1 k.p.k. Realizacja złożonego przez stronę wniosku powinna zostać przeprowadzona z uwzględnieniem konieczności anonimizacji danych osobowych w niezbędnym zakresie.
Na mocy art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a., sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.