IV SAB/Wr 320/19

IV SAB/Wr 320/19 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2020-03-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-12-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Bogumiła Kalinowska
Ireneusz Dukiel /przewodniczący/
Mirosława Rozbicka-Ostrowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 3157/21 - Wyrok NSA z 2023-04-19
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art.149 par.1 pkt 1 i pkt 3, art.286 par.2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 marca 2020 r. sprawy ze skargi M. N. na bezczynność A S.A. z siedzibą we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza bezczynność A S.A. z siedzibą we W. w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2019 r.; II. zobowiązuje organ do rozpoznania wniosku, o którym mowa w punkcie I wyroku, w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; III. stwierdza, że bezczynność organu, o której mowa w punkcie I, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] listopada 2019 r. - przesłanym drogą elektroniczną – adresowanym do A SA z/s we W., M. N. (dalej: wnioskodawca , skarżący,) domagał się o udzielenia informacji publicznej w zakresie udostępnienie raportów dotyczących "Przeprowadzanie kampanii pomiarowej [...]" , o których mowa w prezentacji, którą prezes zarządu spółki W. Z. przedstawił w dniu [...] października 2019 r. w sali sesyjnej Rady Miejskiej W. Wnioskodawca wskazał też , że wniosek dotyczy lat 2015-2019 , a w szczególności (ale nie wyłącznie) dotyczy wyników badań jakości [...].
W odpowiedzi na wniosek A SA z/s we W. (dalej: A, Spółka ) pismem z dnia [...] grudnia 2019 r., przesłanym drogą elektroniczną , wskazało, że żądana przez wnioskodawcę informacja nie posiada przymiotu informacji publicznej, bowiem stanowi dokument wewnętrzny spółki , a tym samym nie może zostać udostępniony w trybie i na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej .
Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność A w rozpoznaniu jego wniosku z dnia [...] listopada 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej . Skarżący zakwestionował stanowisko A w zakresie kwalifikacji żądanej przez niego informacji , wywodząc ,że gdyby przyjąć punkt widzenia Spółki, pisma i dokumenty nieurzędowe byłyby wyłączone z reżimu ustawy jedynie dlatego, że zostały podpisane przez pracownika Spółki lub inną osobę, a nie przez funkcjonariusza publicznego.
W odpowiedzi na skargę A S.A. wniosło o jej odrzucenie, podnosząc ,że pismem z dnia [...] grudnia 2019r. udzieliło informacji wnioskodawcy, ewentualnie o jej oddalenie z tym uzasadnieniem , że przedmiotowy raport jest jego dokumentem wewnętrznym, sporządzonym na wyłącznie jego potrzeby. Powyższy dokument został sporządzony przez pracowników Spółki w ramach posiadanej przez nich wiedzy oraz obowiązków służbowych. A S.A. podkreśliła, że dokumenty wewnętrzne stworzone na wyłączne potrzeby podmiotu, który realizuje określone funkcje publiczne czy też dysponuje mieniem publicznym służą przede wszystkim wewnętrznej wymianie informacji między poszczególnymi pracownikami i kadrą zarządzającą w ramach struktury wewnętrznej Spółki. Powstanie takich dokumentów nie przesądza w żadnej mierze o podejmowanych w przyszłości kierunkach funkcjonowania i działania Spółki. Tym samym, zdaniem A S.A. dokument wewnętrzny w postaci raportu "Przeprowadzanie kampanii pomiarowej [...]" nie ma charakteru dokumentu urzędowego, a co za tym idzie nie stanowi informacji publicznej, która podlega udostępnieniu w świetle przepisów art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 o dostępie do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaważył, co następuje:
Stosownie do treści przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 , poz. 2325 ze zm .) – zwanej dalej p.p.s.a , kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd administracyjny zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa , o czym stanowi art. 149 §1 p.p.s.a. W tym zakresie stwierdzić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym w prawie terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności . Wniesienie skargi na bezczynność organu jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu , mimo istnienia ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.
W badanej sprawie spór między stronami dotyczy oceny tego ,czy żądana informacja mieści się w przedmiocie uregulowanym ustawą o dostępie do informacji publicznej , a w konsekwencji oceny prawidłowości zastosowanej przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej prawnej formy działania .
Konstytucja RP w art. 61 ust.1 zagwarantowała obywatelowi podmiotowe prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu , o czym stanowi art.61 ust.2 ustawy zasadniczej . Ograniczenie prawa, o którym mowa, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa , co wynika z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP . W tym kontekście wskazać również należy na art. 54 ust. 1 Konstytucji zapewniający każdemu wolność pozyskiwania informacji. Z przywołanych przepisów Konstytucji RP wynika, że prawo dostępu do informacji jest zasadą, a wszelkie ograniczenia są wyjątkami, które należy interpretować w sposób ścisły. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2.07.2003 r. sygn. akt II SA 837/03 , formułując pogląd , wedle którego ogólną zasadą wynikającą z art. 61 Konstytucji jest dostęp do informacji. Wszelkie wyjątki od tej zasady powinny być formułowane w sposób wyraźny, a wątpliwości powinny przemawiać na rzecz dostępu.
Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2 art. 61 Konstytucji RP, został określony w głównej mierze w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( tj. Dz.U. 2019 poz.1429 ) dalej u.d.i.p. , która reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu, i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, nie zawiera jednak przepisów, które dotyczyłyby bezczynności organu. Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje wymienione w art. 7 ust. 1u.d.i.p. różne sposoby udostępniania. Jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej na wniosek, o czym stanowi art. 10 u.d.i.p. Co do zasady , termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 dni od dnia doręczenia adresatowi wniosku. W terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., adresat wniosku jest również zobligowany poinformować wnioskodawcę o tym, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej lub o nieposiadaniu wnioskowanej informacji.
W kontrolowanej sprawie pozostaje poza sporem ,że stosowny wniosek skarżący złożył . Jak wynika z materiału aktowego przedmiotowy wniosek wpłynął do organu w dniu [...] listopada 2019r. , zaś adresat wniosku A S.A. na ten wniosek zareagował pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. , udzielając wnioskodawcom odpowiedzi. Analiza treści powyższego pisma organu z dnia [...] grudnia 2019 r. , stanowiącego odpowiedź na wniosek , w kontekście złożonej przez wnioskodawcę skargi na bezczynność organu wymaga stwierdzenia, że złożenie wniosku przez osobę wykonującą prawo do informacji nie nakłada na podmiot zobowiązany obowiązku automatycznego udostępnienia informacji, gdyż w pierwszej kolejności powinien on stwierdzić, czy jest on w posiadaniu wnioskowanej informacji , a następnie czy przepisy komentowanej ustawy znajdują zastosowanie w danej sytuacji. W przypadku pozytywnej odpowiedzi w dalszej kolejności podmiot zobowiązany powinien ocenić, czy nie zachodzą przesłanki ograniczające dostępność informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.
Mając na uwadze ograniczenie badania merytorycznego sprawy , jakim niewątpliwie jest bezczynność organu, należy wyjaśnić, czy informacja, o której udostępnienie wystąpił skarżący stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji. Jest to niezbędne, aby stwierdzić, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej pozostaje w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2007 r., sygn. akt. I OSK 50/06, Lex 291197).
Oceniając pod względem podmiotowym przedmiotowy wniosek wskazać należy ,że podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym organy władzy publicznej. Nie ulega wątpliwości ,że organami władzy publicznej w rozumieniu art.4 ust.1 pkt 4 u.d.i.p. są też osoby prawne oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego . Jak wynika z § 3 Statutu A S.A. we W. założycielem Spółki jest Gmina W. Spółka powstała drogą przekształcenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością pod firmą A , której jedynym wspólnikiem i założycielem była Gmina W., w spółkę akcyjną , o czym stanowi §10 ust.2 tegoż Statutu . Z § 29 ust.1 omawianego Statutu wynika, że celem działalności Spółki jest realizacja zadań statutowych określonych w dziale II Statutu Spółki . Jak przewiduje zawarty w dziale II przepis § 8 ust.1 Statutu podstawowym celem działalności Spółki jest realizowanie zdań własnych Gminy W. z zakresu [...]. Przy czym , jak stanowi wcześniej § 7 ust.3 omawianego Statutu , Spółka prowadzi działalność również na podstawie uchwalanych przez radę gminy wieloletnich planów rozwoju i modernizacji urządzeń [...] będących w posiadaniu przedsiębiorstwa [...] w rozumieniu ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków ( Dz. U. z 2019r. poz.1437) . Z art. 5 ust.1 i ust.1a wskazanej wyżej ustawy, , określającego obowiązki przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego, wynika ,że ma ono obowiązek zapewnić zdolność posiadanych urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych do realizacji dostaw wody w wymaganej ilości i pod odpowiednim ciśnieniem oraz dostaw wody i odprowadzania ścieków w sposób ciągły i niezawodny, a także zapewnić należytą jakość dostarczanej wody i odprowadzanych ścieków. Przedsiębiorstwo wodno-kanalizacyjne jest również obowiązane do prowadzenia regularnej wewnętrznej kontroli jakości wody. Wyjaśnić w tym miejscu należy ,że termin "zadania publiczne" , którym posłużył się ustawodawca w art.4 ust.1 u.d.i.p. jest pojęciem szerszym od terminu "zadania władzy publicznej" użytym w cytowanym na wstępie art. 61 Konstytucji RP . Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym , gdyż sformułowanie " zadania publiczne" pomija element podmiotowy, co oznacza , że zadanie tego rodzaju mogą być wykonywane przez różne podmioty , w tym też niebędące organami władzy . Tak rozumiane "zadania publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu , zaś wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych prawa podmiotowych obywateli ( por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010r. sygn. akt I OSk 851/10 , LEX nr 737513).
W kontekście przytoczonych wyżej regulacji oraz celu i przedmiotu działalności A S.A. we W. nie budzi wątpliwości ,że Spółkę należy zaliczyć do podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej .
Oceniając z kolei pod kątem przedmiotowym żądanie objęte wnioskiem w badanej sprawie przypomnieć należy ,że zgodnie z art. 1 u.d.i.p. , każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów. Informację publiczną stanowi więc treść dokumentów urzędowych czy wystąpień i ocen dokonanych organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (art. 6 ust. 1 pkt 4a i c u.d.i.p.
Wymaga podkreślenia ,że wbrew stanowisku Spółki , sposób realizacji
zadań publicznych, ich wykonywanie i skutki nie zawsze wynikają z dokumentów mających walor dokumentu urzędowego. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. A zatem informacja publiczna obejmuje swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy niż dokumenty urzędowe i nie można zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów urzędowych. Dokument zawierający informację publiczną jest bowiem pojęciem znacznie szerszym niż termin "dokument urzędowy" . Stąd też informacją publiczną będą nie tylko dokument zredagowane i wytworzone przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji, ale także te dokumenty, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Dokumentami, których udostępnienie objęte jest trybem ustawy o dostępie do informacji publicznej , są wszelkiego rodzaju pisma wytworzone w związku z wykonywaniem zadań przynależnych właściwości danego organu.
Przy czym nie ma znaczenia, w jaki sposób dane informacje znalazły się w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczyły, byleby zostały użyte do realizacji zadań publicznych. W związku z tym, jeśli dokument jest wytworzony przez podmiot realizujący zadania publiczne i dotyczy spraw publicznych oraz służy realizacji tych zadań i odnoszą się bezpośrednio do tych zadań , to podlega udostępnieniu.
Również wbrew stanowisku Spółki , kryterium decydującym o udostępnieniu poszczególnych dokumentów w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest ich autorstwo, tylko przesądzenie, że służą one realizowaniu zadań publicznych i zostały utworzone na zlecenie organu, jeżeli jednocześnie ich treść nie narusza prywatności osoby fizycznej bądź tajemnicy przedsiębiorcy.
W takim też aspekcie ocenić należy raporty czy ekspertyzy z badań w ramach przeprowadzenia kampanii pomiarowej jakości [...],której celem jest sprawdzenie jakości [...] w czasie po zaprzestaniu pompowania ścieków na ten teren . Z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanym przypadku. Jak wynika bowiem z przedstawionego na żądanie Sądu w niniejszej sprawie raportu , sporządzonego w grudniu 2018r. przez B. B., pracownika CNT A S.A. we W., zatytułowanego "Przeprowadzenie kampanii pomiarowej jakości [...]" celem przeprowadzenia kampanii pomiarowej jakości [...] jest sprawdzenie zmian jakości wód gruntowych w czasie po zaprzestaniu pompowania ścieków na ten teren . Z wspomnianego raportu wynika ,że powyższe pola irygacyjne oczyszczające ścieki komunalne we W. " przestały być użytkowane dopiero w 2014r. A od tego czasu sprawdza okresowo ilość i jakość wód oraz gleby na tym terenie" ( str. [...] raportu) . W omawianym raporcie przedstawiono między innymi prezentację wszystkich wyników pomiarów jakościowych wód gruntowych z lat 2015-2018 ( str. [...] raportu ).
W tym miejscu wskazać należy ,że zakres przedmiotowy art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a–d u.d.i.p. obejmuje informacje dotyczące danych publicznych. Niewątpliwie ustawodawca stanowiąc art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p o "danych publicznych", miał na uwadze treści ważne dla ogółu, gdyż inaczej ustawodawca nie odniósłby się do takich kategorii, jak np. "stanowiska w sprawach publicznych" (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b) lub też "informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych" (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. d). Wobec tego w przypadku podawania treści i postaci dokumentów nie można pomijać przesłanki z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a zatem związku takiego dokumentu ze sprawami publicznymi . Komunikat o sprawach publicznych jest ściśle związany z realizacją zadań publicznych. Przy czym wnioskiem o udzielenie informacji może być objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielenia odpowiedzi. Przepis art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. wymieniając obowiązek udostępnienia danych publicznych odnosi się jedynie do tych danych , którymi organy dysponują w dacie otrzymania żądania , co wprost wynika z przepisu art.4 ust.3 u.d.i.p. . Należy bowiem pamiętać ,że informacja o stanowiskach , wystąpieniach , ocenach w sprawach publicznych dokonywanych przez organy i funkcjonariuszy publicznych powinna być w jakiejś formie uprzednio uzewnętrzniona , utrwalona, a przez to możliwa do udostępnienia. Podobny charakter ma dokument ( raport ,badanie ) udostępniony radnym na sesji .
W związku z powyższym , spajając tę cześć rozważań, stwierdzić należy ,że podmiot zobowiązany dokonał błędnej kwalifikacji informacji objętej przedmiotowym wnioskiem , przypisując jej walor dokumentu wewnętrznego . Jeszcze raz powtórzyć należy ,że istotne jest to, aby dokument służyły realizowaniu zadań publicznych przez dany podmiot i odnosił się do niego bezpośrednio . Z taką sytuacją mamy do czynienia w odniesieniu do , będącego przedmiotem sporu , raportu z pomiaru jakości wód gruntowych . Realizacji zadań publicznych dotyczą informacje w postaci raportów przygotowanych przez pracownika przedsiębiorstwa wodno-kanalizacyjnego na temat zmian jakości wód gruntowych . A tym samym nie ma racji podmiot zobowiązany , kiedy wywodzi ,że wnioskowana informacja nie jest objęta zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji.
Jak wynika z ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiot, do którego został złożony wniosek, w zależności od tych okoliczności, zobowiązany jest:
- udostępnić żądaną informację publiczną, w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. w formie czynności materialno-technicznej,
- wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji (art. 16 ust. 1u.d.i.p.), bądź decyzję o umorzeniu postępowania (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) ,
- poinformować wnioskodawcę o nieposiadaniu żądanej informacji .
- poinformować wnioskodawcę, że żądana nie ma waloru informacji publicznej.
Z tego też względu - w ocenie Sądu - pismo organu z dnia [...] grudnia 2019 r. adresowane do strony , nie było prawidłowym odniesieniem się do żądanych przez stronę informacji. Przedmiotowy wniosek w miarę precyzyjnie wskazywał zakres żądanej informacji, dotyczył bowiem przesłania określonego we wniosku dokumentu ( raportu ) ,zaś przyjęty przez organ tryb procedowania w tym zakresie ocenić należy jako wadliwy . Pozostaje poza sporem między stronami fakt ,że organ nie przesłał wnioskodawcy kopii ( scanu) żądanego dokumentu , o jakim mowa we wniosku , z tym uzasadnieniem ,że stanowi on dokument wewnętrzny. W związku z tym ocena w takim kontekście działań organu podjętych w celu załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej uzasadnia - na moment rozpoznania skargi - zarzutu jego bezczynności .
Wypada w tym miejscu przypomnieć ,że termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 od dnia doręczenia adresatowi wniosku ( art.13 ust.1 u.d.i.p.) , przy czym dzień , w którym wniosek wpłynął lub został osobiście złożony nie jest wliczany do 14-dniowego terminu , przewidzianego dla udzielania informacji. Natomiast gdy podmiot dysponujący informacją publiczną nie jest w stanie dotrzymać terminu przewidzianego w art.13 ust.1 u.d.i.p., powinien zastosować procedurę , o której mowa w art.13 ust.2 u.d.i.p. . A zatem powinien zawiadomić wnioskodawcę w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku o fakcie uchybienia terminowi do udzielenia informacji publicznej, z jednoczesnym podaniem przyczyn opóźnienia i wskazaniem terminu , w którym udostępni informację , nie dłuższym jednak niż dwa miesiące od złożenia wniosku.
Wskazać bowiem należy, ze skargę na bezczynność organu sąd administracyjny rozpoznaje według stanu faktycznego i prawnego na datę rozpoznania skargi. Przy czym dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność wskazująca na powody, dla których określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana "zawinioną lub też niezawinioną opieszałością podmiotu", czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana (por. M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.) Prawo przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 584).
Jedynie na marginesie sprawy Sąd zwraca uwagę na treść art. 1 ust.2 u.d.i.p. i konieczność skrupulatnego badania wniosku również pod kątem ustawy z dnia 3 sierpnia 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie , udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach odziaływania na środowisko (tj. DZ.U. z 2020 poz. 283) , której art.9 ust.1 pkt 1 i 4 przewiduje ,że udostępnieniu, podlegają informacje dotyczące : stanu elementów środowiska, takich jak: powietrze, woda, powierzchnia ziemi, kopaliny, klimat, krajobraz i obszary naturalne, w tym bagna, obszary nadmorskie i morskie, a także rośliny, zwierzęta i grzyby oraz inne elementy różnorodności biologicznej, w tym organizmy genetycznie zmodyfikowane, oraz wzajemnych oddziaływań między tymi elementami ( pkt 1 ) oraz raporty na temat realizacji przepisów dotyczących ochrony środowiska ( pkt 4) . Przy czym informacje, o których mowa w ust. 1 tej ustawy , udostępnia się w formie ustnej, pisemnej, wizualnej, dźwiękowej, elektronicznej lub innej formie ( ust.2 ) . Jak wynika z art.8 ust.1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie , udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach odziaływania na środowisko , podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji o środowisku i jego ochronie są władze publiczne , przez które rozumie się : Sejm, Senat, Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, organy administracji, sądy, trybunały oraz organy kontroli państwowej i ochrony prawa , o czym stanowi art. 3 ust.1 pkt 15 a tej ustawy . Natomiast w art. art. 3 ust.1 pkt 9 lit. b powołanej wyżej ustawy ustawodawca wskazał ,że przez organ administracji rozumie się również inne podmioty wykonujące zadania publiczne dotyczące środowiska i jego ochrony.
W konsekwencji rzeczą organu będzie ocena w ramach której z powołanych wyżej regulacji przedmiotowy wniosek winien być rozpatrzony . Zaakcentować jednak należy ,że w przypadku kolizji ustaw , pierwszeństwo nad ustawą o dostępie do informacji publicznej mają przepisy ustawy szczegółowej , a więc ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie , udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach odziaływania na środowisko. Istnienie bowiem innych zasad czy trybu udostępnienia informacji publicznej wyłącza stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Resumując stwierdzić należy, że organ poprzestając jedynie na przesłaniu do skarżącego informacji o niepodleganiu raportu udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej , jednak dopuścił się bezczynności w załatwieniu tego wniosku w tym zakresie , o jakim mowa powyżej i stan ten nie ustał do dnia wyrokowania w niniejszej sprawie .
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, w myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Mając powyższe na uwadze Sąd – na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 21 u.d.i.p. oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 286 § 2 p.p.s.a. – zobowiązał organ do załatwienia przedmiotowego wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt II sentencji wyroku).
Jednocześnie, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że organ dopuścił się zarzucanej bezczynności w zakresie , o jakim mowa wyżej (pkt Isentencji wyroku). Z kolei oceniając charakter zaistniałej bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdził, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Przemawia za tym fakt, że organ nie pozostawił wniosku skarżącego bez odpowiedzi, lecz się do niego stosunkował w terminie zakreślonym ustawą o dostępie do informacji publicznej , a niezgodny z prawem sposób rozpoznania wniosku wynikał nie tyle z lekceważenia przepisów prawa, ile raczej z błędnej ich interpretacji.
O kosztach postępowania (pkt IV sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez skarżącego koszt wpisu (100 zł),
Konsekwencją niniejszego rozstrzygnięcia Sądu jest konieczność ponownego rozpatrzenia przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej, z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a.