IV SAB/WR 23/04

IV SAB/Wr 23/04 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2004-11-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Lidia Serwiniowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 58 par. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Starosty B. w przedmiocie zmiany organizacji ruchu na ul. [...] w B. p o s t a n a w i a : odrzucić skargę
Uzasadnienie
Z. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "skargę na bezczynność organu zarządzającym ruchem na drodze powiatowej; Starosty B."
Wskazał, że pomimo złożenia wniosku o zmianę organizacji ruchu na ul. [...] poprzez umieszczenie znaku poziomego P-20 na jezdni drogi Starosta B., nie przeprowadził postępowania w tym zakresie i nie rozpoznał sprawy.
Ponadto podniósł, że ani Starosta B. ani podlegający temu Staroście Zarząd Dróg Powiatowych do dnia dzisiejszego nie udzielił odpowiedzi na wniosek Kierownika Referatu Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w B. z dnia [...]r. w sprawie zmiany organizacji ruchu polegającej na umieszczeniu znaku poziomego w postaci koperty na jezdni drogi ul. [...].
Skarżący stwierdza, że "naruszone zostało zarówno prawo jak i interes prawny. Naruszenie prawa polega na nierozpoznaniu sprawy pomimo złożenia wniosku oraz wezwania organu w trybie art. 52 § 4 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi."
Natomiast naruszenie interesu prawnego polega na nie wydaniu żadnej decyzji w sprawie z zakresu prawa o ruchu drogowym pomimo istnienia przesłanki /notoryczne niestosowanie się kierujących pojazdami do oznakowania pionowego/ oraz na uniemożliwieniu korzystania z nieruchomości w sposób zgodny z jej społeczno-gospodarczym przeznaczeniem.
Skarżący wniósł "o uwzględnienie skargi na bezczynność organu i zobowiązanie Starosty B. do zmiany organizacji ruchu polegającej na umieszczeniu znaku poziomego P - 20 na jezdni drogi ul. [...]".
W uzasadnieniu skargi przedstawił stan faktyczny sprawy.
Podał, iż pismem z dnia [...]r. skarżący zwrócił się do Urzędu Miasta B. o wyrażenie zgody na rozładunek towaru przy ul. [...]. Urząd Miasta przekazał sprawę do zarządu Dróg Powiatowych, pismem z dnia [...]r.
Na podstawie wniosku skarżącego z dnia [...]r. Prezydent Miasta B. oraz Komendant Komendy Powiatowej Policji wyraził zgodę na oznakowanie poziome znakiem P - 20 /koperta/ przed wjazdem na posesje przy ul. [...] w B. Decyzja powyższa podjęta została po dokonaniu oceny oznakowania od skrzyżowania ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...]. Ocena poprzedzona została wzmożoną policyjną kontrolą przestrzegania oznakowania pionowego, z której wynika jednoznacznie, że kierujący nagminnie nie stosują się do obowiązującego znaku drogowego zakaz zatrzymywania i postoju, zaś jedynym rozwiązaniem umożliwiającym skarżącemu wjazd do jego posesji będzie wprowadzenie oznakowania poziomego w postaci koperty umieszczonej na jezdni.
Po roku obowiązywania w/w znaku poziomego Starosta bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, w szczególności bez opinii Referatu Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w B., wydał decyzję nr [...] z dnia [...]r. nr sprawy: [...] o "zlikwidowaniu wymalowanej koperty."
Skarżący nie zgodził się z tą decyzją i działając w uzasadnionym przekonaniu, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję złamał wymienione w swoim odwołaniu z dnia [...]r. przepisy ustawy oraz rozporządzeń wykonawczych - zaskarżył powyższą decyzję Starosty B. Podobne stanowisko zajęło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G., które decyzją z dnia [...]r. /sygn. akt: [...]/ uchyliło decyzję Starosty i umorzyło postępowanie w całości.
Skarżący wezwaniem z dnia [...]r. w trybie art. art. 52 § 4 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wezwał Starostę B. do dokonania zmiany organizacji ruchu na ul. [...] poprzez umieszczenie znaku poziomego P - 20 na jezdni drogi przylegającej do działki nr [...] - posesja nr [...] oraz do sporządzenia i zatwierdzenia nowej organizacji ruchu. Skarżący w celu dokonania zmiany w organizacji ruchu drogowego w związku ze swoim żądaniem wezwał Starostę do podjęcia czynności nadzoru i analizy istniejącej organizacji ruchu przy ul. [...] w zakresie bezpieczeństwa ruchu i jego efektywności, nadto do przeprowadzenia analizy istniejącej organizacji ruchu przy ul. [...], w szczególności w zakresie bezpieczeństwa ruchu i jego efektywności oraz rozpatrzenie wniosku wnioskodawcy dotyczącego organizacji ruchu a także do dokonania oceny organizacji ruchu przy ul. [...] w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego.
Po przeprowadzeniu postępowania przez funkcjonariuszy Referatu Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w B. ustalone zostało, że oznakowanie pionowe jest niewystarczające. Funkcjonariusze KPP w B. przeprowadzili wzmożoną policyjną kontrolę przestrzegania oznakowania pionowego. Na podstawie podjętych działań dokonana została ocena oznakowania od skrzyżowania ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...], z której wynika jednoznacznie, że kierujący pojazdami nagminnie nie stosują się do obowiązującego znaku drogowego zakaz zatrzymywania i postoju, zaś jedynym rozwiązaniem umożliwiającym skarżącemu wjazd do jego posesji będzie wprowadzenie oznakowania poziomego w postaci koperty umieszczonej na jezdni.
Zdaniem wnioskodawcy przed wydaniem decyzji w zakresie zmiany organizacji ruchu drogowego poprzez umieszczenie znaku poziomego P-20, Starosta powinien przeprowadzić wnikliwe postępowania mające na celu ocenę wniosku, w szczególności po okresie jednego roku obowiązywania w/w znaku poziomego. W szczególności zasadne jest uzyskanie opinii Referatu Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w B.
Zdaniem wnioskodawcy obowiązujące przepisy zobowiązują Starostę do podjęci czynności nadzoru i analizy istniejącej organizacji ruchu przy ul. [...] w zakresie bezpieczeństwa ruchu i jego efektywności. Kontrola KPP w B. stwierdziła bowiem jednoznacznie, iż stosowany dotychczas znak pionowy zakazu nie jest wystarczający.
Konieczne jest nadto przeprowadzenie analizy istniejącej organizacji ruchu przy ul. [...], w szczególności w zakresie bezpieczeństwa ruchu i jego efektywności oraz rozpatrzenie i analiza wniosku zainteresowanego skarżącego dotyczącego organizacji ruchu.
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia [...] r. nakazuje nadto przeprowadzenie analizy istniejącej organizacji ruchu przy ul. [...], w szczególności w zakresie bezpieczeństwa ruchu i jego efektywności oraz przyjmowania, rozpatrywania i analizowania wniosków zainteresowanych osób dotyczące organizacji ruchu.
Cytowane Rozporządzenie zobowiązuje organ sprawujący nadzór nad zarządzaniem ruchem do dokonania oceny organizacji ruchu w zakresie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Jest to niezbędne szczególnie wobec istnienia jednoznacznej opinii Komendy Powiatowej Policji w tym zakresie.
Podnieść także należy, iż na przeszkodzie przeprowadzenia zmiany organizacji ruchu na ul. [...] poprzez umieszczenie znaku poziomego P-20 na jezdni drogi nie stoją zasady prawa .o ruchu drogowym. Przepis §2 ust. 6 Rozporządzenie Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych stanowią, że znaki poziome odzwierciedlające znaki pionowe ostrzegawcze lub zakazu stanowią powtórzenie zastosowanych znaków pionowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
W rozpatrywanej sprawie skarżący wniósł o zobowiązanie Starosty B. do zmiany organizacji ruchu polegającego na umieszczeniu znaku poziomego P - 20 na jezdni drogi ul. [...].
Dopuszczalność skargi na bezczynność Starosty B. w przedmiocie zmiany organizacji ruchu na ul. [...] poprzez umieszczenie znaku poziomego P - 20 na jezdni drogi wymaga uprzedniego rozważenia czy działanie to mieści się w kręgu aktów wcześniej wymienionych.
Z bezczynnością mamy do czynienia wówczas gdy żądanie uprawnionego podmiotu wszczyna postępowanie administracyjne w celu skonkretyzowania jego prawa lub obowiązku.
Stosownie do treści przepisów art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem orzekając w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządy terytorialnego oraz organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków inne niż określone w pkt 5, podejmowanie w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 w zakresie nie podjęcia w ustawowym terminie stosownych działań.
Analiza treści art. 3 § 2 i brzmienie jego punktu 4 wskazuje, iż przedmiotem innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, na które służy skarga na bezczynność /art. 3 § 2 pkt 8/ mogą być tylko takie /inne niż decyzje czy postanowienia/ akty, które w odniesieniu do konkretnie zindywidualizowanego adresata /strony/ zawierają wynikające z przepisów prawa uprawnienia lub obowiązki.
W myśl art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym /Dz.U. z 2003 Nr 58 poz. 515 z póź. zm./ "Starosta zarządza ruchem na drogach powiatowych i gminnych /.../.
Na podstawie upoważnienia wynikającego z art. 10 ust. 12 wyżej powołanej ustawy wydane zostało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzeniem /Dz.U. Nr 177, poz. 1729/.
Adresatem tegoż rozporządzenia są wyłącznie nie skonkretyzowani użytkownicy drogi.
Z przepisu § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia wynika, iż "Działania w zakresie zarządzania ruchem realizowane są przez;
1) podejmowanie czynności organizacyjno-technicznych, w szczególności:
a) sporządzanie projektów organizacji ruchu,
b) przedstawianie projektów organizacji ruchu do zatwierdzenia,
c) rozpatrywanie projektów organizacji ruchu,
d) zatwierdzenie organizacji ruchu,
e) przekazywanie zatwierdzonej organizacji ruchu do realizacji,
f) nadzór nad zgodnością istniejącej organizacji ruchu z zatwierdzoną organizacją ruchu,
g) nadzór i analiza istniejącej organizacji ruchu w zakresie bezpieczeństwa ruchu i jego efektywności,
h) nadzór nad zarządzaniem ruchem,
2) obsługę systemów sterowania ruchem, sterowanie ruchem za pomocą znaków świetlnych, znaków o zmienionej treści i innych zmiennych elementów;
3) wprowadzenie tymczasowych zakazów lub ograniczeń w ruchu w przypadku zdarzeń, w wyniku których może nastąpić zagrożenie bezpieczeństwa ruch drogowego.
ust. 2. Działania, o których mowa w ust. 1, realizują, odpowiednio do kompetencji organ zarządzający ruchem, Zarząd drogi, organ sprawujący nadzór nad zarządzaniem ruchem, Policja, Żandarmeria Wojskowa lub wojskowe organy porządkowe.
ust. 3 Działania, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a i b, mogą być realizowane przez jednostki inne niż wymienione w ust. 2.
Natomiast w myśl § 3 ust. 1 cyt. rozporządzenia "Organ Zarządzający ruchem w szczególności:
1) rozpatruje projekty organizacji ruchu oraz wnioski dotyczące zmian organizacji ruchu;
2) opracowuje lub zleca do opracowania projekty organizacji ruchu uwzględniające z przeprowadzonych analiz organizacji i bezpieczeństwa ruchu;
3) zatwierdza organizacje ruchu na podstawie złożonych projektów;
4) przekazuje zatwierdzone organizacje ruchu do realizacji;
5) przechowuje projekty organizacji ruchu do realizacji;
6) opiniuje geometrię drogi w projektach budowlanych;
7) prowadzi kontrolę prawidłowości zastosowania i funkcjonowania znaków drogowych sygnalizacji świetlnej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz ich zgodności z zatwierdzoną organizacją ruchu;
8) współpracuje w zakresie organizacji ruchu i jego bezpieczeństwa z innymi organami zarządzającymi ruchem, zarządami dróg i kolei, Policją oraz innymi jednostkami.
ust. 2 Organ sprawujący nadzór nad zarządzaniem ruchem:
1) dokonuje oceny organizacji ruchu w zakresie:
a) zgodności z obowiązującymi przepisami
b) bezpieczeństwa ruchu drogowego
1) rozstrzyga w sprawach spornych dotyczących istniejącej lub projektowanej organizacji ruchu, biorąc pod uwagę interes ogólnospołeczny oraz konieczność zapewnienia ruchu tranzytowego.
Wcześniej stwierdzono, że bezczynność organu administracyjnego utrzymuje się wówczas gdy podanie określonej osoby wszczyna postępowanie administracyjne w celu skonkretyzowania jego prawa lub obowiązku.
Tymczasem sam wniosek skarżącego nie jest wnioskiem o jakim mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 powyższego rozporządzenia i nie wszczyna on postępowania administracyjnego. Czynności dotyczące zarządzania ruchem nie mają charakteru władczej decyzji administracyjnej.
W tym względzie warto przytoczyć wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 1992r. SA/Ka 117/92 /nie publ./ który stwierdza, iż "ustalenie przez organ zarządzający ruchem na drogach publicznych /§ 3 pkt 5 zarządzenia MK-MSW z 5 października 1987r. MP Nr 31 poz. 248/ ograniczeń w korzystaniu z drogi /ulicy/ nie jest decyzją administracyjną /rozstrzygnięciem w indywidualnej sprawie w rozumieniu kpa/ lecz ustanowieniem powszechnie obowiązującej normy określonego zachowania się do wszystkich użytkowników drogi - nie określonego kręgu potencjalnych jej użytkowników".
Pogląd ten należy w pełni podzielić mimo zmienionego stanu prawnego.
Z tego powodu /ustanowienia powszechnie obowiązującej normy poprzez określony znak/ nie może stanowić również czynności materialnotechnicznej o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Biorąc powyższe pod uwagę należało skargę odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy.