IV SAB/Wr 1400/21

IV SAB/Wr 1400/21 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2022-09-09
Data wpływu
2021-12-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Tomasz Świetlikowski /przewodniczący sprawozdawca/
Bogumiła Kalinowska
Marta Pająkiewicz-Kremis
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Uchylono zaskarżony wyrok z art. 179a ustawy - P.p.s.a.
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 179a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska, Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 września 2022 r. sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2022 r. w sprawie ze skargi A sp. z o.o. z/s we W. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania zezwolenia na pracę typu A I. uchyla zaskarżony wyrok; II. odrzuca skargę; III. zwraca stronie skarżącej A sp. z o.o. z/s we W. uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych; IV. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn.
Strona skarżąca (T. sp. z o.o. z/s we W.) wniosła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda, organ), w związku ze sprawą z jej wniosku z 21 lipca 2021 r. (data wpływu do organu) o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca typ A.
W wyroku z dnia 28 kwietnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że Wojewoda dopuścił się bezczynności i że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązał Wojewodę do załatwienia sprawy w terminie 60 dni, dalej idącą skargę oddalił, zasądził od Wojewody na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania.
W skardze kasacyjnej Wojewoda zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
1) art. 37 § 1 w zw. art. 46 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), poprzez nieprawidłowe nadanie sprawie dalszego biegu i skierowanie sprawy do rozpoznania merytorycznego w sytuacji, gdy strona skarżąca nie usunęła skutecznie braku formalnego skargi pomimo wystosowanego do niej wezwania; wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skutkowałoby odrzuceniem skargi; wskazany błąd Sądu I instancji skutkuje nieważnością postępowania z art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a.;
2) art. 149 § 1 w zw. z art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie, że zaistniały podstawy do uwzględnienia skargi i stwierdzenia, że organ pozostaje w bezczynności, mimo braku w aktach sprawy pisma z 7 września 2021 r. zawierającego uzupełnienie wymaganego dokumentu, tj. usunięcie braku formalnego wniosku o udzielenie zezwolenia na pracę oraz niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku, dlaczego Sąd uznał, że pozostawienie przez organ wniosku bez rozpoznania było wadliwe, w sytuacji, gdy do akt sprawy nie złożono pisma z 7 września 2021 r.; wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowe ustalenie stanu faktycznego skutkowałoby oddaleniem skargi;
3) art. 151 w zw. z art. 3 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 149 § 1 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie art. 151 p.p.s.a. i wadliwe wykonanie kontroli działalności organu pod względem jego zgodności z prawem oraz wadliwe zastosowanie art. 149 § 1 p.p.s.a. przez uznanie, że organ ten pozostawał w bezczynności; wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ zastosowanie art. 151 § 1 p.p.s.a. skutkowałoby oddaleniem skargi.
Mając na uwadze powyższe Wojewoda wniósł:
1) na podstawie art. 189 p.p.s.a. o uchylenie wydanego w sprawie wyroku
i odrzucenie skargi;
2) (ewentualnie) na podstawie art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku
w całości i oddalenie skargi;
3) (ewentualnie) - z daleko idącej ostrożności procesowej - o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu;
4) na podstawie art. 203 p.p.s.a. zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego,
w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Stosownie do art. 179a p.p.s.a.: "Jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna". W ocenie Sądu taka właśnie sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie.
Sąd stwierdził, że w sprawie zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku z 28 kwietnia 2022 r. Rację ma bowiem Wojewoda, że datowana na dzień 24 listopada 2021 r. skarga strony skarżącej została podpisana przez radcę prawnego R. P., który przedłożył kopię pełnomocnictwa z dnia 28 maja 2021 r., do reprezentowania strony skarżącej przed sądami administracyjnymi, udzielonego przez T. sp. z o.o. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału, pismem z dnia 3 lutego 2022 r., pełnomocnik został wezwany do uzupełnienia - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi oraz nadesłania dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpis pełny z Krajowego Rejestru Sądowego). Pismem z dnia 7 lutego 2022 r. (data wpływu: 8 lutego 2022 r.) pełnomocnik przedłożył odpis pełny KRS skarżącej spółki oraz ponownie kserokopię pełnomocnictwa niepoświadczoną za zgodność z oryginałem, pomimo wskazania
w załącznikach pisma z 7 lutego 2022 r., iż przedkłada "pełnomocnictwo potwierdzone za zgodność z oryginałem".
Trafnie zauważa Wojewoda, że stosownie do art. 37 § 1 p.p.s.a. ustanowiony w sprawie pełnomocnik obowiązany jest dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo
z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa przy pierwszej czynności. Jeżeli pełnomocnictwa udziela strona będąca osobą prawną należy przy tym wykazać, że osoby, które udzieliły pełnomocnictwa, były umocowane do działania w imieniu osoby prawnej na dzień udzielenia pełnomocnictwa. Dokumentem potwierdzającym takie umocowanie jest odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Nieprzedstawienie tego dokumentu (tj. dokumentu pełnomocnictwa) należy traktować jako brak formalny skargi, którego usunięcie następuje w trybie i na zasadach określonych w art. 49 § 1 p.p.s.a., pod rygorem odrzucenia skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodzić trzeba się z Wojewodą, że Sąd I instancji błędnie przyjął, iż doszło do skutecznego usunięcia braku formalnego skargi i niezasadnie skierował sprawę do merytorycznego rozpoznania, skutkującego wydaniem wyroku uwzględniającego skargę. Niezasadnym było nadanie sprawie dalszego biegu, gdyż w przypadku nieusunięcia braku formalnego skargi pomimo skierowanego do strony skarżącej wezwania, w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do wydania postanowienia o odrzuceniu skargi. Kserokopia pełnomocnictwa nie jest bowiem tożsama z oryginałem pełnomocnictwa - nie jest także odpisem pełnomocnictwa. Powyższe uchybienie Sądu I instancji stanowi przyczynę nieważności postępowania zgodnie z art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, Sąd uchylił zaskarżony wyrok (pkt I sentencji wyroku) i odrzucił skargę (pkt II sentencji wyroku). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt III sentencji wyroku wydano na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Działając na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a., zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może"), Sąd odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, o czym postanowił w pkt IV sentencji wyroku. Tutaj Sąd wziął wzgląd na fakt, że wyłączną przyczyną sprawiającą, iż doszło do postępowania kasacyjnego było wadliwe działanie (orzeczenie) Sądu I instancji, które spowodowało wniesienie skargi kasacyjnej uwzględnionej następnie przez ten Sąd. Sąd uznał, że w tej sytuacji brak jest dostatecznych podstaw do tego, aby obciążyć stronę skarżącą, która wniosła skargę do Sądu I instancji, kosztami postępowania kasacyjnego na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.