IV SAB/Wr 1300/24

IV SAB/Wr 1300/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-04-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Aneta Brzezińska
Katarzyna Radom
Tomasz Świetlikowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
*Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 par. 1 pkt 1 i 3, par. 1a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Katarzyna Radom, Protokolant: Referent Agnieszka Zych-Zaborska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi L. P. na bezczynność Burmistrza Gminy Wołów w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 7 listopada 2024 r. I. stwierdza, że Burmistrz Gminy Wołów dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku z dnia 7 listopada 2024 r. i że bezczynność ta nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Burmistrza Gminy Wołów do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. zasądza od Burmistrza Gminy Wołów na rzecz L. P. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn.
Działając na podstawie art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 - dalej: u.d.i.p.), L. P. (dalej: wnioskodawca, autor wniosku, skarżący) - wnioskiem z 7 listopada 2024 r. - wystąpił do Burmistrza Gminy Wołów (dalej: Burmistrz, organ) o skan księgi podawczej Urzędu Miejskiego w Wołowie za okres od 1.08.2024 r. do 10.09.2024 r. Poprosił, aby informację przesłać na jego adres mailowy. W odpowiedzi - w piśmie z 19 listopada 2024 r. - organ poinformował, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy
i dlatego też nie mogą być udostępnione. Motywował, że księga podawcza stanowi dokument wewnętrzny wytworzony na potrzeby podmiotu i zawierający tylko dane związane z funkcjonowaniem podmiotu i nie będące wykorzystywane w stosunku do podmiotów zewnętrznych. Dowodził, że wskazana we wniosku księga podawcza nie zawiera się w definicji "dokumentu wytworzonego przez organy władzy publicznej"
w temacie danych publicznych i stąd należy uznać ją za dokumentację wewnętrzną, stanowiącą jedynie rozwiązanie organizacyjne. Zaznaczył, że stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Dodał, że ze względu na zawarte w księdze podawczej dane osobowe interesantów podlega on ochronie prawnej w zakresie przetwarzania danych osobowych.
Skarżący wniósł skargę na bezczynność organu. Zarzucił naruszenie art. 1 ust. 1 i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez ich błędną wykładnię
i uznanie, że informacja, o której udzielenie zwrócił się on we wniosku, nie stanowi informacji publicznej, z uwagi na to, że - w ocenie organu - jest ona "dokumentacją wewnętrzną". Wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie i zobowiązanie organu do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego odpisu wyroku. Skarżący uzasadnił swoje stanowisko w sprawie. Odpowiadając na skargę, Burmistrz wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącego
o udostępnienie informacji publicznej jest uzasadniona.
Bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej występuje wyłącznie wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Ma ona miejsce wówczas, gdy we wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. terminie zobowiązany podmiot nie udzieli żądanej informacji lub nie podejmie nakazanych prawem czynności zmierzających do powiadomienia o przyczynach zwłoki i o dodatkowym terminie albo - podejmując te czynności - nie udzieli informacji w maksymalnym 2 miesięcznym terminie, albo wreszcie nie wyda na zasadach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej.
W sprawie nie budzi wątpliwości, że adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.
Informacją publiczną jest natomiast każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.). Wobec otwartego katalogu danych stanowiących informację publiczną, skonkretyzowanego przez ustawodawcę w art. 6 ust. 1 u.d.i.p.,
w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, wedle którego przez informację publiczną należy rozumieć każdą wiadomość dotyczącą sfery faktów i danych, wytworzoną lub odnoszącą się do władz publicznych oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także do innych podmiotów, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach,
o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1,
w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych, w tym m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski
i opinie podmiotów ją przeprowadzających, treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.).
Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu wykonującego władzę publiczną lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale także te sporządzone przez inne podmioty, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań.
Pojęcie informacji publicznej należy odnosić do sfery faktów. Wyjaśnienia, motywacje i tłumaczenia organu nie są objęte zakresem przedmiotowym ustawy
o dostępie do informacji publicznej i - jako takie - nie podlegają udostępnieniu
w trybie jej przepisów.
Ponadto informacja publiczna powinna istnieć w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku, a więc odnosić się do istniejącego już stanu rzeczy, do czynności już dokonanych przez podmiot zobowiązany i tylko w takiej formie może być udostępniona. Natomiast sam wniosek nie może służyć wytworzeniu takiej informacji, tak więc wniosek zawierający pytania o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły, należy zakwalifikować jako niedotyczący informacji publicznej.
Przyjmuje się, że instytucja dostępu do informacji publicznej nie ma na celu kontroli prawidłowości funkcjonowania organu. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą służyć realizacji celów, dla których właściwe są inne tryby postępowań i do których realizacji powołane są właściwe organy kontrolne.
Sąd stwierdza, iż żądana przez skarżącego we wniosku informacja stanowi informację publiczną i że nie przesyłając skarżącemu skanu księgi podawczej Urzędu Miejskiego Burmistrz pozostaje w bezczynności. Zgodnie z art. 6 ust. 3 lit. f u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych.
Księga podawcza to urządzenie ewidencyjne (rejestr/ewidencja), które rejestruje korespondencję przychodzącą do instytucji publicznej dalej kierowaną do poszczególnych odbiorców. Dotyczy ona zatem funkcjonowania organów władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.). Jej analiza pozwala - m.in. - na ustalenie, jakiego rodzaju pisma (sprawy) wpływają do organu, z jaką częstotliwością, jakie jest obciążenie sprawami poszczególnych instytucji. Czyli zawiera ona treści stanowiące informację publiczną, tj. jest nośnikiem informacji publicznej. Niewątpliwie zatem dotyczy spraw publicznych.
Sąd zauważa, że - wbrew stanowisku organu - księga podawcza nie odnosi się wyłącznie do wewnętrznej i organizacyjnej sfery działalności organu, zaś dane osobowe zawarte w księgach mogą być chronione poprzez dokonanie anonimizacji danych wrażliwych.
Kwestia wewnętrznego charakteru księgi podawczej ma znaczenie jedynie przy rozstrzyganiu o tym, czy jest ona dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z powołanym przepisem, zewnętrzność pisma (innego dokumentu), rozumiana jako skierowanie go do innego podmiotu lub złożenie do akt sprawy, stanowi cechę definicyjną dokumentu urzędowego. Nie oznacza to jednak, że każde pismo, które nie cechuje się rozumianą zewnętrznością, jest dokumentem wewnętrznym. Nieskierowanie pisma (dokumentu) do podmiotu spoza struktur organizacyjnych jego autora dowodzi wyłącznie tego, że nie mamy do czynienia
z dokumentem urzędowym. Nie przesądza zaś o tym, że nie jest ono nośnikiem informacji publicznej. O tym decyduje jego treść.
Mając na uwadze powyższe Sąd - w pkt I zdaniu pierwszym sentencji wyroku - stwierdził tym samym bezczynność organu w załatwieniu wniosku, zaś w pkt II zobowiązał organ do rozpoznania wniosku w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku z aktami sprawy.
Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym przesądził w pkt I zdaniu drugim sentencji wyroku. Oceniając tę kwestię Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego, czego w sprawie Sąd się nie dopatrzył.
Orzekając jak w pkt I-II sentencji wyroku Sąd działał na podstawie art. 149
§ 1 pkt 1, art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej: p.p.s.a.).
O kosztach postępowania Sąd postanowił zgodnie z art. 200 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). Zasądzona od organu na rzecz skarżącego kwota kosztów odpowiada wartości wpisu sądowego, jaki uiścił on inicjując postępowanie sądowe.