IV SAB/Wr 1247/24

IV SAB/Wr 1247/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-09-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Gabriel Węgrzyn
Marta Pająkiewicz-Kremis /sprawozdawca/
Tomasz Świetlikowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 13 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, Protokolant: Starszy referent Przemysław Pawłowski, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 25 września 2025 r. sprawy ze skargi P. w K. na bezczynność Dyrektora Dolnośląskiego Centrum Onkologii, Pulmonologii i Hematologii we Wrocławiu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 15 września 2024 r. I. stwierdza, że Dyrektor Dolnośląskiego Centrum Onkologii, Pulmonologii i Hematologii we Wrocławiu dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 15 września 2024 r., która to bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Dyrektora Dolnośląskiego Centrum Onkologii, Pulmonologii i Hematologii we Wrocławiu do rozpoznania wniosku, o którym mowa w punkcie I wyroku; III. zasądza od Dyrektora Dolnośląskiego Centrum Onkologii, Pulmonologii i Hematologii we Wrocławiu na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 15 września 2024 r. P. w K. wystąpiło do Dolnośląskiego Centrum Onkologii, Pulmonologii i Hematologii we Wrocławiu o udostępnienie informacji publicznej (w zakresie dotyczącym okresu od 01.01.2020 do 31.12.2023 r.) o następującej treści:
1. Czy została uzyskana obligatoryjna i pozytywna opinia wydana przez niezależną komisję bioetyczną zgodnie z treścią art. 29 ust 1. ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty o preparacie leczniczym, który Państwo aplikujecie w ramach Narodowego Programu Szczepień ?
2. Czy Państwa podmiot w ramach udziału w Narodowym Programie Szczepień na COVID -19 informuje osoby szczepione, iż biorą udział w eksperymencie medycznym (leczniczym) w ramach Narodowego Programu Szczepień przeciw COVID -19?
3. Czy Państwa podmiot w ramach udziału w Narodowym Programie Szczepień na COVID - 19 prowadzi eksperyment leczniczym w ramach Narodowego Programu Szczepień przeciw COVID -19 na osobach zdrowych ?
4. Czy zgodnie z treścią art 23 c ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty posiadacie Państwo obowiązkowe ubezpieczenie OC podmiotu przeprowadzającego eksperyment medyczny ?
5. Czy informujecie Państwo uczestników eksperymentu medycznego zgodnie z treścią art 24 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty w formie ustnej oraz pisemnej ?
6. Czy informacja wskazana w punkcie 5 zawiera obligatoryjne informacje:
a. cel, pełny plan eksperymentu medycznego oraz ryzyko i korzyści związane z eksperymentem;
b. zakres i długość trwania procedur, które mają być stosowane, w szczególności wszelkie uciążliwości i zagrożenia dla zdrowia uczestnika związane z jego udziałem w eksperymencie;
c. ustalenia dotyczące sposobu reagowania na zdarzenia niepożądane oraz pytania i wątpliwości uczestnika;
d. środki powzięte w celu zapewnienia poszanowania życia prywatnego uczestnika oraz poufności jego danych osobowych;
e. zasady dostępu do informacji istotnych dla uczestnika, uzyskanych podczas realizacji tego eksperymentu oraz do ogólnych jego wyników;
f. zasady wypłaty odszkodowania w sytuacji powstania szkody;
g. wszelkie przewidywane dalsze użycie wyników eksperymentu medycznego, danych oraz materiału biologicznego zgromadzonego w jego trakcie, w tym jego użycia dla celów komercyjnych;
h. źródła finansowania eksperymentu medycznego;
i. zasady dostępu do leczenia eksperymentalnego po zakończeniu udziału w eksperymencie leczniczym, jeżeli okaże się, że u danego uczestnika eksperyment ten przyniósł korzyści dla jego zdrowia;
j. możliwości i zasady dostępu do innego eksperymentu leczniczego, jeżeli może on przynieść uczestnikowi korzyści dla jego zdrowia.
k. Czy uczestnik przed rozpoczęciem eksperymentu medycznego jest informowany o swoich prawach oraz o ochronie gwarantowanej w przepisach prawa, w szczególności o przysługującym mu prawie do odmowy udzielenia zgody i do wycofania zgody w każdym momencie, bez podania przyczyny / bez negatywnych konsekwencji prawnych w postaci jakiejkolwiek dyskryminacji, w tym w zakresie prawa do opieki zdrowotnej ?
7. Czy informujecie Państwo uczestników eksperymentu medycznego, że producenci szczepionek zostali całkowicie zwolnieni z odpowiedzialności odszkodowawczej za ewentualne skutki uboczne przyjęcia szczepionki na COVID -19?
8. W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie nr: 1, czy informujecie Państwo uczestników eksperymentu, że Państwa obowiązkowe ubezpieczenie OC podmiotu przeprowadzającego eksperyment medyczny nie obejmuje zgodnie z treścią § 2 ust. 2 ) pkt 3) Rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 23 grudnia 2020 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej podmiotu przeprowadzającego eksperyment medyczny, (Dz. U.2020.2412 z dnia 2020.12.30) ?
Jednocześnie pragnę nadmienić, iż produkt leczniczy którym jest aplikowana przez Państwa szczepionka na COVID - 19:
1. Został wprowadzony warunkowo do użytku na okres 1 roku tj. do lipca 2021 r.,
2. Jest w fazie badań klinicznych planowanych do końca 2023 r.,
3. Nie ma wystarczających informacji co do skuteczności oraz bezpieczeństwa produktu, w tym co do ewentualnych skutków ubocznych mogących wystąpić w późniejszym czasie, w tym skutków o charakterze poważnym,
4. Nie został zbadany pod kątem interakcji z innymi lekami,
5. Uzyskał warunkowe pozwolenie na jego używanie pomimo, iż zostało ono wydane bez podania pełnej charakterystyki substancji czynnej i produktu końcowego przez Producenta,
6. W związku z jego produkcją stanowił podstawę zawieszenia przepisów zezwalających odpowiednim organom na żądanie od producentów szczepionek natychmiastowego zaprzestania stosowania GMO w sytuacji znaczących konsekwencji dla życia ludzkiego,
7. Został wprowadzony do użytku pomimo, iż nie wypełniono obowiązku wskazanego w art. 29 ust. 1. Ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty, tj.: uzyskania obligatoryjnej i pozytywnej opinii o projekcie wydanej przez niezależną komisję bioetyczną.
W odpowiedzi na ten wniosek podmiot zobowiązany w piśmie z dnia 13 grudnia 2024 r. poinformował, że szczepionki przeciwko Covid-19 są produktem leczniczym, a w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2023 r. sczepienia odbywały się na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 31 grudnia 2020 r. w sprawie metody zapobiegania COVID-19 (Dz. U. z 2021 r. poz. 10 ze zm.), co oznacza, że ich podanie nie stanowiło eksperymentu medycznego w rozumieniu art. 21 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i dentysty (Dz. U. z 2024 r. poz. 1278). Wszystkie rodzaje szczepionek, które były stosowane w Dolnośląskim Centrum Onkologii, Pulmonologii i Hematologii w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2023 r. do czynnego uodpornienia w celu zapobiegania chorobie COVID-19 wywołanej przez wirusa SARS-CoV-2, tj. Comirnaty, COVID-19 Vaccine Moderna, Vaxzevria (dawna nazwa COVID-19 Vaccine AstraZeneca), COVID-19 Vaccine Janssen) zostały dopuszczone do obrotu na terenie RP zgodnie z art. 3ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 686 ze zm.), na podstawie wymienionych w piśmie organu decyzji Komisji Europejskiej, i wpisane do Rejestru Produktów Leczniczych Dopuszczonych do Obrotu na terytorium RP. Szczepionki przeciwko covid-19 stanowiły więc produkt leczniczy, zarejestrowany i dopuszczonym do obrotu i stosowania u ludzi. Szpital nie musiał uzyskiwać żadnych opinii ani zgód komisji bioetycznej w związku ze szczepieniami, bowiem przepisy prawa nie przewidują takiego obowiązku.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej poprzez nieudostępnienie wnioskowanej informacji publicznej w ustawowym terminie wynoszącym 14 dni licząc od złożenia wniosku.
Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o:
- zobowiązanie podmiotu zobowiązanego do rozpatrzenia wniosku z dnia 15 września 2024 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy;
- zasądzenie od podmiotu zobowiązanego zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.
W uzasadnieniu skargi obszernie przedstawiła swoje stanowisko w sprawie.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie w całości, ewentualnie zaś o umorzenie postępowania oraz o obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania.
Wskazano, że po otrzymaniu skargi z której wynikało, że skarżący złożył drogą elektroniczną za pośrednictwem ePUAP w dniu 15 września 2024 r. wiosek o udostępnienie informacji publicznej organ zweryfikował okoliczności podniesione w tej skardze oraz jakie były przyczyny nieudzielenia odpowiedzi w terminie. Zgodnie z poczynionymi ustaleniami, w dniu 15 września 2024 r. do Szpitala wpłynęły dwa wnioski skarżącego. Była to niedziela. Pracownik obsługujący pocztę w poniedziałek błędnie założył, że jest to ten sam wniosek i wydrukował go tylko raz, na który udzielono odpowiedzi w terminie.
W sprawie, odpowiedź na wiosek została udzielona skarżącemu w dniu 13 grudnia 2024 r., co miało miejsce już po skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga okazała się uzasadniona.
Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.), stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.).
Bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej nie podejmuje takiej czynności w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, lub niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, niewiarygodnej, a także gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej dla tej czynności formie, bądź nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji, lub też, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej.
W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się ponadto pogląd, że skargę na bezczynność organu w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej można złożyć nie tylko wobec "milczenia" organu, ale również w sytuacji, w której powstał spór między wnioskodawcą, a adresatem wniosku, co do charakteru żądanej informacji oraz co do zasad i trybu jej udostępnienia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2223/14, dostępny na stronie – https://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA).
Z niespornych ustaleń faktycznych wynika, wnioskiem z dnia 15 września 2024 r. strona skarżąca zwróciła się do Dolnośląskiego Centrum Onkologii, Pulmonologii i Hematologii o udostępnienie mu informacji w kwestiach opisanych w części tzw. historycznej rozważań Sądu.
Mając na uwadze treść tego wniosku, nie budzi wątpliwości Sądu, że przy udzielaniu odpowiedzi na ten wniosek, podmiot zobowiązany czyli Dyrektor Dolnośląskiego Centrum Onkologii, Pulmonologii i Hematologii (jako organ umocowany zgodnie z regulaminem organizacyjnym Centrum do kierowania i reprezentowania ten podmiot na zewnątrz), obowiązany był stosować przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym w szczególności art. 13 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Jak wynika z akt sprawy, podmiot zobowiązany nie zastosował normy z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., a zatem, obowiązywał go 14-dniowy termin na udzielenie stronie odpowiedzi na wniosek z dnia 15 września 2024 r. Bezspornie, w tym czasie podmiot zobowiązany nie zareagował na ten wniosek. Organ udzielił stronie odpowiedzi na w/w wniosek w dniu 13 grudnia 2024 r., co nastąpiło już po wniesieniu skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.
Powody opóźnienia w udzieleniu odpowiedzi na wniosek organ wyjaśnił w odpowiedzi na skargę (a także w skierowanym do strony piśmie z dnia 13 grudnia) informując, że w wyniku czynności wyjaśniających, podjętych po odnotowaniu wpływu skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 15 września 2024 r. ustalono, że w dniu 15 września 2024 r. (niedziela) wpłynęły do Szpitala dwa wnioski skarżącego. W dniu następnym, tj. 16 września 2024 r. (poniedziałek) pracownik obsługujący pocztę Szpitala błędnie założył, że "jest to ten sam wniosek i wydrukował tylko jeden", na który została udzielona odpowiedź w terminie. Po otrzymaniu skargi, a tym samym, powzięciu wiedzy o złożonym przez stronę wniosku, Szpital udzielił skarżącemu stosownej odpowiedzi.
W świetle przytoczonych faktów nie budzi wątpliwości, że w sprawie doszło do przekroczenia przewidzianego w ustawie o dostępie do informacji publicznej terminu do udzielenia odpowiedzi na wniosek strony, co obligowało Sąd do stwierdzenia bezczynności podmiotu zobowiązanego, o czym na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. Przy tej okazji należy zwrócić uwagę, że przekroczenie terminu jest okolicznością obiektywną, a zatem niezależną od tego, czy powody takiego stanu rzeczy były spowodowane zawinionym czy niezawinionym zaniechaniem. Z tego względu, argumentacja podniesiona w odpowiedzi na skargę nie mogła mieć wpływu na ocenę, czy wniesiona przez stronę na bezczynność organu w sprawie była uzasadniona czy też nie.
Podobnie, bez znaczenia dla kierunku rozstrzygnięcia w sprawie ocenić należało zaprezentowane w odpowiedzi na skargę stanowisko organu, że wniosek strony nie stanowił wniosku o udostępnienie informacji publicznej, lecz był "polemiką dotyczącą szczepień." Wymaga w tym miejscu wyjaśnienia, że jeżeli zamysłem wnioskodawcy było uzyskanie określonych informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, to ocena podmiotu zobowiązanego, że taki wniosek nie dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.d.i.p. nie zwalnia tego podmiotu od poinformowania wnioskodawcy w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., że wnioskowana informacja nie nosi cech informacji publicznej. Innymi słowy, ocena podmiotu zobowiązanego odnośnie do tego, że żądane przez wnioskodawcę informacje nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępowej nie uchyla obowiązku adresata wniosku ustosunkowania się do żądania wniosku w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Stanowisko organu, że wnioskowana informacja nie ma cech informacji publicznej powinno znaleźć wówczas odzwierciedlenie w piśmie skierowanym do wnioskodawcy (przy zachowaniu terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) że wniosek nie dotyczy informacji publicznej.
Zgodnie z normą z art. 149 § 1a p.p.s.a. orzekając o bezczynności Sąd zobowiązany był również orzec, czy bezczynność ta ma charakter rażącego naruszenia prawa. W okolicznościach faktycznych sprawy Sąd nie stwierdził przesłanek do stwierdzenia, że bezczynność organu nosi cechy kwalifikowanego naruszenia prawa, o czym na podstawie w/w przepisu Sąd orzekł w punkcie I sentencji wyroku stwierdzając, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Przy tej ocenie Sąd kierował się przyjętymi w orzecznictwie dyrektywami orzekania o bezczynności z rażącym naruszeniem prawa (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: w Białymstoku z dnia 6 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SAB/Bk 74/25 i w Gdańsku z dnia 31 lipca 2025 r., sygn. akt II SAB/Gd 173/25; CBOSA) oraz uwzględnił fakt, że organ zareagował na wniosek strony wyjaśniając w odpowiedzi na skargę powody opóźnienia w udzieleniu odpowiedzi na wniosek.
Mając na uwadze, że po wniesieniu skargi organ zareagował na wniosek strony kierując do wnioskodawcy pismo z dnia 13 grudnia 2024 r., obowiązkiem Sądu w sprawie była również ocena, czy treść tego pisma spełnia obowiązek informacyjny organu. Zdaniem Sądu, informacje jakich organ udzielił stronie w rzeczonym piśmie wyczerpują obowiązek informacyjny, co w konsekwencji uzasadnia przyjęcie, że w następstwie reakcji organu w piśmie z dnia 13 grudnia 2024 r. ustał - stwierdzony na wcześniejszym etapie sprawy - stan bezczynności podmiotu zobowiązanego w związku z wnioskiem strony z dnia 15 września 2024 r.
Jakkolwiek odpowiedź organu nie odnosi się do poszczególnych pytań wniosku, lecz ma charakter opisowy, to jednocześnie udzielona stronie w ten sposób informacja obejmuje wszystkie kwestie, których wyjaśnienia domagała się strona we wniosku z dnia 15 września 2024 r.
Jak wynika z odpowiedzi organu (pismo z dnia 13 grudnia 2024 r.), udział w Narodowym Programie Szczepień na covid-19 nie stanowił eksperymentu medycznego w rozumieniu art. 21 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i dentysty (Dz. U. z 2024 r. poz. 178 ze zm.). Wszystkie rodzaje szczepionek, które były stosowane w Dolnośląskim Centrum Onkologii, Pulmonologii i Hematologii w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2023 r. do czynnego uodpornienia w celu zapobiegania chorobie COVID-19 wywołanej przez wirusa SARS-CoV-2, tj. Comirnaty, COVID-19 Vaccine Moderna, Vaxzevria (dawna nazwa COV
ID-19 Vaccine AstraZeneca), COVID-19 Vaccine Janssen) zostały dopuszczone do obrotu na terenie RP zgodnie z art. 3ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 686 ze zm.), na podstawie wymienionych w piśmie organu decyzji Komisji Europejskiej, i wpisane do Rejestru Produktów Leczniczych Dopuszczonych do Obrotu na terytorium RP. Szczepionki przeciwko covid-19 stanowiły więc produkt leczniczy, zarejestrowany i dopuszczonym do obrotu i stosowania u ludzi.
Szczepienia w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 31 grudnia 2023 r. odbywały się na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 31 grudnia 2020 r. w sprawie metody zapobiegania Covid-19 (Dz. U. z 2021 r. poz. 10 z późn. zm.), co oznacza, że ich podanie nie stanowiło eksperymentu medycznego w rozumieniu art. 21 ustawy z dnia z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i dentysty.
W powołaniu na te informacje podmiot zobowiązany w sprawie końcowo wskazał, że Szpital nie musiał uzyskiwać żadnych opinii ani zgód komisji bioetycznej w związku ze szczepieniami, bowiem przepisy prawa nie przewidują takiego obowiązku.
Przytoczona treść pisma organu z dnia 13 grudnia 2024 r. wskazuje, że podmiot zobowiązany w sposób opisowy odniósł się do wszystkich pytań wniosku, którego treść została zredagowana pod kątem regulacji pomieszczonych w w Rozdziale 4 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, zatytułowanym "Eksperyment medyczny".
Z tych względów, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 149
§ 1 pkt 1 p.p.s.a. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z dnia 15 września 2024 r., o czym orzeczono jak w punkcie II wyroku.
Odnosząc się do zgłoszonych przez stronę skarżącą wniosków dowodowych zawartych w pismach z dnia – 12 maja 2025 r., 14 maja 2025 r. oraz 19 maja 2025 r. to Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.p.s.a. wnioski te oddalił w postanowieniu ujętym w protokole rozprawy. Zgodnie z w/w przepisem, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zgłoszone w sprawie wnioski dowodowe strony skarżącej nie były niezbędne do wyjaśnienia istotnych w sprawie wątpliwości i w istocie były ukierunkowane na wykazanie, że szczepionki przeciwko COVID-19 są toksyczne dla organizmu człowieka i stanowią eksperyment medyczny. W sprawie dotyczącej zarzucanej bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia 15 września 2024 r. kwestie te wykraczają poza granice sprawy i dlatego wnioskowane przez stronę skarżącą wnioski dowodowe zostały oddalone.
O kosztach postępowania (punkt III wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł składa się kwota wpisu sądowego od skargi, jaką poniósł skarżący inicjując postępowanie sądowe w sprawie.