IV SAB/Wr 1233/24

IV SAB/Wr 1233/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-03-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Aneta Brzezińska /sprawozdawca/
Daria Gawlak-Nowakowska /przewodniczący/
Katarzyna Radom
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 2 ust. 1, art. 10 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Radom, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 marca 2025 r. sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Dyrektora Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy w Chocianowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 7 października 2024 r. I. stwierdza, że Dyrektor Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy w Chocianowie dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu drugiego żądania wniosku skarżącego z dnia 7 października 2024 r. i bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Dyrektora Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy w Chocianowie do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 7 października 2024 r. w zakresie wskazanym w pkt I, w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. zasądza od Dyrektora Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy w Chocianowie na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W dniu 7 października 2024 r. P. P. (dalej: skarżący) skierował drogą elektroniczną do Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy w Chocianowie wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazania:
1) kto (imię i nazwisko) jest Dyrektorem Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy w Chocianowie,
2) wynagrodzenia miesięcznego brutto Dyrektora Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy w Chocianowie.
W odpowiedzi na wniosek, pismem z 21 października 2024 r. poinformowano skarżącego, że Dyrektorem Biblioteki jest A. K. Odnosząc się natomiast do pkt 2 wniosku tj. podania wynagrodzenia brutto Dyrektora Biblioteki, powołując się na art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.), wezwano skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez podanie adresu zamieszkania skarżącego oraz wskazanie, dlaczego spełnienie tegoż żądania będzie szczególne istotne dla interesu publicznego, w terminie 14 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Dalej podniesiono, że art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowi ograniczenie, które jest konsekwencją zasady podporządkowania interesu prywatnego interesowi publicznemu, mające na celu ochronę podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznej przed koniecznością reorganizacji ich struktury i zasad pracy, w przypadku przetwarzania informacji udostępnianych wnioskodawcom dla celów prywatnych. Wskazano także, iż wnioski składane przez skarżącego w zakresie udostępnienia stosownych informacji publicznych nie służą ogólnemu dobru, nie służą zaspokajaniu interesu publicznego, lecz służą jedynie jego partykularnym interesom. A zdaniem organu nie taka była intencja prawodawcy, tym bardziej, że rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE w art. 1 ust. 2 wskazuje na ochronę podstawowych praw i wolności, a w szczególności na ochronę danych osobowych.
Pismem z 22 października 2024 r. skarżący podał swoje dane adresowe, a także wskazał na treść orzeczenia NSA z 8 lutego 2011 r. o sygn. akt I OSK 1938/10 podnosząc, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania będzie naruszeniem prawa.
Pismem z 29 listopada 2024 r. skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Dyrektora Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy w Chocianowie w rozpoznaniu wniosku z 7 października 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zarzucił naruszenie:
- art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie;
- art. 10 ust. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowiek i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie 4 listopada 1950 r., zmienionej protokołami 3,5,8 oraz uzupełnionej protokołem 2, w zakresie w jakim z Konwencji wynika, że każdemu przysługuje prawo do otrzymywania i przekazywania informacji, bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granic państwowe, poprzez jej niezastosowanie;
- art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepisy te stanowią podstawę do uzyskiwania informacji oraz dostępu do dokumentów poprzez jego niezastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji;
- art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że informacja przetworzona podlega udostępnieniu w zakresie w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na uznaniu, że brak wykazania szczególnie uzasadnionego interesu jest brakiem formalnym, a jego nieuzupełnienie uzasadnia pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
Skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), gdyż przedmiotem skargi była bezczynność.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Jak wynika zaś z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Do takich zaś spraw należy postępowanie prowadzone w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej u.d.i.p.), każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.
Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.
W myśl art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Do wymienionego katalogu zaliczają się również podmioty reprezentujące jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (art. 4 ust 1 pkt 4 u.d.i.p.). Przepisy powołanej ustawy nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w czternastodniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).
Mając powyższe uregulowania na uwadze podkreślić należy, że w toku oceny zasadności skargi w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej sąd administracyjny zobowiązany jest do ustalenia, czy podmiot, do którego skierowano wniosek był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, czy dane, o które wnioskowała strona skarżąca, miały charakter informacji publicznej oraz wreszcie czy żądanie wnioskodawcy zostało rozpatrzone w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami tj. w formie i terminie wynikających z regulacji ustawowej.
W rozpatrywanej sprawie – z uwagi na udzielenie skarżącemu w piśmie z 21 października 2024 r. odpowiedzi na pierwsze żądanie wniosku z 7 października 2024 r. odnoszące się do wskazania "kto jest Dyrektorem Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy w Chocianowie" – zaskarżeniu podlegała jedynie bezczynność związana z udostępnieniem informacji publicznej w zakresie drugiego żądania wniosku zawierającego zapytanie o "wynagrodzenie miesięczne brutto Dyrektora Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy w Chocianowie". Organ do którego wniosek został skierowany, po wezwaniu skarżącego do uzupełnienia wniosku pozostawił go "bez odpowiedzi", z uwagi na niewskazanie przez skarżącego przesłanki, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Odnosząc się do kwestii podmiotowej wniosku, w pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do przepisów art. 8 – 11 ustawy z 27 czerwca 1997 r. o bibliotekach (Dz.U. z 2022 r. poz. 2393 ze zm.) biblioteki są organizowane i prowadzone przez podmioty zwane "organizatorami". Organizatorami bibliotek są min. jednostki samorządu terytorialnego. Organizator zapewnia warunki działalności i rozwoju biblioteki, odpowiadające jej zadaniom. Biblioteka może stanowić samodzielną jednostkę organizacyjną lub wchodzić w skład innej jednostki. Biblioteka stanowiąca samodzielną jednostkę organizacyjną działa na podstawie aktu o utworzeniu biblioteki oraz statutu nadanego przez organizatora. Biblioteki jednostki samorządu terytorialnego są bibliotekami publicznymi. Biblioteka publiczna może stanowić samodzielną instytucję kultury lub wchodzić w skład innej instytucji kultury (art. 18). Dalej, odwołać się należy do ustawy z 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz.U. z 2024 r., poz. 87, dalej u.o.p.d.k.) zgodnie z którą instytucje kultury uzyskują osobowość prawną i mogą rozpocząć działalność z chwilą dokonywanego z urzędu wpisu do rejestru instytucji kultury prowadzonego przez ich organizatora (art. 14 ust. 1 i 3 u.o.p.d.k.). Samodzielnie gospodarują przydzieloną i nabytą częścią mienia oraz prowadzą samodzielną gospodarkę w ramach posiadanych środków, kierując się zasadami efektywności ich wykorzystania. Podstawą gospodarki finansowej instytucji kultury jest plan finansowy ustalony przez dyrektora, z zachowaniem wysokości dotacji organizatora (art. 27 ust. 3 i 4 u.o.p.d.k.). Państwowe i samorządowe instytucje kultury stanowią jednostki sektora finansów publicznych (art. 9 pkt 13 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - Dz.U. z 2024 r. poz. 1530 ze. zm., dalej: u.f.p.) do których przepisy ustawy o finansach publicznych stosuje się odpowiednio (art. 10 ust. 2 u.f.p.).
Z treści § 1 uchwały Rady Miejskiej w Chocianowie z 1 marca 2007 r. nr V/36/2007 w sprawie statutu Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy w Chocianowie wynika natomiast, że Biblioteka Publiczna Miasta i Gminy Chocianów jest gminną instytucją kultury. Organizatorem Biblioteki jest Gmina Chocianów (§ 7 statutu). Biblioteka jako instytucja kultury finansowana jest z dotacji przyznanej przez Radę Miejską oraz z wpływów z pozostałej działalności i innych źródeł. Podstawą gospodarki finansowej stanowi roczny plan finansowy opracowany przez Dyrektora (§ 12 statutu). Biblioteka prowadzi gospodarkę finansową na zasadach obowiązujących instytucje kultury (§ 13 statutu). Dyrektor kieruje działalnością Biblioteki i reprezentuje ją na zewnątrz. Dyrektora powołuje i odwołuje organizator (§ 8 statutu). Tym samym, poza wątpliwościami Sądu pozostaje kwestia, iż Dyrektor Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy w Chocianowie – w zakresie wykonywania obowiązków związanych z jej kierowaniem – jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej jako podmiot reprezentujący samorządową jednostkę organizacyjną (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.).
Przechodząc dalej do analizy przedmiotowego aspektu sprawy wskazać należy, że przedmiot wniosku – czyli informacja o wynagrodzeniu miesięcznym brutto Dyrektora Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy w Chocianowie – mieści się w zakresie informacji mających walor informacji publicznych podlegających udostępnieniu. Jak wynika z treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja o sposobie wydatkowania środków publicznych, jakimi niewątpliwie rozporządza biblioteka publiczna, stanowi zatem (już chociażby tylko z tego powodu) informację do takiego katalogu należącą. Poza tym, wynagrodzenia wraz ze wszystkimi składnikami są finansowane ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 33 ust. 1 u.f.p. Z tego też powodu żądana informacja – stanowiąca w istocie informację o wysokości środków pieniężnych wypłacanych z zasobów publicznych – stanowi informację publiczną. Mieści się w pojęciu zasad funkcjonowania podmiotu, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. w odniesieniu do majątku, którym dysponuje (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.). Kwestia ta nie była zresztą sporna pomiędzy stronami, co potwierdził sam organ wzywając skarżącego w piśmie z 21 października 2024 r. do wykazania szczególnego interesu, co może mieć miejsce jedynie w sytuacji gdy wnioskodawca domaga się udostępnienia informacji publicznej, aczkolwiek przetworzonej.
Spełnienie przesłanek podmiotowej i przedmiotowej oznacza, że Dyrektor Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy w Chocianowie był zobowiązany do rozpoznania wniosku skarżącego w sposób przewidziany prawem, czego zdaniem Sądu nie uczynił, dopuszczając się tym samym bezczynności. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowią, że organ do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej, co do zasady udostępnia ją wnioskodawcy w formie wskazanej we wniosku w terminie 14 dni od wpływu wniosku (udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej) albo też odmawia jej udostępnienia wydając decyzję administracyjną (w tym z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub – w przypadku informacji przetworzonej – ze względu na brak szczególnego interesu publicznego interesu publicznego) lub w ten sam sposób umarza postępowanie w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Sprowadzające się do odmowy realizacji żądania wniosku o udostępnienie informacji publicznej w formie zwykłego pisma może natomiast nastąpić w przypadku, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji bądź gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną (wyrok WSA w Olsztynie z 20 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Ol 10/21). Tym samym, w ustalonym w sprawie stanie faktycznym oczywistą konsekwencją tego, że wnioskowana informacja, stanowi informację publiczną, aczkolwiek (tak jak to przyjął organ) przetworzoną, jest wykluczenie innych postaci załatwienia wniosku niż jej udzielenie w formie czynności materialno-technicznej, czy też odmowa jej udostępnienia, w drodze decyzji ze względu na brak szczególnego interesu publicznego. Niedopuszczalna jest zatem – przyjęta przez organ – forma "pozostawienia sprawy bez rozpoznania", czy też "bez odpowiedzi" ze względu na niewykazanie przez skarżącego istnienia przesłanki, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Organ kwalifikując żądaną informację jako informację przetworzoną, o swojej ocenie powinien wprawdzie powiadomić stronę wnioskującą, tak aby miała ona możliwość wykazania w zakreślonym terminie, że zachodzi przesłanka warunkująca uzyskanie informacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Niemniej jednak, po upływie wyznaczonego terminu, i co wymaga podkreślenia nawet w sytuacji milczenia strony (tak jak to miało miejsce w sprawie), dla zrealizowania obowiązków wynikających z u.d.i.p., organ winien wydać decyzję odmowną, wykazując w niej brak przesłanki przewidzianej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a nie pozostawiać wniosek strony bez rozpoznania, czy też bez odpowiedzi. Strona składając wniosek o udostępnienie informacji publicznej (nawet przetworzonej) nie jest bowiem zobligowana do wskazania powodów, dla których spełnienie jej żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. To na podmiocie zobowiązanym ciąży obowiązek wykazania braku istnienia tej przesłanki ustawowej, co jednak winien uczynić w drodze decyzji odmownej.
Dalej wskazać należy, że jak słusznie zauważył skarżący przywołując w piśmie z 22 października 2024 r. orzeczenie NSA, brak reakcji wnioskodawcy na wezwanie organu do wykazania przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., tj. wykazania szczególnej istotności wnioskowanej informacji publicznej dla interesu publicznego, nie stanowi braku formalnego wniosku, co też wyklucza stosowanie art. 64 § 2 k.p.a. W orzecznictwie podkreśla się bowiem, że "wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest wnioskiem odformalizowanym, a konieczność zawarcia w nim wszystkich elementów podania, zgodnie z art. 63 § 2-3a k.p.a. (co musi mieć miejsce wtedy, gdy w sprawie ma być wydana decyzja), nie oznacza, że wykazanie szczególnej istotności wnioskowanej informacji publicznej dla interesu publicznego stanowi element formalny wniosku, skoro żadna norma prawna takiego wymogu formalnego nie przewiduje. Wykazanie (lub brak wykazania) szczególnej istotności wnioskowanej informacji publicznej dla interesu publicznego nie ma znaczenia dla dopuszczalności procedowania w sprawie, lecz dla oceny dopuszczalnego zakresu udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, a zatem dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym, bierność wnioskodawcy we wskazaniu okoliczności, które potwierdziłyby istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu takiej informacji, może być jedynie uzasadnioną podstawą do wykazania przez organ braku takiego interesu w drodze decyzji" (wyrok NSA z 24 maja 2024 r., III OSK 1408/22, dostępny w CBOSA). W konsekwencji powyższego kwestia, czy żądana informacja stanowi informację prostą (tak jak wskazał skarżący), czy też informację przetworzoną (tak jak przyjął organ), może stanowić przedmiot oceny Sądu kontrolującego zgodność decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej wydanej na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., a nie przedmiot oceny Sądu rozpoznającego skargę na bezczynność.
Reasumując, rację ma skarżący twierdząc, że Dyrektor Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy w Chocianowie nie rozpoznał jego wniosku w prawidłowej formie, co przesądza o tym, że organ ten – w zakresie pkt 2 wniosku dotyczącego żądania podania "wynagrodzenia miesięcznego brutto Dyrektora Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy w Chocianowie" – dopuścił się bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Niepodjęcie stosownego aktu przewidzianego w przepisach u.d.i.p. jest bowiem równoznaczne z pozostawaniem organu w stanie bezczynności. Organ ten po zakwalifikowaniu żądanej informacji jako przetworzonej, po pierwsze błędnie przyjął, że wniosek zawierający żądanie skarżącego obarczony jest brakiem formalnym, gdyż skarżący nie wykazał w nim, że zachodzi przesłanka warunkująca uzyskanie informacji, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. A po wtóre, z uwagi na brak odpowiedzi skarżącego w tym zakresie, błędnie pozostawił jego wniosek bez odpowiedzi i (co istotne w sprawie) do dnia wniesienia skargi tj. do 29 listopada 2024 r. nie wydał decyzji odmawiającej udostępnienia wnioskowanej informacji, uzasadniając w niej brak istnienia przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
W konsekwencji powyższego Sąd stwierdził, iż stawiany organowi zarzut bezczynności w zakresie rozpoznania drugiego żądania wniosku skarżącego odnoszącego się do miesięcznego wynagrodzenia brutto Dyrektora Biblioteki Publicznej Miasta i Gminy Chocianów należało uznać za uzasadniony. Dokonując oceny charakteru stwierdzonej bezczynności Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie, nie miało rażącego charakteru (pkt I sentencji wyroku). Sąd miał bowiem na względzie, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się natomiast złej woli w działaniu organu, czy też "oczywistego naruszenia prawa". Bezczynność organu nie była celowa i zamierzona, a wynikała wyłącznie z błędnego przekonania, że brak odpowiedzi na wniosek skarżącego o udostepnienie informacji publicznej – w sytuacji kiedy to skarżący nie wykazał na wezwanie organu istnienia przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. – uwalniała go od zarzutu bezczynności.
Jednocześnie wobec niezałatwienia wniosku skarżącego w trybie u.d.i.p. tj. we właściwej formie, brak było w rozpatrywanej sprawie, zdaniem Sądu, podstaw do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego (art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Dlatego też Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł o zobowiązaniu organu do załatwienia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt II sentencji wyroku).
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). Na kwotę kosztów składa się kwota wpisu sądowego w wysokości 100 zł.