IV SAB/WR 1220/25

IV SAB/Wr 1220/25 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-12-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Daria Gawlak-Nowakowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi M. C. na bezczynność Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 2 września 2025 r. postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 6 października 2025 r. M. C. (dalej: skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: organ) w udostępnieniu informacji publicznej.
Skarga została wniesiona za pomocą skrzynki elektronicznej e-mail, na co wskazuje wydruk wiadomości e-mail skierowanej do organu przez skarżącego (akta sądowe, k. 2).
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny bada jej dopuszczalność, w kontekście, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi, które enumeratywnie zostały wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W sprawie kluczowe okazało się zbadanie dochowania właściwego trybu wniesienia skargi. Trzeba podkreślić, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym istnieje możliwość wnoszenia pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jednakże konieczne jest w takim przypadku zachowanie przewidzianych przez ustawę standardów procesowych. Przede wszystkim wniesienie skargi w formie dokumentu elektronicznego jest możliwe jedynie za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej organu, co wynika wprost z art. 54 § 1a zd. 1 p.p.s.a. Definicję elektronicznej skrzynki podawczej zawarto w art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1557, ze zm.; dalej: u.i.d.p.). Pod pojęciem tym ustawodawca nakazuje rozumieć dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego. Z kolei w art. 3 pkt 13 u.i.d.p. określono, że elektroniczna platforma usług administracji publicznej (ePUAP) to system teleinformatyczny, w którym instytucje publiczne udostępniają usługi przez pojedynczy punkt dostępowy w sieci Internet. Wspomniana regulacja ma obowiązywać do 30 września 2029 r.
Drugą możliwością wniesienia skargi jest dokonanie tej czynności w formie tradycyjnej, tzn. papierowej, za pośrednictwem operatora pocztowego.
W analizowanej sprawie skarżący, inicjując postępowanie sądowe, wniósł skargę na adres poczty elektronicznej organu (adres e-mail), z pominięciem skrzynki podawczej na platformie ePUAP.
W judykaturze przyjmuje się, że takie skierowanie skargi do sądu administracyjnego w formie pisma elektronicznego skierowanego do odbiorcy na
e-mail, który nie jest elektroniczną skrzynką podawczą, nie może być uznane za skuteczne wniesienie skargi w formie dokumentu elektronicznego do elektronicznej skrzynki podawczej organu (por. postanowienie NSA z 15 czerwca 2021 r., III OSK 4856/21, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na wymienioną wyżej definicję elektronicznej skrzynki podawczej organu, zawartą w art. 3 pkt 17 u.i.d.p. Poczta elektroniczna (adres e-mail) stanowi bez wątpienia środek komunikacji elektronicznej i jest objęta definicją w art. 3 pkt 4 ww. ustawy, jednak nie jest tożsama z pojęciem elektronicznej skrzynki podawczej. Oznacza to, że wniesienie skargi na adres e-mail organu czy też sądu, choćby był on dostępny
w przestrzeni publicznej, nie może zostać uznane za skuteczne. Co więcej skarżący nie wykazał, aby wniesienie skargi poprzez kanał komunikacyjny ePUAP było niemożliwe, nie uczynił także tego w formie tradycyjnej, poprzestając na wniesieniu skargi za pomocą e-maila.
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.