IV SAB/WR 1186/24

IV SAB/Wr 1186/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-03-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Aneta Brzezińska
Anetta Makowska-Hrycyk /sprawozdawca/
Tomasz Świetlikowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 3 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 marca 2025 r. sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność P. sp. z o.o. w Z. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 8 października 2024 r. oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
A. Z. (dalej: skarżący) w dniu 19 listopada 2024 r. wniósł skargę na bezczynność P. spółki z o.o. w Z. (dalej: PWiK, spółka, organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, o co wystąpił w dniu 8 października 2024 r. wnioskiem z tej daty.
Wnioskiem tym skarżący zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1) jaki był koszt obsługi prawnej poniesiony przez spółkę w 2021 r.; 2) jaki był koszt obsługi prawnej poniesiony przez spółkę w 2022 r.; 3) jaki był koszt obsługi prawnej poniesiony przez spółkę w 2023 r.; 4) jaki był koszt obsługi prawnej poniesiony przez spółkę w 2024 r.
Spółka pismem z 21 października 2024 r. wezwała skarżącego na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902; dalej: u.d.i.p.) do uzupełnienia braków wniosku o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej poprzez wykazanie, że udostępnienie informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego – w terminie 14 dni od doręczenia wezwania. Ponadto na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. poinformowała skarżącego o wyznaczeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 29 listopada 2024 r. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 października 2024 r.
W piśmie z 4 listopada 2024 r. skarżący stwierdził, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji przetworzonej i ponowił wniosek. Pismem z tej samej daty wniósł ponaglenie w sprawie.
W skardze – wniesionej 19 listopada 2024 r. – do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez brak odpowiedzi na złożony wniosek z 8 października 2024 r. i wniósł o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się w tej sprawie bezczynności mającej charakter rażącego naruszenia prawa; 2) zobowiązanie organu do odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku w terminie 14 dni; 3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi argumentował, że spółka unika odpowiedzi na zadane przez skarżącego we wniosku pytania, ponieważ uznała je za informację publiczną przetworzoną. W ocenie skarżącego jest to prosta czynność polegająca na otrzymaniu z księgowości czterech kwot, które księgowość posiada. Podkreślił, że spółka ciągle uchyla się od odpowiedzi na zadawane przez skarżącego pytania i obecnie toczą się przed WSA we Wrocławiu postępowania o sygn. akt IV SA/Wr 482/24, IV SAB/Wr 938/24.
W odpowiedzi na skargę spółka wniosła o oddalenie skargi.
Z akt administracyjnych wynika, że spółka w dniu 22 listopada 2024 r. wydała decyzję o odmowie udostępnienia informacji w zakresie objętym wnioskiem skarżącego z dnia 8 października 2024 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a.
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.), jeżeli tak, to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej.
Odpowiedź ws. informacji publicznej powinna być udzielona na zasadach i w trybie określonych w ustawie, a mianowicie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 czerwca 2024 r., sygn. akt IV SAB/Wr 253/24, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA):
- zgodnie z art. 13 ust.1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2;
– jeżeli w tym terminie informacja publiczna nie może być udostępniona, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.);
– w przypadku uwzględnienia wniosku udostępnienie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy). W tej ostatniej sytuacji podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.);
– odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).
Przyjmuje się, że bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej może przybrać jedną z czterech postaci:
1) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w ogóle nie odpowiada na wniosek strony skarżącej, a więc podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II SAB/Wa 28/08);
2) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej przekracza termin określony w art. 13 u.d.i.p., a więc nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 cyt. ustawy stosownych czynności;
3) podmiot zobowiązany udziela informacji, lecz dokonuje przedstawienia informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też informacji wymijającej, a więc zachodzi sytuacja, gdy wnioskodawcy zostaje formalnie udzielona informacja publiczna, ale nie dotyczy ona pytań zawartych we wniosku, a zatem odpowiedź w ogóle nie dotyczy wniosku lub zawiera informacje niezwiązane z treścią wniosku;
4) podmiot zobowiązany udziela wprawdzie wnioskodawcy lakonicznej informacji, że nie dysponuje informacją publiczną, ale nie udowadnia swoich twierdzeń, a nawet nie uwiarygadnia, iż nie posiada żądanej informacji publicznej (tak również: m.in. wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 156/12 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA).
Bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej zachodzi więc wówczas, gdy podmiot ten nie reaguje na wniosek o udostępnienie informacji w terminie przewidzianym w ustawie, tj. nie podejmuje czynności przewidzianych w art. 13, art. 14, art. 15 ust. 2 lub art. 16 u.d.i.p. i nie udostępnia informacji publicznej ani nie wydaje decyzji odmownej w tym zakresie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej świadczy nie tylko brak udzielenia informacji, ale także przedstawienie informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku. Taka sytuacja może powodować uzasadnione wątpliwości co do tego, czy podmiot zobowiązany w ogóle udzielił odpowiedzi, co w takim przypadku należy traktować jako nieudzielanie żądanej informacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2021 r., sygn. akt III OSK 1092/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 października 2013 r., sygn. II SAB/Łd 107/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 grudnia 2022 r., sygn. akt II SAB/Rz 172/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 stycznia 2022 r., sygn. akt II SAB/Ke 111/22, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2010 r., II SAB/Wa 54/10, wszystkie dostępne w CBOSA).
Przedmiotem kontroli sądowej jest bezczynność PWiK w udostępnieniu informacji publicznej, której zażądał skarżący wnioskiem z dnia 8 października 2024 r.
W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że PWiK jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5) u.d.i.p. PWiK jest bowiem spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, której wspólnikami są jednostki samorządu terytorialnego, tj. Gmina Zgorzelec Miasto i Gmina Zgorzelec.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowana jest ocena prawna, którą Sad w składzie orzekającym podziela, że spółki, których głównym udziałowcem jest Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego, jakim jest przedsiębiorstwo gospodarki komunalnej, które wykonuje zadania publiczne w rozumieniu art. 4 u.d.i.p., jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Sąd w składzie orzekającym podziela ocenę prawna wyrażoną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10 (CBOSA), że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 powołanej ustawy zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Oznacza to, że przedsiębiorstwo komunalne, które wykonuje zadania w formie spółki, mieści się w pojęciu podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi.
Oznacza to, że spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.), realizująca zadania publiczne przypisane gminie niewątpliwie jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej, o ile jest w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).
Zgodnie z art. 1 ust.1 u.d.i.p. informacja publiczna jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. Za informację publiczną uznaje się więc m.in. treść dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio wytworzone przez te podmioty, jak i te , których używają one przy wykonywaniu przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich (por. wyrok WSA w Gdańsku z 17 września 2014 r., CBOSA).
Informacje, o które zwrócił się do organu skarżący stanowią informację publiczną. Niewątpliwie bowiem są one związane z realizacją zadań publicznych oraz wydatkowaniem środków publicznych na ten cel. Informację publiczną stanowi informacja o kosztach obsługi prawnej (por. wyrok NSA z 22 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 2317/14, wyrok NSA z 28 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2916/15, wyrok NSA z 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14, dostępne w CBOSA).
Zagadnieniem spornym w sprawie jest natomiast ocena, czy informacje te stanowią informację publiczną przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1) u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Na podstawie art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).
Skutkiem oceny, że żądana informacja publiczna ma charakter informacji publicznej przetworzonej jest wykazanie przez wnioskodawcę, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
W tym zakresie spółka przed upływem terminu wyznaczonego przepisem art. 13 ust. 1 u.d.i.p. wezwała skarżącego do wykazania ww. przesłanki uzyskania informacji publicznej przetworzonej.
Uzasadniając kwalifikację żądanej informacji publicznej jako informacji przetworzonej (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.) argumentowała, że zakres żądanej informacji, konieczność jej przeanalizowania i przygotowania na podstawie zbiorów posiadanych przez spółkę, okres objęty żądaniem wynoszący ponad 3 lata i 10 miesięcy, powoduje ewidentne zakłócenie normalnego toku funkcjonowania spółki.
Spółka wyznaczyła też – w oparciu o art. 13 ust. 2 u.d.i.p. - nowy termin załatwienia wniosku, tj. do 29 listopada 2024 r.
Okoliczności te wskazują, że spółka nie pozostawała w bezczynności. Natomiast skarżący przed upływem wyznaczonego terminu załatwienia wniosku – złożył (w dniu 19 listopada 2024 r.) skargę na bezczynność organu kwestionując kwalifikację żądanych informacji jako informacji publicznej przetworzonej. Sąd dostrzega ponadto, że w dniu 22 listopada 2024 r. spółka wydała decyzję w sprawie.
Kontrola sądowa czynności spółki przy załatwianiu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej w zakresie kosztów obsługi prawnej spółki w latach 2021-2024 nie wykazała bezczynności organu skutkującej zastosowaniem art. 149 p.p.s.a.
Spółka wyjaśniła i uzasadniła, że przygotowanie odpowiedzi w zakresie żądania udostępnienia informacji publicznej odnoszącej się do kosztów obsługi prawnej spółki za poszczególne lata od 2021 r. do 2024 r., nie jest w jej przypadku czynnością prostą, lecz wymaga przeanalizowania dokumentów księgowych, co spowoduje zakłócenie normalnego toku funkcjonowania PWiK. W odpowiedzi na skargę wyjaśniła, że skarżący skierował do spółki 76 wniosków o udzielenie informacji publicznej dotyczących bardzo szerokiego zakresu i długiego okresu, co każdorazowo wiąże się z koniecznością dodatkowego zaangażowania pracowników w wykonanie obowiązków.
W świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. informacja publiczna może być zawarta w kilku źródłach i utrwalona na różnych nośnikach. Taką możliwość przewidział ustawodawca konstruując wskazany przepis. W uzasadnieniu do projektu u.d.i.p. rozróżnienie prawa do informacji odnosi się m.in. do jej postaci, tj.: "zagregowanej, syntetycznej lub analitycznej w takim zakresie, w jakim jest to istotne dla ogółu obywateli, czyli w postaci umożliwiającej ocenę i wnioskowanie" (por. III kadencja Sejmu, druk nr 2094, dostępny: orka.sejm.gov.pl). Brak zagregowanych danych nie wyklucza jednak uzyskania informacji przez podmiot uprawniony. Ustawodawca wskazał na uprawnienie do dostępu do informacji przetworzonej. Zgodnie z językową definicją "przetworzenie" oznacza przekształcenie czegoś twórczo i przeobrażenie (Uniwersalny Słownik Języka Polskiego red. S. Dubisz, tom P-Ś, Warszawa 2008, s. 751). W potocznym rozumieniu przetworzenie oznacza zatem stworzenie czegoś nowego z już istniejących elementów. Za językowym znaczeniem "przetworzenia" podąża orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym przyjmuje się, że co prawda "informacja publiczna przetworzona" nie posiada na gruncie obowiązującego prawa swojej definicji legalnej, to jednak można wskazać, że charakter taki mogą mieć dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Oznacza to zatem podjęcie przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji działania o charakterze intelektualnym w odniesieniu do zbioru informacji, który jest w jego posiadaniu i nadania skutkom tego działania cech nowej informacji. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona (zob. np. wyroki NSA z 5 marca 2015 r., I OSK 863/14 oraz z 23 stycznia 2019 r., 431/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA).
Argumentacja spółki zawarta zarówno w wezwaniu skierowanym do skarżącego jak i w odpowiedzi na skargę uzasadnia kwalifikację żądanych informacji na kontrolowanym sądowo etapie postępowania w tej sprawie jako informacji publicznej przetworzonej, skoro jej przygotowanie (tj. informacji o kosztach obsługi prawnej spółki w poszczególnych latach od 2021 r. do 2024 r.) wymagałoby przeprowadzenia analiz i byłoby połączone z zaangażowaniem, w celu ich pozyskania, określonych zasobów osobowych. Weryfikacja twierdzeń spółki w tym zakresie wykracza poza zakres sprawy objętej skargą na bezczynność – zwłaszcza w sytuacji, gdy wniosek skarżącego został rozstrzygnięty w decyzji wydanej po złożeniu skargi na bezczynność.
W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że organ podjął czynności zmierzające do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 8 października 2024 r. w terminach ustawowo wyznaczonych i brak jest podstaw do uznania, że do dnia wniesienia skargi w sprawie był bezczynny. Z przebiegu sprawy wynika, że wniosek o informację skarżący złożył w dniu 8 października 2024 r., a w dniu 21 października 2024 r. spółka wezwała skarżącego o wykazanie warunku udostępnienia informacji publicznej (doręczone skarżącemu w dniu 22 października 2024 r.). Na wezwanie to skarżący odpowiedział w dniu 4 listopada 2024 r. Termin rozpatrzenia wniosku upływał w dniu 29 listopada 2024 r., zatem po złożeniu skargi na bezczynność organu (19 listopada 2024 r.). Trzeba podkreślić, że ocena bezczynności organu dokonywana jest przez sąd administracyjny na dzień złożenia skargi.
Podsumowując, w sprawie brak było podstaw do stwierdzenia bezczynności spółki w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 8 października 2024 r. o informację publiczną.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w całości.