IV SAB/WR 1165/25

IV SAB/Wr 1165/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-12-03
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Anetta Makowska-Hrycyk
Ewa Kamieniecka
Katarzyna Radom /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 13
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Wójta Gminy Zgorzelec w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 27 sierpnia 2025 r. I. stwierdza bezczynność Wójta Gminy Zgorzelec w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 27 sierpnia 2025 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, II. orzeka, że bezczynność Wójta Gminy Zgorzelec w zakresie rozpoznania wniosku, o którym mowa w pkt I sentencji wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wójta Gminy Zgorzelec do rozpoznania wniosku, o którym mowa w pkt I sentencji wyroku w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. zasądza od Wójta Gminy Zgorzelec na rzecz A. Z. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A. Z. jest bezczynność Wójta Gminy Zgorzelec w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 27 sierpnia 2025r.
Jak wynikało z akt sprawy w pismem z dnia 27 sierpnia 2025 r. Skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej projektu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego (mpzp). Wnioskował o podanie:
1) Dlaczego teren graniczący na całej swej długości z rzeką, o której wiadomo, że czasami wylewa przeznaczono w projekcie mpzp jako teren [...]-[...] z dopuszczeniem zabudowy wielorodzinnej o wysokości do [...] m, skoro w obecnym mpzp teren jest oznaczony jako [...]-teren ekosystemów roślinno-wodnych?
2) Dlaczego działkę nr [...]/[...], która graniczy z ww. terenem pozostawiono jako [...], pomimo wniosku Strony z dnia 21 listopada 2023 r. o zmianę mpzp na działkę budowlaną?
3) Dlaczego po drugiej stronie działki Skarżącego nr [...]/[...] zmieniono obecną zabudowę zagrodową na teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej [...], a działkę nr [...]/[...] pozostawiono jako [...]?
4) Czy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wyraził zgodę na zmianę obecnej zabudowy zagrodowej na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną na terenie ujętym w projekcie mpzp jako [...], [...], [...], [...]? Jeżeli nie to dlaczego dokonano zmiany?
5) Co było powodem przeznaczenia terenu oznaczonego w projekcie mpzp jako [...]-[...] z dopuszczeniem zabudowy wielorodzinnej do wysokości [...]m (4 kondygnacje) w tym właśnie miejscu a nie innym.
Odpowiadając na wniosek Skarżącego, w piśmie z dnia 4 września 2025 r., organ powołując się na art. 6, art. 7 i art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: k.p.a.) wskazał, że żądanie zawarte we wniosku Skarżącego nie stanowi informacji publicznej. Pismo Strony zostanie potraktowane jako uwagi do projektu mpzp i przekazane urbaniście – autorowi projektu stosownie do art. 18 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 67 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r., poz. 1688).
W skardze Strona domagała się stwierdzenia bezczynności organu i uznania, że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązania organu do rozpoznania jego wniosku w terminie 14 dni; zasądzenia na rzecz Strony zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu Skarżący podał, że jest właścicielem opisanej w skardze działki w miejscowości Ł. gm. Z. Obecnie jest ona oznaczona jako teren ekosystemów roślinno wodnych o podanym w skardze symbolu. W dniu 19 października 2023 r. Skarżący złożył wniosek o zmianę w mpzp przeznaczenia działki na budowlaną uzasadniając wniosek. W odpowiedzi z dnia 26 października 2023 r. organ poinformował Skarżącego, że wniosek zostanie rozpoznany przy podejmowaniu uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzania planu ogólnego gminy. W dniu 23 listopada 2023 r., w związku z opracowywanym przez Gminę projektem studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Skarżący złożył kolejny wniosek o zmianę oznaczenia działki, na który nie otrzymał odpowiedzi. Zmianę studium uchwalono w dniu 11 września 2024 r. nie uwzględniając wniosków Skarżącego. W dniu 31 lipca 2025 r. na stronach internetowych gminy zamieszczono projekt uchwały w sprawie mpzp, na załączonej mapie działka Skarżącego nadal nie została przekwalifikowana zgodnie z wnioskami. Pismami z dnia 6 i 11 sierpnia 2025 r. Skarżący zwrócił się o wyjaśnienie przyczyn tego stanu rzeczy (nieuwzględnienia jego wniosków). W odpowiedzi z dnia 18 sierpnia 2025 r. organ wskazał, że oba ww. pisma Strony dotyczą wniosku z dnia 19 października 2023 r. Odpowiedź tą Skarżący uznaje z nieprawdziwą, gdyż kolejne pismo z dnia 11 sierpnia 2025 r. dotyczyło wniosku z dnia 21 listopada 2023 r. Celowo zatem uchylono się od odpowiedzi na drugi wniosek Skarżącego. Odpowiedź organu, że wniosek Skarżącego został złożony po upływie dwóch lat po podjęciu uchwały nr 266/21 Rady Gminy Zgorzelec z dnia 29 listopada 2021 r. inicjującej zmiany w mpzp, a więc po terminie wyznaczonym na zgłaszanie wniosków i nie mógł zostać uwzględniony, Skarżący ocenił jako nieprawdziwą. Wskazana uchwała, w opinii Skarżącego nie określa terminu na zgłaszanie wniosków, nie wykluczał, że podane zostały nieprawdziwe informacje w celu ukrycia niedbalstwa urzędników.
W dniu 25 sierpnia 2025 r. Skarżący złożył uwagi do projektu mpzp, w którym podkreślał, że zmiana planu zagospodarowania została uchwalona po złożeniu przez niego wniosku o zmianę studium, którego z nieznanych przyczyn nie uwzględniono. Skarżący powołując się na fakt braku odpowiedzi na wniosek z dnia 21 listopada 2023 r., z dnia 11 sierpnia 2025 r. nieuwzględnienie wniosku przy zmianie studium, w projekcie mpzp stwierdził, że jego prawo do udziału w postępowaniu planistycznym zostało naruszone a Gmina nadużyła władztwa planistycznego. Skarżący przedstawił swój pogląd na procedurę uchwalania mpzp uznając, że jego wniosek o zmianę przeznaczenia działki na inne cele powinien zostać uwzględniony, co potwierdza decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 kwietnia 2025 r., charakter działki i sąsiednia zabudowa. Pominięcie wnioskowanej zmiany przeznaczenia działki Skarżący ocenił jako ograniczenie prawa własności, naruszenie zasady proporcjonalności i obowiązującego prawa. W opinii Skarżącego Gmina nadużyła władztwa planistycznego działając na jego szkodę. Dostrzegając, że Wójt Gminy "w uzasadnieniu do projektu uchwały" w sprawie mpzp nie uzasadnił jej, ograniczając się do stwierdzenia, że jest ona zgodna ze studium, poza tym nadużył władztwa planistycznego.
W dniu 27 sierpnia 2025 r. Skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej projektu mpzp o podanej w skardze treści. W odpowiedzi z dnia 4 września 2025 r. organ stwierdził, że wnioski nie dotyczą informacji publicznej i będą potraktowane jako uwagi do mpzp. Z taką kwalifikacją Skarżący się nie zgadza uznając, że organ nie chce odpowiedzieć na pytania Skarżącego. Odnoszą się one do informacji publicznej i tak winny być potraktowane z czego nie zwalania organu potraktowania pytań Strony jako uwag do mpzp.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i orzeczenie o kosztach postępowania. Uzasadniając wniosek organ wskazał, że pytania zawarte we wniosku z dnia 27 sierpnia 2025 r. dotyczyły przeznaczenia działki ewidencyjnej nr [...]/[...], obr. Ł. w projekcie mpzp. Nieruchomość ta jest objęta procedurą planistyczną zainicjowaną uchwałą nr 266/21 Rady Gminy Łagów z dnia 29 listopada 2021 r. Pomimo podania do publicznej wiadomości obwieszczenia o przedłożeniu do publicznego wglądu projektu mpzp (obwieszczenie z dnia 16 lipca 2025 r.) Skarżącego dodatkowo poinformowano telefonicznie o terminie dyskusji nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie, podając datę spotkania, z czego Strona nie skorzystała. Powołując się na art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 67 ust. 3 pkt 4 ustawy zmieniającej organ wskazał na prawo do wnoszenia uwag do projektu planu. W opinii organu wniosek Skarżącego z dnia 27 sierpnia 2025 r. został złożony w terminie i dotyczył projektu mpzp i tak został potraktowany – jako uwaga do projektu mpzp. Odnosząc się do braku reakcji organu na pismo Skarżącego z dnia 19 października 2023r. organ wskazał, że odpowiedzi udzielono w dniu 26 października 2023 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Na wstępie odnotowania wymaga, że zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Rozpoznając przedstawiony Sądowi spór trzeba wskazać, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej wystąpi wówczas gdy ustawowo zobowiązany organ nie podejmie prawem przewidzianych działań we właściwej formie i terminie. Stan bezczynności w sprawie załatwienia wniosku w przedmiocie informacji publicznej oznacza zatem sytuację, w której mimo upływu ustawowych terminów organ, będąc zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wbrew przepisom prawa nie udostępnia żądanej informacji, nie wydaje decyzji gdy zachodzą podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej z przyczyn wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1 lub art. 5 u.d.i.p. albo umorzenia postępowania w przypadku przewidzianym w art. 14 ust. 2 tej ustawy. Względnie też, gdy nie informuje wnioskodawcy o tym, że objęta wnioskiem informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów powołanej ustawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 lipca 2021r., sygn. akt II SAB/Po 139/20, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). W pojęciu bezczynności mieści się także sytuacja, w której co prawda organ udziela wnioskodawcy, w zakreślonym prawem terminie, informacji ale jej treść nie realizuje żądania w całości lub w części, jest nieprecyzyjna, błędna, niepełna. Przypomnieć bowiem trzeba, że sama czynność udostępnienia informacji publicznej nie podlega kontroli sądowej, drogą oceny legalności podjętych przez organ działań jest wyłącznie skarga na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie. Zgodnie z wypowiadanymi tam tezami bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 grudnia 2021 r., sygn. akt II SAB/Lu 125/21, dostępny w: CBOSA). Skargę na bezczynność podmiotu zobowiązanego można wnieść również wtedy, gdy wnioskujący o dostęp do informacji uważa – wbrew stanowisku podmiotu zobowiązanego, że żądana przez niego informacja ma walor informacji publicznej. Jedynie bowiem w ramach rozpoznawanej przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu można zweryfikować stanowisko podmiotu zobowiązanego co do kwalifikacji żądanej informacji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 423/20, dostępny w CBOSA).
W kontekście nakreślonych granic działania Sądu oceniając skargę na bezczynność należy ustalić czy podmiot będący adresatem wniosku Strony jest ustawo zobowiązany do jego rozpoznania oraz czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu wypełnia wymogi stawiane przez ustawę o dostępie do informacji publicznej.
Odnosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy trzeba wskazać, że niewątpliwie organ jest podmiotem ustawowo zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z tym przepisem obowiązek udostępniania informacji publicznej nałożony bowiem został wprost na organy władzy publicznej, do których bez wątpienia należy wójt gminy.
Odnosząc się do charakteru żądanej informacji wskazać trzeba, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W szczególności jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, w tym treść dokumentów używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań niezależnie od tego, od kogo pochodzą. Zatem o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Bez znaczenia przy tym jest, w jaki sposób dokumenty znalazły się w posiadaniu danego organu. Ważne jest jedynie to, by dokumenty takie służyły realizowaniu zadań publicznych i odnosiły się do niego bezpośrednio. Jeżeli zadania danego podmiotu mają na celu zaspokojenie powszechnych potrzeb obywateli i są istotne z punktu widzenia celów państwa, to nie można odmówić im przymiotu zadań publicznych. (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1558/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007r., sygn akt IV SA/Po 652/07 - dostępne w CBOSA). Rozszerzenie tej definicji zawiera art. 6 u.d.i.p. zawierając katalog informacji, które należy kwalifikować jako informację publiczną, która co do zasady podlega udostępnieniu. Nie jest to katalog zamknięty, gdyż wszelkie informacje spełniające cechy wskazanej już definicji winny być traktowane jako informacja publiczna. Przy czym informacja publiczna ma dotyczyć faktów w postaci dokumentów, danych i zasobów, będących w posiadaniu organu. Nie obejmuje uprawnienia do żądania od organu, by sporządzał uzasadnienia, wyjaśnienia, czy opinie.
Odnosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że wniosek Skarżącego z dnia 27 sierpnia 2025 r. dotyczył projektu zagospodarowania przestrzennego i powodów przeznaczenia wskazanych w nim nieruchomości pod zabudowę wielorodzinną, pozostawienia wskazanych we wniosku gruntów jako terenów zielonych, powodów podjęcia wskazanych zmian oraz zgody właściwego ministra na zmianę zabudowy zagrodowej.
Wszystkie zapytania dotyczą zatem działań organu pojmowanych w ramach procedury uchwalania mpzp. W świetle opisanych cech informacji publicznej mpzp, dokumentacja planistyczna, czyli dokumentacja posiadana przez organ i wykorzystywana do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań, jakimi są niewątpliwie sporządzenie projektu planu miejscowego oraz studium, ma status informacji publicznej. Informacja dotycząca kwestii pojawiających się w trakcie projektowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (w istocie wytwarzana w trakcie takich procedur) spełnia warunki informacji publicznej. Po pierwsze niewątpliwie dotyczy organu wykonującego funkcje publiczne jest z nim związana w powyższy sposób. Co warte przy tym podkreślenia, ustawa o dostępie do informacji publicznej pozwala nie tylko o ubieganie się o informacje powstające już wcześniej tj. w fazie zamierzeń lub ich realizowania (a więc ich projektowania) - zob. art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a i lit. 1 b oraz ust. 1 pkt 4 tej ustawy. Informacja publiczna może zatem wynikać nie tylko z dokumentów finalizujących daną procedurę, ale także z dokumentów wytworzonych przed jej wszczęciem lub powstających w jej trakcie. Wynika więc z tego, że co do zasady wnioskodawca ma prawo ubiegania się o informację odnoszącą się do procedury planistycznej. Koresponduje z powyższym treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. I OSK 851/10, dostępny w CBOSA). Zatem informacja publiczna obejmuje także informacje, dokumenty dotyczące procesu uchwalania mpzp, jak i samego planu mpzp.
Niewątpliwe zatem sformułowane przez Skarżącego wnioski odnoszą się do zagadnień, które są kwalifikowane jako informacja publiczna, wiążą się bowiem z funkcjonowaniem i działalnością organu w ramach zadań publicznych wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów.
Zatem każdy podmiot wskazany w art. 4 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p., będący w posiadaniu opisanych informacji publicznych ma obowiązek ich udostępnienia w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. Zgodnie zaś z jego brzmieniem udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).
Jak wskazano na wstępie rozważań Sądu odpowiedź organu zobowiązanego na wniosek złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej powinna nastąpić, co do zasady w terminie 14 dni, chyba, że organ skorzysta z prawa do przedłużenia tego terminu. Powinność ta odnosi się do prawem przewidzianych działań, czyli udostępnienia informacji jeśli mieści się ona w pojęciu informacji publicznej, odmowę jej udostępnienia jeśli podlega ona wyłączeniu na podstawie przepisów ustawy, umorzenia postępowania w przypadkach przewidzianych w ustawie ale także poinformowania wnioskodawcy o braku żądanych informacji lub też o tym, że nie mają one charakteru informacji publicznej. Brak reakcji organu w wyznaczonym terminie powoduje, że popada on w bezczynność. Potwierdza to jednolite w tym zakresie orzecznictwo sądów administracyjnych, niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownych czynności tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. oznacza, że pozostaje on w bezczynności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2017r., sygn. akt I OSK 2512/15, orzeczenie dostępne w CBOSA).
W rozpoznawanej sprawie zobowiązany do tego organ nie rozpoznał wniosku Skarżącego zgodnie z opisanymi zasadami. Jakkolwiek odpowiedział na pismo Skarżącego, to powołując się na przepisy art. 6, art. 7 i art. 9 k.p.a. stwierdził, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i zostaną potraktowane jako uwagi do mpzp. Wskazana odpowiedź nie realizuje wniosku Skarżącego, który w podstawie prawnej żądania powołał się na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, domagając się odpowiedzi organu na pytania, które do takiej sfery się odnoszą, co zostało już wyjaśnione. Obowiązkiem organu było udostępnienie Stronie żądanych informacji, względnie wskazanie, że organ takimi informacjami nie dysponuje. Tymczasem organ bezpodstawnie i w sposób arbitralny zakwalifikował żądanie Skarżącego jako złożone w trybie uwag do projektu mpzm. Brak właściwego rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej naraził organ na bezczynność, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Jednocześnie zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W świetle tego zapisu Sąd winien ocenić, czy zaistniała bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu organu. Z akt sprawy wynika, że organ nie uchylał się od rozpoznania wniosku Skarżącego, a przyjęty tok postępowania wynikał z błędnej wykładni przepisów prawa, co wyklucza kwalifikację rażącego naruszenia prawa. Wobec tego w pkt II sentencji wyroku Sąd orzekł, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Jednocześnie w pkt III sentencji wyroku Sąd zobowiązał organ do rozpoznania wniosku Skarżącego w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego odpisu wyroku wraz z aktami sprawy, co ma umocowanie prawne w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Orzeczenie o kosztach ma umocowanie w art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. (pkt IV sentencji wyroku).
Końcowo wskazania wymaga, że Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).