IV SAB/WR 1129/25

IV SAB/Wr 1129/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-12-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Andrzej Nikiforów
Anetta Makowska-Hrycyk /sprawozdawca/
Tomasz Świetlikowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 13 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Sędziowie Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk (sprawozdawca) Sędzia WSA Andrzej Nikiforów po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2025 r. w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. O. na bezczynność Wójta Gminy Marcinowice w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 25 sierpnia 2025 r. I. stwierdza, że Wójt Gminy Marcinowice dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 25 sierpnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy Marcinowice nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wójta Gminy Marcinowice do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 25 sierpnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: "czy gmina bierze udział w jakichkolwiek programach rządowych, samorządowych lub unijnych, które dotyczą integracji lub wsparcia imigrantów/uchodźców?"; IV. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy Marcinowice do rozpatrzenia dalej idącego wniosku skarżącego z dnia 25 sierpnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; V. zasądza od Wójta Gminy Marcinowice na rzecz M. O. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
M. O. (dalej: skarżący) w dniu 12 września 2025 r. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy Marcinowice (dalej: Wójt, organ) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, o co wystąpił w dniu 25 sierpnia 2025 r. wnioskiem z tej daty.
Wnioskiem tym – złożonym elektronicznie - skarżący zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej formułując pytania:
1) Czy na terenie gminy planowane jest utworzenie miejsc zakwaterowania dla imigrantów lub uchodźców w ramach mechanizmu relokacji?;
2) Czy gmina bierze udział lub planuje udział w jakichkolwiek programach rządowych, samorządowych lub unijnych, które dotyczą integracji lub wsparcia dla imigrantów/uchodźców?;
3) Czy gmina przewiduje wprowadzenie dla imigrantów lub uchodźców jakichkolwiek zniżek, ulg czy szczególnych ułatwień w dostępie do usług publicznych (np. komunikacji, kultury, opieki)?
Wniósł o przesłanie odpowiedzi w formie elektronicznej na adres e-mail podany we wniosku.
Pismem z dnia 12 września 2025 r. Wójt odpowiedział na pytania zawarte we wniosku w ten sposób, że na pytanie nr 1 podał: "nie, nie jest planowane", na pytanie nr 2 podał: "na chwilę obecną Gmina nie wyklucza udziału w takich programach", na pytanie nr 3 podał: "na chwilę obecną Gmina nie przewiduje wprowadzenia zniżek, ulg lub innych ułatwień".
Pismo to zostało skarżącemu przesłane drogą komunikacji elektronicznej na wskazany we wniosku adres e-mail w dniu 12 września 2025 r.
W skardze z dnia 9 września 2025 r. - wniesionej za pośrednictwem Wójta (wpływ do organu w dniu 12 września 2025 r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - na bezczynność organu skarżący, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego), wniósł o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 2) zobowiązanie organu do udzielenia odpowiedzi na wniosek oraz 3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu przedstawił okoliczności faktyczne i powołując się na art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.) wskazał na terminy ustawowe rozpoznania wniosków, które w tej sprawie naruszono. W dacie złożenia skargi upłynęło 15 dni, a sprawa nie została załatwiona.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o: 1) umorzenie postępowania wywołanego skargą w zakresie żądania nakazania Wójtowi udostepnienia informacji publicznej z uwagi na fakt, ze informacja ta została już udostępniona; 2) oddalenie skargi w pozostałym zakresie z uwagi na fakt, ze pytania skierowane do organu nie powinny zostać uznane za wniosek o dostęp do informacji publicznej, ponieważ dotyczyły zdarzeń przyszłych, planowanych, a nie istniejącego stanu rzeczy; 3) ewentualnie – w przypadku uwzględnienia skargi – uznanie, ze bezczynność organu nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu Wójt wskazał, że wniosek zawarty w pkt 2 skargi jest bezprzedmiotowy, ponieważ organ udzielił skarżącemu odpowiedzi w dniu 12 września 2025 r. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Wójt ponadto argumentował, że informacja publiczna musi odnosić się do sfery faktów, powinna istnieć w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku oraz odnosić się do istniejącego stanu rzeczy, do czynności dokonanych. Przepis art. 6 u.d.i.p. wskazuje, że wnioskiem o informację publiczną może być jedynie pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi. Wniosek nie może służyć wytworzeniu nowej informacji, wniosek zawierający pytania o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły, należy zakwalifikować jako niedotyczący informacji publicznej. W konsekwencji Wójt uznał, że wniosek skarżącego dotyczył w istocie kwestii przyszłych i niepewnych, a nie sfery faktów obiektywnie zaistniałych, które mogą stanowić przedmiot skutecznego zapytania w trybie dostępu do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola – o której mowa powyżej – obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a., ani ponagleniem, o którym mowa w art. 53 § 2b p.p.s.a. Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej, jeżeli tak - to czy zachowanie organu, tak co do formy, treści i terminu, wypełnia wymogi stawiane przez przepisy u.d.i.p.
Odpowiedź ws. informacji publicznej powinna być udzielona na zasadach i w trybie określonych w u.d.i.p., a mianowicie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 czerwca 2024 r., sygn. akt IV SAB/Wr 253/24, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA):
- zgodnie z art. 13 ust.1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2;
– jeżeli w tym terminie informacja publiczna nie może być udostępniona, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.);
– w przypadku uwzględnienia wniosku udostępnienie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy). W tej ostatniej sytuacji podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.);
– odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
Przedmiotem skargi jest bezczynność Wójta Gminy Marcinowice w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia 25 sierpnia 2025 r.
Nie ma wątpliwości, że Wójt Gminy Marcinowice na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1) u.d.i.p. jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej jako organ władzy publicznej.
Z wniosku skarżącego wynika, że poza fragmentem pytania nr 2, wszystkie pozostałe żądane informacje dotyczą zamierzeń i planowanych działań Gminy Marcinowice.
Kwalifikacja informacji żądanych przez skarżącego we wniosku jako informacji publicznej wymaga odniesienia do tego pojęcia. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Prawo obywateli do uzyskania informacji publicznej przewidziano w art. 4 u.d.i.pZ kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, wedle którego przez informację publiczną należy rozumieć każdą wiadomość dotyczącą sfery faktów i danych, wytworzoną lub odnoszącą się do władz publicznych oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także do innych podmiotów, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1,
w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych, w tym m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających, treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.).
Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu wykonującego władzę publiczną lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale także te sporządzone przez inne podmioty, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań.
Jak podkreśla się w orzecznictwie - a Sąd w składzie orzekającym ocenę tę podziela - pojęcie informacji publicznej należy odnosić do sfery faktów. Wyjaśnienia, motywacje i tłumaczenia organu nie są objęte zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie jej przepisów.
Ponadto informacja publiczna powinna istnieć w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku, a więc odnosić się do istniejącego już stanu rzeczy, do czynności już dokonanych przez podmiot zobowiązany i tylko w takiej formie może być udostępniona. Natomiast sam wniosek nie może służyć wytworzeniu takiej informacji, tak więc wniosek zawierający pytania o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły, należy zakwalifikować jako niedotyczący informacji publicznej (por. prawomocne wyroki WSA we Wrocławiu z dnia 11 września 2025 r. sygn. akt IV SAB/Wr 341/25, z dnia 7 lutego 2024 r. sygn. akt IV SAB/Wr 465/23, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA).
Informacją publiczną są zatem informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych, w tym gospodarowania mieniem publicznym, utrwalone na nośniku w formie pisemnej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, informacja publiczna musi dotyczyć sfery istniejących faktów i danych, nie zaś zamierzeń podejmowania określonych działań i może pochodzić od dowolnych podmiotów, jeżeli dotyczy sprawy publicznej, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (por. np. wyroki NSA z 30 września 2015 r.; sygn. akt I OSK 2093/14, NSA z 21 listopada 2024 r., sygn. akt III OSK 872/23, wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 310/11, CBOSA). Kryterium przesądzającym o obowiązku udzielenia informacji publicznej jest jednak nie charakter prawny organu, czy też jego zakwalifikowanie do kategorii podmiotów publicznoprawnych, lecz kryterium przedmiotowe - wykonywanie zadań publicznych (tak również: m.in. wyrok NSAz 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1897/15, CBOSA)
Udzielając odpowiedzi na wniosek skarżącego organ przyjął, że wniosek ten odnosi się do informacji publicznej. Jednocześnie w odpowiedzi na skargę zakwestionował własne stanowisko argumentując, że pytania wniosku dotyczą zdarzeń przyszłych.
Pomijając brak spójności w kwalifikowaniu przez Wójta żądanych przez skarżącego informacji, natomiast uwzględniając przytoczone wyżej rozumienie pojęcia "informacja publiczna", to informacje, których domagał się skarżący, zasadniczo stanowią informację publicznej, ponieważ dotyczą polityki migracyjnej państwa i związanych z tym obowiązków organów administracji publicznej.
Przyjęta we wniosku formuła pytań: Czy na terenie gminy planowane jest utworzenie miejsc zakwaterowania dla imigrantów lub uchodźców w ramach mechanizmu relokacji, Czy gmina planuje udział w jakichkolwiek programach rządowych, samorządowych lub unijnych, które dotyczą integracji lub wsparcia dla imigrantów/uchodźców?; Czy gmina przewiduje wprowadzenie dla imigrantów lub uchodźców jakichkolwiek zniżek, ulg czy szczególnych ułatwień w dostępie do usług publicznych (np. komunikacji, kultury, opieki)? – wskazuje , ze dotyczą one zamierzeń i planów Gminy. Zamierzenia organu nie mogą być skutecznie traktowane jako materia informacji publicznej, chyba że mają odzwierciedlenie w dokumentach – w sprawie: w gminnych czy wytworzonych przez inny organ dokumentach (lub były utrwalone na innych nośnikach informacji), w posiadaniu których jest Wójt. Organ udzielił odpowiedzi na ww. pytania uznając je za informację publiczną.
W przypadku części pytania nr 2 wniosku, w którym skarżący zwrócił się o informację, czy gmina bierze udział w jakichkolwiek programach rządowych, samorządowych lub unijnych, które dotyczą integracji lub wsparcia dla imigrantów/uchodźców?. Na to pytanie organ odpowiedział, że na chwilę obecną Gmina nie wyklucza udziału w takich programach. Odpowiedź organu odnosi się zatem do przyszłych i ewentualnych działań Gminy. Skarżący nie uzyskał więc odpowiedzi na pytanie we wskazanym zakresie. Treść tego pytania mieści się natomiast w pojęciu informacji publicznej, ponieważ dotyczy realizacji polityki migracyjnej zarówno unijnej jak i krajowej oraz związanych z tym zadań organów samorządu terytorialnego, a zatem działań, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 3 i pkt 5 lit. c) u.d.i.p.
Akta administracyjne potwierdzają, że skarżącemu została udzielona odpowiedź (pismo z 12 września 2025 r.) na jego wniosek z dnia 25 sierpnia 2025 r., po wniesieniu skargi na bezczynność z dnia 9 września 2025 r. (nadanej w placówce pocztowej) - w dniu wpływu do organu skargi na bezczynność (12 września 2025 r.).
Kontroli sądowej wymaga zatem dochowanie terminu udostępnienia informacji publicznej wnioskowanej przez skarżącego.
Na podstawie art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).
Nie ma wątpliwości, że kontrola sądowa - w trybie art. 149 p.p.s.a. -prowadzenia postępowania przez organ w następstwie skargi na bezczynność organu, a także – na przewlekłe prowadzenie takiego postępowania przez organ jest dokonywana na dzień wniesienia skargi, co potwierdzają uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 oraz z dnia 7 marca 2022 r. o sygn. akt II OPS 1/21 (obie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA).
W realiach kontrolowanej sprawy organ dopuścił się bezczynności. Wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej został rozpoznany po upływie ustawowego 14-dniowego terminu, o którym mowa art. 13 ust. 1 u.d.i.p., który wypadł w dniu 8 września 2025 r. Natomiast Wójt odpowiedział na wniosek skarżącego w dniu 12 września 2025 r. Brak reakcji organu w wyznaczonym terminie skutkuje stwierdzeniem bezczynności organu. Nieudzielenie informacji publicznej oraz niepowiadomienie, w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., o powodach opóźnienia i terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, oznacza bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia.
Należy też zwrócić uwagę, na ustanowiony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. 14-dniowy termin udostępnienia informacji publicznej, wyznaczający ustawowo czas na odpowiedź podmiotu zobowiązanego na wniosek o informację publiczną. W sprawie poddanej kontroli Sądu wniosek o informację publiczną wpłynął do organu w dniu 25 sierpnia 2025 r., natomiast odpowiedź Wójta z dnia 12 września 2025 r. została przesłana skarżącemu w tej dacie, a zatem z naruszeniem ww. 14-dniowego terminu ustawowego, tj. 4 dni po upływie tego terminu.
W tym stanie rzeczy, Sąd stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 1) oraz art. 13 u.d.i.p. i skutkiem tego organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 25 sierpnia 2025 r. w zakresie: "Czy gmina bierze udział w jakichkolwiek programach rządowych, samorządowych lub unijnych, które dotyczą integracji lub wsparcia dla imigrantów/uchodźców?" - mimo pisma skierowanego do skarżącego. Pismo to nie może być uznane za rozpoznanie ww. wniosku we wskazanym zakresie.
W konsekwencji wskazanych okoliczności Wójt dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej w części, o czym Sąd orzekł w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Z uwagi na treść przepisu art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd winien ocenić, czy zaistniała bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nie ma wątpliwości, że każda stwierdzona bezczynność lub przewlekłość postępowania jest naruszeniem prawa. Natomiast nie w każdej stwierdzonej bezczynności lub przewlekłości postępowania Sąd stwierdza rażące naruszenie prawa, które stanowi postać kwalifikowaną naruszenia prawa. Dokonując oceny charakteru stwierdzonej bezczynności Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie nie miało rażącego charakteru. Sąd miał bowiem na względzie, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania, rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające zaś samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy, ale musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13, CBOSA). W sprawie poddanej kontroli Sądu sytuacja taka nie wystąpiła. Wobec powyższego Sąd nie zakwalifikował zaistniałej bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym - stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. - orzekł w punkcie II sentencji wyroku.
W oparciu o art. 149 § 1 pkt 1) w związku z art. 286 § 1 p.p.s.a. Sąd zobowiązał Wójta do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 25 sierpnia 2025 r. w zakresie: "Czy gmina bierze udział w jakichkolwiek programach rządowych, samorządowych lub unijnych, które dotyczą integracji lub wsparcia dla imigrantów/uchodźców?" – w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o czym orzekł w pkt III sentencji wyroku.
Ze względu na udzielenie skarżącemu informacji pismem z 12 września 2025 r. co potwierdzają akta administracyjne, Sąd na podstawie art. 161 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1) p.p.s.a. umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 25 sierpnia 2025 r., o czym orzekł w pkt IV sentencji wyroku.
O kosztach postępowania - pkt IV sentencji wyroku - Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964, ze zm.). Na zasądzone koszty składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł oraz koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.