IV SAB/Wr 1069/25

IV SAB/Wr 1069/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-11-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-09-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Aneta Brzezińska
Katarzyna Radom /sprawozdawca/
Marta Pająkiewicz-Kremis /przewodniczący/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne
Cudzoziemcy
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Stwierdzono, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 par. 1, par. 1a, par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 61 par. 1 i art. 243
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 listopada 2025 r. sprawy ze skargi O. S. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie przekazania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę zgodnie z właściwością miejscową: I. stwierdza bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przekazaniu wniosku strony o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę zgodnie z własciwością miejscową uznając, że miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania organu do przekazania wniosku, o którym mowa w pkt I sentencji wyroku zgodnie z własciwością miejscową; III. przyznaje od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącego sumę pieniężną w kwocie 500 zł (słownie: pięćset złotych); IV. oddala dalej idącą skargę; V. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz O. S. kwotę 597 zł (słowenie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi O. S. jest bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie przekazania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę zgodnie z właściwością miejscową.
Jak wynikało z akt sprawy w dniu 14 lutego 2024 r. Skarżący wystąpił o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Następnie pismem z dnia 31 lipca 2024 r., działając przez pełnomocnika, poinformował o zmianie miejsca zamieszkania, co wpływa na właściwość miejscową organu i wniósł o przekierowanie sprawy do organu właściwego. Żądanie to ponowił w piśmie z dnia 10 października 2024 r. oraz 18 lutego 2025 r.
Pismem z dnia 15 października 2024 r. adresowanym do Skarżącego, z pominięciem pełnomocnika, organ wezwał o uzupełnienie wskazanych w piśmie braków formalnych, zastrzegając 30 dniowy termin i rygor pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pismo skierowano na podany we wniosku adres Skarżącego we Wrocławiu.
Pismem z dnia 2 kwietnia 2025 r. Strona wniosła ponaglenie na nieprzekazanie sprawy organowi właściwemu ze względu na zmianę miejsca zamieszkania.
Zarządzeniem z dnia 6 czerwca 2025 r. organ pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W uzasadnieniu powołał się na brak uzupełnienia żądanych braków formalnych. W podstawie prawnej organ powołał art. 105 ust. 2 i art. 106 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2024 r., poz. 796 ze zm., dalej: ustawa o cudzoziemcach) oraz art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1060 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: k.p.a.).
W skardze na bezczynność w przedmiocie przekazania wniosku zgodnie z właściwością miejscową Wojewodzie Mazowieckiemu, wywiedzionej dniu 22 sierpnia 2025 r., Strona zarzucała naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Wskazała na art. 8 § 1 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady zaufania poprzez odebranie jej podstawowych praw procesowych; art. 9 w zw. z art. 36 § 1 k.p.a. poprzez niepoinformowanie Strony o ewentualnym terminie załatwienia sprawy, jak też o przyczynach zwłoki; art. 10 § 1 k.p.a. i naruszenie zasady czynnego udziału w postępowaniu poprzez pomięcie pełnomocnika przy doręczeniu zawiadomienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania; art. 12 § 1 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy mimo licznych monitów Strony i art. 19 k.p.a., poprzez nieprzekazanie sprawy zgodnie z właściwością przez okres ośmiu miesięcy pomimo wniosku Strony.
Skarżący domagał się 1) zobowiązania organu do przekazania wniosku zgodnie z właściwością, 2) stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) przyznania od organu na rzecz Skarżącego, na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł, 4) przyznania na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego w kwocie 615 zł oraz 17 tytułem zwrotu opłaty skarbowej.
W uzasadnieniu Strona opisała przebieg postępowania uzasadniając zgłoszone zarzuty i wnioski.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając stawisko organ wskazał, że w dniu 16 września 2025 r. przekazał wniosek Skarżącego zgodnie z właściwością Wojewodzie Mazowieckiemu. W dalszych uwagach powołał się na przepisy ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego Państwa (Dz.U. z 2022 r., poz. 583 ze zm., dalej: ustawa z dnia 12 marca 2022 r.), wskazując na zawieszenie biegu terminów załatwiania spraw, obecnie do dnia 30 września 2025 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga jest uzasadniona, gdyż Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności w przekazaniu wniosku Skarżącego zgodnie z właściwością miejscową, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
W opinii Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę przekazanie sprawy zgodnie z właściwością miejscową mieści się w zakresie opisanych czynności z zakresu administracji publicznej, co uzasadnia dopuszczalność skargi na bezczynność organu w tym względzie. Jest to niewątpliwe czynność materialno-techniczna z zakresu administracji i dotyczy obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jako taka nie podlega, co prawda zaskarżeniu, co zgodnie z powołanym zapisem art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., nie uchyla możliwości zaskarżenia bezczynności w tym względzie (por. J. Wegner [w:] Z. Kmieciak, M. Wojtuń, J. Wegner, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2023, art. 65).
Przystępując do rozpoznania skargi na bezczynność w przekazaniu wniosku Skarżącego zgodnie z właściwością, z uwagi na okoliczności rozpoznawanej sprawy, konieczne jest wskazanie, że zawiadomieniem z dnia 6 czerwca 2025 r. organ poinformował Stronę o pozostawieniu jego wniosku bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych. Stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 – 3 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Przepis ten nie pozostawia wątpliwości, że stosując art. 149 § 1 pkt 1 – 3 p.p.s.a. a contrario, sąd może oddalić skargę na bezczynność postępowania jedynie w przypadku stwierdzenia, że na dzień jej wniesienia organ administracji nie pozostawał w bezczynności. Skarga na bezczynność ma na celu zdyscyplinowanie organów administracji do załatwienia sprawy w przewidzianej prawem formie. W konsekwencji sąd będzie zobowiązany oddalić skargę wówczas, gdy została rozpoznana, załatwiona jeszcze przez wniesieniem skargi, jako, że celem stwierdzenia bezczynności jest przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, publ. w ONSAiWSA z 2020 r., Nr 5, poz. 79 oraz dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA).
Przy czym przez załatwienie sprawy należy rozumieć wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę do istoty, albo w inny sposób kończącej sprawę w danej instancji. Załatwienie sprawy może także polegać na pozostawieniu podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). Czynność taka, jak wynika z uchwały podjętej przez siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13 (publ. w ONSAiWSA z 2014 r. nr 1, poz. 2 i dostępna w CBOSA), podlega kontroli sądowej w ramach skargi na bezczynność. Zgodnie z uzasadnieniem powołanej uchwały w przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem kontroli sądowej nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, spośród wymienionych w przepisach art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Prowadzi to do wniosku, że organ prowadzący postępowanie, który pozostawia podanie bez rozpoznania z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa (mimo że nie zaszły przesłanki wskazane w art. 64 § 2 k.p.a.), pozostaje w bezczynności, ponieważ bezzasadnie uchyla się od rozpoznania sprawy i wydania decyzji. Również w literaturze przedmiotu dominuje pogląd, że środkiem zaskarżenia zapewniającym obronę przed bezprawnym nadużywaniem instytucji usunięcia braków podania jest skarga na bezczynność organu (por. np. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s. 311; G. Łaszczyca [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, t. I, Warszawa 2013, s. 626; P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 177-178; A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Lex, Warszawa 2011, s. 452).
Nie ulega wątpliwości, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o podjęciu której należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie. W literaturze przedmiotu nie ma w tej kwestii wątpliwości (por. np. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s. 311; W. Chróścielewski, J. P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2011, s. 120; G. Łaszczyca [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, t. I, Warszawa 2013, s. 625; R. Stankiewicz [w:] M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013, s. 386). Nie jest to jednak czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie spełnia kryteriów określonych w tym przepisie.
Zatem w ramach obecnie rozpoznawanej skargi zadaniem Sądu jest ocena, czy w okolicznościach faktycznych sprawy organ administracji zasadnie pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącego domagającego się przekazania sprawy zgodnie z właściwością miejscową, w konsekwencji czy na moment rozpoznawania skargi był czy też nie bezczynny.
Badając sprawę w tak nakreślonych granicach należy wskazać, że postępowanie organu w tej sprawie nie odpowiada przepisom prawa, co uzasadnia zarzut bezczynności. Zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Stosownie zaś do art. 104 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na pobyt czasowy, z wyjątkiem zezwoleń, o których mowa w art. 139a ust. 1 i art. 139o ust. 1, udziela lub odmawia jego udzielenia wojewoda właściwy ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, w drodze decyzji.
Zatem miejsce pobytu cudzoziemca determinuje właściwość organu. Jednocześnie żaden z przepisów szczególnych jakimi są regulacje ustawy o cudzoziemcach oraz przepisy ogólne w stosunku do nich, czyli zapisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie zawierają norm utrwalających właściwość organu istniejącą w dacie złożenia wniosku. Oznacza to, że w chwili powiadomienia przez Stronę lub powzięcia z urzędu wiedzy o zmianie miejsca pobytu strony postępowania obowiązkiem organu jest jest przekazanie sprawy do organu właściwego w rozumieniu art. 104 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Potwierdza to brzmienie art. 243 ustawy u cudzoziemcach, zgodnie z jego brzmieniem jeżeli organ, który otrzymał wniosek, nie jest właściwy do jego rozpatrzenia, obowiązany jest w ciągu siedmiu dni przekazać go właściwemu organowi. O przekazaniu wniosku zawiadamia się równocześnie wnioskodawcę. Przepis ten stanowi unormowanie szczególne w odniesieniu do art. 65 § 1 k.p.a., precyzując także termin zastrzeżony dla organu i związane z tym wymogi procesowe (zawiadomienie strony o tym fakcie).
Jak wynika z akt sprawy wniosek Skarżącego został złożony do organu właściwego w zakresie wydania decyzji o zezwoleniu na pobyt czasowy, co uległo zmianie w toku postępowania. O fakcie tym Skarżący pismem z dnia 31 lipca 2024 r. powiadomił organ, ponawiając następnie ww. informację w pismach z dnia 10 października 2024 r. oraz 18 lutego 2025 r. Pomimo tego w dniu 15 października 2024 r., a więc już po wpływie do organu informacji z dnia 31 lipca 2024 r. i z dnia 10 października 2024 r., wystosował on do Strony wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Przy czym, jak wynika z akt sprawy, wezwanie to zostało skierowane do Skarżącego na nieaktualny już adres we Wrocławiu. A wobec nieuzupełnienia braków formalnych zawiadomieniem z dnia 6 czerwca 2025 r. organ pozostawił bez rozpoznania wniosek Strony złożony w dniu 14 lutego 2024 r.
Czynność ta, w cenie Sądu, została dokonana z naruszeniem art. 64 § 2 k.p.a. i art. 243 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 19, art. 8 i art. 9 k.p.a. Zastosowanie rygoru, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a. jest bowiem możliwe wyłącznie w przypadku dochowania wymogów prawidłowego wezwania do dokonania wskazanych czynności, co obejmuje nie tylko ocenę poprawności sformułowania takiego wezwania ale także zachowania wymogów prawidłowego doręczenia pisma zawierającego rzeczone wezwanie. Tego właśnie zabrakło w postępowaniu organu w tej sprawie. Z powołanego już pisma z dnia 31 lipca 2024 r. informującego organ o zmianie miejsca pobytu (zamieszkania) Strony wynika także, że do sprawy przystąpił pełnomocnik, składając umocowanie do działania w imieniu Strony. Pomimo tego organ skierował pismo do Skarżącego, z pominięciem pełnomocnika, co więcej skierował je na nieaktualny już adres, co wyklucza uznanie prawidłowości doręczenia omawianego wezwania. Tylko prawidłowe wezwanie wystosowane przez organ administracyjny na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., zawierające kompletną i wyczerpującą informację o tym, jak ma zostać przeprowadzone usunięcie braku podania przez podmiot je wnoszący, może wywoływać skutki w postaci biegu terminu (...) do usunięcia braków i w dalszej kolejności - pozostawienia podania bez rozpoznania. (por. wyrok Sądu Najwyższego z 30 stycznia 2008 r. sygn. akt III CSK 235/07, publ. w SIP LEX nr 487540, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 173/15, publ. w CBOSA).
A skoro tak, to czynność podjęta w dniu 6 czerwca 2025 r. jako dokonana z naruszeniem prawa nie może wywoływać skutku w postaci zakończenia postępowania w tej sprawie, niezależnie od tego, że w dacie jej podejmowania organ nie był właściwy do orzekania w przedmiocie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy.
Konsekwencją przyjęcia takiej oceny jest zbdanie bezczynności organu administracji w zakresie przekazania sprawy zgodnie z właściwością miejscową. Z powołanego już przepisu art. 243 ustawy o cudzoziemcach wynika, że termin na dokonanie czynności przekazania wniosku złożonego niezgodnie z właściwości, wynosi siedem dni. Akt sprawy dowodzą zaś, że po uzyskaniu informacji o zmianie miejsca zamieszkania, co miało miejsce w dniu 31 lipca 2024 r. do dnia wniesienia skargi, tj. do dnia 22 sierpnia 2025 r., - a więc przez okres ponad 12 miesięcy - organ nie zrealizował obowiązku wynikającego z art. 243 ustawy o cudzoziemcach, a zatem przyjąć trzeba że dopuścił się bezczynności w tym zakresie. Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., bezczynność jest definiowana jako sytuacja, w której nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a., co wystąpiło w rozpoznanej sprawie.
Przy czym jak wynika z przedstawionej definicji bezczynność jest faktem obiektywnym wynikającym z zestawienia przepisów prawa odnoszących się do terminów załatwienia sprawy i jej okoliczności faktycznych. Bez wpływu na istnienie bezczynności mają zdarzenia, czy przyczyny powodujące jej powstanie, te winny być oceniane przy kwalifikacji bezczynności w kontekście art. 149 § 1a p.p.s.a. Zgodnie z tym zapisem orzekając bezczynność organu sąd jednocześnie stwierdza, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z utrwalonych poglądów orzecznictwa wynika, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, dostępny w CBOSA). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ administracji ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Wr 14/14; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Po 69/13 i z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt IV SAB/Po 19/15, wszystkie orzeczenia dostępne w CBOSA).
W kontekście opisanych kryteriów działanie organu w tej sprawie trzeba ocenić jako bezczynność kwalifikowaną, o rażącym charakterze. Czynność, do której organ był zobowiązany nie wymagała żadnych skomplikowanych działań, winna zostać wykonana niezwłocznie, a nastąpiła dopiero po wniesieniu skargi do Sądu i po upływie ponad roku. Zwłoka organu nie ma w tym przypadku żadnego uzasadnienia, tym bardziej, że Skarżący informacje o zmianie miejsca pobytu (zamieszkania) składał trzykrotnie. Doszło zatem do rażącej bezczynności organu administracji publicznej w zakresie przekazania wniosku Strony zgodnie z właściwością.
Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Przyznanie stronie sumy pieniężnej stanowi kwestię uznaniową, przy czym ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd, przyznając określoną sumę pieniężną. Ocenie podlegają okoliczności danej sprawy, przy jednoczesnym uwzględnieniu kompensacyjnego charakteru tegoż uprawnienia, przede wszystkim jednak ma ono służyć zdyscyplinowaniu organu administracji publicznej do jak najszybszego załatwienia sprawy. Zważywszy na te funkcje Sąd orzekł o przyznaniu Skarżącemu wskazanej w sentencji orzeczenia sumy pieniężnej mając na uwadze, że ten rodzaj środka najefektywniej zdyscyplinuje organ administracji publicznej do podjęcia działań zmierzających do zakończenia sprawy i rozpoznania wniosku strony. Rezultat ten jest pożądany nie tylko z uwagi na uprawnienia i sytuację prawną Skarżącego, ale także niezbędny z uwagi na konieczność zachowania bezpieczeństwa publicznego oraz stabilizacji gospodarczej.
Mając powyższe na uwadze, Sąd za uzasadnione uznał przyznanie Skarżącemu sumy pieniężnej w kwocie 500 zł, oddalając dalej idące żądania.
Mając na uwadze fakt, że organ po wniesieniu skargi, w dniu 16 września 2025 r., przekazał wniosek Strony zgodnie z właściwością bezprzedmiotowe stało się zobowiązywanie organu do dokonania tej czynności, co uzasadnia umorzenie postępowania w tym zakresie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Końcowo odnotowania wymaga, że w sprawie nie znajdzie zastosowania art. 100d ustawy z dnia 12 marca 2022 r., gdyż zawieszenie biegu terminów rozpoznania spraw nie dotyczy działania organu na podstawie art. 243 k.p.a.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Zważywszy na okoliczność, że Skarżąca była zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, na koszty składał się wpis w kwocie 100 zł, wynagrodzenie należne profesjonalnemu pełnomocnikowi (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).