IV SAB/Wa 99/05

IV SAB/Wa 99/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-10-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Opyrchał /sprawozdawca/
Anna Szymańska
Otylia Wierzbicka /przewodniczący/
Symbol z opisem
6292 Przymusowy zarząd państwowy
Skarżony organ
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku
Zobowiązano organ do wydania aktu
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędziowie asesor WSA Aneta Opyrchał (spr.), asesor WSA Anna Szymańska, Protokolant Olga Szczypkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2005 r. sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie odszkodowania 1. zobowiązuje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi do wydania rozstrzygnięcia w sprawie wszczętej wnioskiem z dnia 1 grudnia 2003 r. J. W. o odszkodowanie w związku ze stwierdzeniem przez organ nieważności orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] sierpnia 1963 r. w sprawie stwierdzenia przejścia na własność Skarbu Państwa przedsiębiorstwa pod nazwą Młyn [...], S., woj. [...] - w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz J. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
J. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismem procesowym z dnia 30 maja 2005r. skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie nierozpoznania wniosku z dnia 1 grudnia 2003r. o odszkodowanie, skierowanego do Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w związku ze stwierdzeniem przez ten organ decyzją z dnia [...] listopada 2003r. nieważności orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości
z dnia [...] sierpnia 1963r. w sprawie stwierdzenia przejścia na własność Skarbu Państwa przedsiębiorstwa pod nazwą Młyn [...], S., woj. [...]. Wskazał, iż przedmiotowy wniosek Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej - pismem
z dnia 11 grudnia 2003r. - przekazał do załatwienia według właściwości Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Wobec milczenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi pismem z dnia 23 lipca 2004r. wystąpił do tego organu z prośbą o szybkie załatwienie sprawy zgodnie z art. 35 Kpa. Następnie wniósł skargę do Prezesa Rady Ministrów na przewlekłość postępowania, którą przekazano według właściwości Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W jego ocenie milczenie organów administracji państwowej trwające 18 miesięcy stanowi naruszenie art. 7, art. 8, art. 12, art. 35 i art. 36 Kpa.
W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wyjaśnił, iż
w sprawie zaistniała konieczność uzupełnienia zebranego materiału dowodowego. Zatem pismem z dnia 22 lipca 2005r. zwrócił się do [...] Urzędu Wojewódzkiego
o przeprowadzenie dodatkowych ustaleń. W szczególności, jego zdaniem, niezbędne jest ustalenie tytułu własności S. i H. B. do przedmiotowego młyna
w chwili jego przejęcia na rzecz Państwa, to jest [...] sierpnia 1963r. Ustalenie tej okoliczności warunkuje prawidłowość rozstrzygnięcia odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę. Decyzja zostanie podjęta niezwłocznie po uzupełnieniu przez Urząd Wojewódzki akt.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Z bezczynnością organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwanej dalej: P.p.s.a.) mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86).
Skarga na bezczynność może być wniesiona po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Stosownie do art. 35 § 3 K.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić - nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania [...]. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 K.p.a.).
Bezspornym jest, że postępowanie o odszkodowanie w związku ze stwierdzeniem nieważności orzeczenia Przewodniczącego Komitetu Drobnej Wytwórczości z dnia [...] sierpnia 1963r. w sprawie stwierdzenia przejścia na własność Skarbu Państwa przedsiębiorstwa pod nazwą Młyn [...], S., woj. [...] wszczęte zostało wnioskiem strony z dnia 1 grudnia 2003r. i dotychczas nie zostało zakończone. Uzasadnioną przeszkodą w załatwieniu sprawy w terminie ustawowym nie może być konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, zwłaszcza gdy organ taką potrzebę zauważył po wniesieniu przez stronę skargi na bezczynność, albowiem dopiero pismem z dnia 22 lipca 2005r. zwrócił się do [...] Urzędu Wojewódzkiego o przeprowadzenie dodatkowych ustaleń i uzupełnienie akt.
W sprawie brak również zawiadomienia skarżącego o przyczynie zwłoki
i wskazania terminu załatwienia sprawy.
Skoro, jak wynika z powyższego, organ administracji publicznej nie załatwił sprawy
w terminie określonym w art. 35 K.p.a., ani też nie dopełnił czynności określonych
w art. 36 K.p.a. skargę należało uznać za uzasadnioną i stosownie do art. 149 P.p.s.a. orzec jak w sentencji, zasądzając jednocześnie na rzecz skarżącego zgodnie z art. 200 P.p.s.a. zwrot kosztów postępowania sądowego.