IV SAB/Wa 239/14

IV SAB/Wa 239/14 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-12-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-12-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Teresa Zyglewska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6099 Inne o symbolu podstawowym 609
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 58 par. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 czerwca 2014 r. J. K. (dalej: "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Generalnej Dyrekcji Dróg krajowych i Autostrad w przedmiocie braku pozwolenia wodnoprawnego oraz uregulowań prawnych dotyczących bezprawnego zrzucania ścieków wraz z wodami opadowymi z drogi krajowej nr [...].
W odpowiedzi na skargę Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad wniosła o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Kr 241/14 stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jako sądowi miejscowo właściwemu.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 listopada 2014 r. sygn. akt II OZ 1166/14 oddalił zażalenie skarżącego na ww. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest niedopuszczalna.
Właściwość sądów administracyjnych została określona w art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. z 2012 r. poz.270) zwana dalej p.p.s.a. Zgodnie z treścią art.3 § 1 wymienionej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.3 § 2 cytowanej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1. decyzje administracyjne
2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty
3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie
4. inne niż określone w pkt.1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa
4a. pisemne interpretacje przepisów wprawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach
5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej
6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt.5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej
7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego
8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt.1-4a
Z wymienionego przepisu wynika, iż wniesienie skargi na bezczynność organu administracji jest możliwe tylko w przypadkach przewidzianych w punktach 1-4a artykułu 3 § 2 p.p.s.a. Przypadki te dotyczą spraw, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie lub rozstrzygają je co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym na które służy zażalenie oraz wydaniem innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skarga na bezczynność nie jest natomiast dopuszczalna w innych sprawach niż wymienione w punktach 1-4a artykułu 3 § 2 p.p.s.a.
Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas gdy organ ma obowiązek podjąć działania w formie określonej prawem i w terminie określonym przez prawo lecz tego nie czyni. Dotyczy to zatem sytuacji gdy przepis prawa przewiduje działanie organu zaś organ jest w zwłoce gdyż w wymaganym terminie nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadzi postępowanie i nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź czynności. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie I SAB 90/98 z dnia 5 lutego 1999r./Lex nr 48016/, w wyroku w sprawie IV S.A. 961/99 z dnia 13 czerwca 2001r./Lex nr 78938/ oraz postanowieniu w sprawie IV SAB 166/97 z dnia 2 czerwca 1998r./Lex nr 43260/.
Wskazać należy, że z treści ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 245 ze zm.) nie wynika, aby Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, będący zarządcą drogi, był uprawniony do prowadzenia postępowania wodnoprawnego. Mając zatem na uwadze, że skarga na bezczynność lub przewlekłość postępowania służy w sprawach określonych w pkt 1-4a art. 3 § 2 p.p.s.a. a czynności wymienione w ww. art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., w zakresie objętym skargą, nie należą do właściwości Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, to nie można uznać, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad pozostaje w bezczynności. Skoro bowiem Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad może być jedynie stroną postępowania, a nie organem wydającym decyzję, postanowienie lub podejmującym inne czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, to uznać należy, że skarga na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.