IV SAB/Wa 22/07

IV SAB/Wa 22/07 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-03-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wójcik. /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ
Minister Edukacji i Nauki
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA - Agnieszka Wójcik po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej w sprawie interpretacji przepisów rozporządzenia postanawia: - odrzucić skargę -
Uzasadnienie
A. G. pismem z dnia 30 października 2006 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Kuratorium Oświaty w K. (Delegatura w C.) o rozstrzygnięcie spornej sprawy interpretacji zapisu w rozporządzeniu Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002 r. i podał, że w piśmie Kuratorium Oświaty Delegatura w C. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] odmówiono uznania jego kwalifikacji, powołując się na wspomniane rozporządzenie. Zapis zawarty w tym rozporządzeniu w jego ocenie zawiera błąd, który zdaniem strony powinien zostać skorygowany, a do czasu jego zmiany kwalifikacje strony powinny być honorowane. Całość sprawy skarżący wyjaśnił w piśmie z dnia 4 września 2006 r. kierowanym do Ministerstwa Edukacji Narodowej i w piśmie z dnia 8 września 2006 r. do Kuratorium Oświaty w C.. Strona, mimo ponaglenia z dnia 11 października 2006 r. nie otrzymała odpowiedzi na swoje pismo. A. G. wyjaśnił nadto, że w swojej
sprawie zwracał się z prośbą o pomoc do senatora C. R., który interweniował w Ministerstwie Edukacji Narodowej i otrzymał odpowiedź w piśmie z dnia [...] września 2006 r., w której potwierdzono, że skarżący nie jest uprawniony do nauczania w szkole języka angielskiego, jednakże nie odniesiono się w ogóle do wadliwości przepisu. Wobec powyższego strona oświadczyła, że zaskarża powyższe decyzje (choć nie mają one nazwy decyzja) oraz przepis z dnia 10 września 2002 r. Pismem z dnia 14 listopada 2006 r. Sąd w oparciu o art. 48 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wezwał stronę (pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania) — do uzupełnienia (w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania) braków formalnych pisma z dnia 30 października 2006 r. przez oznaczenie rodzaju pisma. Wezwano także skarżącego, aby w razie gdy pismo jest skargą oznaczył organ administracji publicznej, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy, wskazał zaskarżoną decyzję, postanowienie, inny akt lub czynność (podając datę wydania numer i przedmiot rozstrzygnięcia), a w przypadku, gdy przedmiotem skargi jest bezczynność organu, podał jakiego aktu/czynności w jakiej sprawie konkretnie organ ten nie podjął. Zobowiązano również stronę do określania naruszenia prawa lub interesu prawnego i pouczono ją o treści art. 3 i art. 54 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W terminowo udzielonej odpowiedzi na wezwanie strona wyjaśniła, że jej pismo należy taktować jako skargę na działanie Kuratorium Oświaty Delegatura w C. oraz bezczynność Ministra Edukacji Narodowej w zakresie nierozpoznania jego pism z dnia 4 września 2006r a następnie z dnia 11 października 2006r. Skarżący oświadczył również, iż naruszony został jego interes z uwagi na niewłaściwą interpretację rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002 r. oraz brakiem zgody Ministra na zatrudnienie skarżącego jako nauczyciela angielskiego.
Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przekazał według właściwości skargę skarżącego w przedmiocie bezczynności Ministra Edukacji Narodowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zażył co następuje:
Istota skargi na bezczynność organu sprowadza się do wymuszenia przez stronę na organie podjęcia rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie. Innymi słowy z bezczynnością mamy do czynienia wtedy, gdy organ uchyla się od wydania decyzji, postanowienia czy też nie podejmuje innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Wynika to z przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm). Zgodnie z tym unormowaniem, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 (decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa). Zatem skarga na bezczynność jest dopuszczalna, o ile dotyczy jednej z wyżej wymienionych form działania organu administracji publicznej.
W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się od Ministra Edukacji Narodowej, aby z uwagi na niewłaściwą i krzywdzącą dla skarżącego interpretację przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 10 września 2002r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli nie mających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (Dz. U Nr 155, poz. 1288) wyraził zgodę na zatrudnienie go jako nauczyciela angielskiego pomimo niespełnienia przez niego jednego z wymogów rozporządzenia tj. legitymowania się zdanym egzaminem ustanym -TSE.
Podnieść należy, iż powyższe rozporządzenie jest aktem wykonawczym do ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. Nr 56, poz. 357 ze zm.). W rozdziale 3 Karty zatytułowanym "Wymagania kwalifikacyjne" zamieszczony jest przepis - art. 9, który określa wykształcenie, jakie wymagane jest od osoby ubiegającej się o stanowisko nauczyciela. Artykuł ten w ustępie 2 zawiera również delegacje dla
właściwych ministrów do określenia szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli. Kwestionowany przez skarżącego akt jest zaś jednym z aktów wydanych na podstawie tego upoważnienia.
W ocenie Sądu ani Karta Nauczyciela, ani powołane rozporządzenie nie zawiera przepisu upoważniającego Ministra Edukacji Narodowej do wydawania decyzji, postanowienia w żądanym przez skarżącego przedmiocie tj. wyrażania zgody na zatrudnienie go w szkołach jako nauczyciela angielskiego.
Ustalenie, jakiego domaga się od organu skarżący, w ocenie Sądu nie jest również "innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącym uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że skarga na bezczynność nie jest dopuszczalna, gdyż nie dotyczy żadnej z wyżej wymienionych form działania organu administracji publicznej.
Podnieść należy, iż Minister Edukacji Narodowej jako organ administracji publicznej zobowiązany jest do respektowania wszystkich obowiązujących przepisów prawa w tym również wydanych przez niego rozporządzeń. W sytuacji zaś gdy w ocenie skarżącego przepisy kwestionowanego przez niego rozporządzenia godzą w jego prawa jako człowieka, obywatela może on zwrócić się w tej sprawie do Rzecznika Praw Obywatelskich, który ma uprawnienia między innymi do występowania z wnioskami do Sądu Najwyższego o podjęcie uchwały mającej na celu wyjaśnienie przepisów prawnych budzących wątpliwości w praktyce jak i w orzecznictwie sądowym.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej jako niedopuszczalną odrzucił, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).