IV SAB/PO 54/22

II SA/Łd 142/25 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2025-04-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-02-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agata Sobieszek-Krzywicka /przewodniczący/
Piotr Mikołajczyk
Tomasz Porczyński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 7, art.. 11, art. 77, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2022 poz 902
art. 5 ust. 1, ust. 2, art. 16
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Dnia 25 kwietnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk, Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.), , Protokolant Asystent sędziego Izabela Lewandowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2025 roku sprawy ze skargi P. J. na decyzję Wodociągów i Kanalizacji – Zgierz Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Zgierzu z dnia 8 stycznia 2025 roku znak: L.dz. OZ/12/2025 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wodociągów i Kanalizacji – Zgierz Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Zgierzu na rzecz skarżącego P. J. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 8 stycznia 2025 r., znak L.dz. OZ/12/2025 wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 902) – dalej: u.d.i.p.; "Wodociągi i Kanalizacja - Zgierz" Sp. z o.o. z siedzibą w Zgierzu (dalej także organ administracji; spółka) odmówiła udostępnienia P. J. informacji publicznej w zakresie: udostępnienia kopii protokołów z posiedzeń Zarządu spółki z okresu od 1 stycznia 2020 r. do chwili obecnej oraz kopii protokołów z posiedzeń Rady Nadzorczej spółki z okresu od 1 stycznia 2020 r. do chwili obecnej.
Uzasadniając podjęte rozstrzygniecie organ wskazał, że wnioskiem z dnia 9 listopada 2024 r. P. J. wystąpił do spółki o udzielenie informacji publicznej w następującym zakresie: 1) terminów oraz kopii protokołów z posiedzeń Zarządu spółki Wodociągi i Kanalizacja z okresu od 1 stycznia 2020 r. do chwili obecnej; 2) terminów oraz kopii protokołów z posiedzeń Rady Nadzorczej spółki Wodociągi i Kanalizacja z okresu od 1 stycznia 2020 r. do chwili obecnej. Wniosek został złożony za pośrednictwem poczty elektronicznej i w takiej też formie wnioskodawca oczekiwał udzielenia żądanej informacji.
W zakreślonym prawem terminie skarżącemu udzielono informacji publicznej w części, to jest poprzez udostępnienie informacji, co do terminów posiedzeń Zarządu i Rady Nadzorczej spółki za okres od 1 stycznia 2020 r. do dnia 9 listopada 2024 r. W pozostałym zakresie organ odmówił udzielenia żądanej informacji publicznej przywołaną na wstępie decyzją.
Jako motywy podjętego, negatywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia organ wskazał:
1. Z uwagi na fakt, iż zarówno Zarząd spółki, jak i Rada Nadzorcza spółki nie są organami pochodzącymi z powszechnego wyboru, to żądane przez stronę protokoły nie podlegają obligatoryjnemu udostępnieniu, na zasadzie art. 19 u.d.i.p.; ponadto w ocenie organu treści zawarte w żądanych dokumentach dotyczą informacji o charakterze roboczym, stanowiących pewien etap wypracowania finalnej koncepcji, stanowiska, a więc mają charakter "dokumentu wewnętrznego" i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p.;
2. Żądane przez wnioskodawcę dokumenty zawierają szereg danych prawnie chronionych, zarówno na gruncie przepisów u.d.i.p., jak i przepisów kodeksu cywilnego i prawa pracy, odnoszących się między innymi do spraw pracowniczych, w tym wynagrodzeń, uwarunkowań osobistych, czy tez zdrowotnych;
3. Żądane przez wnioskodawcę dokumenty zawierają informacje dotyczące procesów technologicznego produkcji wody i oczyszczania ścieków, których ujawnienie z jednej strony naruszałoby tajemnice działającego w warunkach rynkowych przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 1233), z drugiej zaś naruszałoby przepis art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 122 ze zm.), nakładający na organ obowiązek ochrony infrastruktury krytycznej, której jest właścicielem. Tym bardziej wobec przedłużonego, wydanym na podstawie art. 16 ust. 5 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 2234 ze zm) oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie zakresu przedsięwzięć wykonywanych w poszczególnych stopniach alarmowych i stopniach alarmowych CRP, zarządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 24 listopada 2024 r., nr 135 przedłużającym obowiązywanie do dnia 28 lutego 2025 r. na terenie całego kraju stopnia alarmowego BRAVO.
W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi P. J. zarzucał:
- naruszenie art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych oraz art. 10 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek, i tym samym naruszenie prawa człowieka do otrzymywania informacji;
- art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietna 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w zw. z art. 6 ust. 5 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym, poprzez ich błędne zastosowanie;
- art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez wydanie decyzji administracyjnej w sytuacji, gdy w ocenie organu żądana przez stronę informacja nie stanowi informacji publicznej.
Z uwagi na powyższe skarżący wnosił o uchylenie kwestionowanej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.
Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący wskazywał na niekonsekwencję organu, który uznając, iż wnioskowane przez niego protokoły nie stanowią informacji publicznej rozstrzygają tę kwestię w formie decyzji administracyjnej, zamiast zwykłym pismem. Z drugiej zaś strony organ podnosi, iż te same dokumenty zawierają informacje prawnie chronione, do których dostęp jest ograniczony na zasadzie art. 5 u.d.i.p., a co za tym idzie przyznaje, iż stanowią informację publiczną. Zdaniem skarżącego w sprawie brak jest również podstaw do powoływania się na tajemnicę przedsiębiorstwa, gdyż organ w żaden sposób nie wykazał spełnienia zarówno formalnej, jak i materialnej przesłanki tajemnicy przedsiębiorcy. Natomiast, co do powoływanego art. 6 ust. 5 ustawy o zarządzaniu kryzysowym skarżący podnosi, iż przepis ten nie konstytuuje tajemnicy ustawowo chronionej, o której mowa w art. 5 ust. 1 u.d.i.p., a co za tym idzie nie znajduje zastosowania na gruncie niniejszej sprawy.
W odpowiedzi na skargę "Wodociągi i Kanalizacja - Zgierz" Sp. z o.o. z siedzibą w Zgierzu wnosiły o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ wskazał, iż klasyfikując żądane przez skarżącego dokumenty jako dokumenty wewnętrzne, nie podlegające udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p., oparł się na poglądach wyrażonych w orzecznictwie sądów administracyjnych, jaki Trybunału Konstytucyjnego. Dalej wskazał, iż najistotniejszą przesłanką odmowy udzielenia skarżącemu informacji, w związku z aktualnie obowiązującym stopniem alarmowym BRAVO, jest to iż żądane dokumenty zawierają szereg szczegółowych informacji na temat zarządzania przez organ będącą w jego posiadaniu infrastrukturą krytyczną wykorzystywaną do zbiorowego zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków, w tym jej lokalizacji, charakteru, danych technicznych, prowadzonych inwestycji naprawczych, modernizujących i konserwacyjnych. Tym bardziej, iż organowi znana jest działalność skarżącego, który wszystkie uzyskane informacje w trybie dostępu do informacji publicznej, publikuje w sposób bezkrytyczny w mediach społecznościowych. Powyższe czyni realną obawę organu, iż udzielone na wniosek skarżącego informacje mogłyby zostać pozyskane przez osoby nieuprawnione. Dodatkowo organ powtórzył, iż treść żądanych dokumentów zawiera szereg informacji dotyczących indywidualnych spraw pracowniczych prawnie chronionych. Wskazał nadto, że w złożonym wniosku skarżący nie podał jakie konkretnie sprawy, jaka tematyka poruszane podczas posiedzeń zarządu lub rady nadzorczej go interesują, co pozwoliłoby na ocenę jawności tych informacji i ewentualne ich udzielenie, chociażby w częściowym zakresie.
W dniu 25 kwietnia 2025 r. obecny na rozprawie skarżący w pełni popierał wniesioną skargę. Obecni na rozprawie Prezes Zarządu "Wodociągi i Kanalizacja - Zgierz" Sp. z o.o. z siedzibą w Zgierzu oraz profesjonalny pełnomocnik spółki wnosili o oddalenie skargi, ponawiając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz udzielonej odpowiedzi na skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi P. J. uczynił decyzję "Wodociągi i Kanalizacja - Zgierz" Sp. z o.o. z siedzibą w Zgierzu o odmowie udostępnienia, na wniosek skarżącego z dnia 9 listopada 2024 r., informacji publicznej w zakresie kopii protokołów z posiedzeń Zarządu spółki oraz kopii protokołów z posiedzeń Rady Nadzorczej spółki za okres od 1 stycznia 2020 r. do chwili obecnej (to jest do dnia złożenia wniosku – uwaga Sądu).
Podstawę materialnoprawną podjętego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 902) – dalej: u.d.i.p.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Szczegółowe unormowania dotyczące dostępu do informacji publicznej regulują przepisy powołanej wyżej u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy, otwarty katalog informacji publicznej został określony w art. 6 u.d.i.p. Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, a wykonanie tego prawa nie wymaga wykazania interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ust. 1-2 u.d.i.p.).
Dokonując oceny przedmiotowej skargi w pierwszej kolejności odnieść należy się do kwestii, czy "Wodociągi i Kanalizacja - Zgierz" Sp. z o.o. z siedzibą w Zgierzu jest podmiotem zobowiązanym, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., do udzielenia informacji publicznej. W tym zakresie zaznaczyć należy, iż jak wynika z załączonego do akt sprawy odpisu aktualnego KRS, jaki z danych zawartych na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Gminy Miasto Zgierz (www.bip.zgierz.pl) spółka "Wodociągi i Kanalizacja - Zgierz" jest spółką z udziałem Miasta Zgierz. Podstawowym przedmiotem działalności jest zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, co stanowi zadanie własne gminy, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 1465). Tym samym spółka jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., obowiązanym do udostępnienia informacji znajdującej się w jej posiadaniu (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, iż wbrew wyrażonemu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisku spółki, żądane przez skarżącego protokoły z posiedzeń Zarządu spółki oraz Rady Nadzorczej spółki, jako informacje dotyczące trybu działania organów podmiotu realizującego zadania własne gminy, z wykorzystaniem majątku samorządowego, stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d oraz pkt 3 lit. b u.d.i.p. (por. wyrok WSA w Poznaniu z 17 maja 2022 r. , IV SAB/Po 54/22; wyrok WSA w Warszawie z 23 marca 2017 r., II SAB/Wa 706/16; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stąd też żądanych przez skarżącego protokołów nie sposób uznać za dokumenty wewnętrzne, nie podlegające udostępnieniu w trybie przepisów u.d.i.p., czego zresztą organ w żaden sposób nawet nie uprawdopodobnił.
Dalej, mając na uwadze przedmiot zaskarżenia, podkreślenia wymaga, iż stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.). Z brzmienia przywołanego wyżej przepisu wynika zatem, że uzasadnienie decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej odpowiadać winno wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., a nadto zawierać dodatkowe elementy, o których mowa w art. 16 ust. 2 pkt 2 u.d.i.p.
Zgodnie z wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, organy administracji publicznej są obowiązane wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy, w celu doprowadzenia, w miarę możliwości, do wykonania przez strony postępowania wydanej decyzji, bez potrzeby stosowania środków przymusu. Jedną z konsekwencji powyższej zasady jest ciążący na organie odwoławczym obowiązek wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania. Jak wynika bowiem z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zadaniem uzasadnienia decyzji jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia i przekonanie strony, że jej stanowisko zostało należycie rozważone, a jeżeli zapadło odmienne rozstrzygniecie, to nastąpiło to z innych przyczyn. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie z jednej strony umożliwia bowiem stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ podejmując wydaną decyzję, z drugiej zaś jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. Zaniechanie obowiązkowi uzasadnienia decyzji w sposób przekonujący, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w wyżej wskazanych przepisach, skutkuje wadliwością, z uwagi na naruszenie dyspozycji art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.
W ocenie Sądu uzasadnienie objętej niniejszą skargą decyzji z dnia 8 stycznia 2025 r. powyższych wymogów nie spełnia. Z treści sporządzonego uzasadnienia wynika bowiem, iż odmawiając skarżącemu udzielenia żądanej informacji publicznej organ, odwołując się zarówno do regulacji u.d.i.p., jak i wskazanych wcześniej przepisów ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym oraz ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych i wydanych na ich podstawie przepisów wykonawczych, ograniczył się w zasadzie do hasłowego przywołania okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają odmowne rozpatrzenie wniosku w tym zakresie. Zasadności kwestionowanego rozstrzygnięcia organ upatruje: w konieczności danych prawnie chronionych odnoszących się między innymi do spraw pracowniczych, w tym wynagrodzeń, uwarunkowań osobistych, zdrowotnych; przysługującej spółce ochronie z tytułu tajemnicy przedsiębiorcy; jak również, uwzględniając aktualną sytuację polityczną i obowiązujący na terenie całego kraju drugi stopień alarmowy BRAVO, ciążący na organie obowiązek ochrony infrastruktury krytycznej (sieci wodociągowo-kanalizacyjnej), której jest właścicielem.
Odnosząc się do powyższej argumentacji wskazać należy, że jak wynika z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), jak również ze względu na prywatność osoby fizycznej lub przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz w przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż przepis ten przewiduje możliwości ograniczenia prawa do informacji publicznej ze względu na ochronę tajemnic ustawowo chronionych, na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, a ograniczenie tego prawa leży w gestii dysponenta danej informacji publicznej. Zatem to obowiązkiem organu rozpoznającego wniosek o udostępnienie informacji publicznej będzie każdorazowe rozważenie czy udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej nie będzie naruszało praw podlegających ochronie na podstawie powołanego wyżej art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Przy czym, co istotne dokonując takich ocen, organ winien uwzględnić, że zasadą jest prawo dostępu do informacji publicznej, a odmowa jej udzielenia stanowi wyjątek. Tym samym w przypadku stwierdzenia, że skutkiem udostępnienia żądanej informacji byłoby naruszenie prawa do prywatności (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), organ winien rozważyć dokonanie anonimizacji żądanej informacji w odpowiednim zakresie, z zastrzeżeniem, że czynność ta nie pozbawi dokumentu waloru informacyjnego, jaki wynika ze złożonego wniosku, bądź też, w razie braku możliwości ochrony danych prywatnych, wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Przy czym to po stronie organu leży obowiązek szczegółowego i przekonującego uzasadnienia, że znajomość żądanych informacji naruszy prawnie chronione prawo do prywatności, co uzasadnia odmowę jej udostępnienia (por. wyroki NSA z 21 listopada 2024 r., III OSK 760/23; z 15 października 2024 r., III OSK 1019/23; wyrok WSA w Warszawie z 17 października 2024 r., II SAB/Wa 264/24; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie powyższym obowiązkom organ nie zadośćuczynił. Ogólne powołanie się na konieczność zapewnienia ochrony danych prawnie chronionych, zarówno na gruncie przepisów u.d.i.p., jak i przepisów kodeksu cywilnego i prawa pracy, odnoszących się między innymi do spraw pracowniczych, w tym wynagrodzeń, uwarunkowań osobistych, czy też zdrowotnych, nie stawi przekonującego i wyczerpującego uzasadnienia okoliczności, które przesądziły o odmowie udzielenia wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej. Z akt sprawy nie wynika również aby przed podjęciem negatywnego rozstrzygnięcia organ brał pod uwagę możliwość udzielenia żądanej informacji publicznej po dokonaniu jej anonimizacji.
Zdaniem Sądu, w sprawie nie wykazano także w należyty sposób zasadności odmowy udzielenia wnioskowanej przez skarżącego informacji publicznej z uwagi na przysługującą spółce ochronę z tytułu tajemnicy przedsiębiorcy. W obowiązującym stanie prawnym tajemnicę przedsiębiorcy określa się, na użytek ograniczenia dostępu do informacji publicznej, przez odesłanie do art. 11 ust. 2 z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 1233) – dalej: u.z.n.k., definiującym termin "tajemnica przedsiębiorstwa" przez który rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że ze względu zarówno na znaczenie społeczne takich informacji, jak i mając na uwadze interes chronionego w powyższy sposób przedsiębiorcy, zastrzeżenie tajemnicy stanowi wyjątek od zasady jawności informacji publicznej i z tego względu podmiot zobowiązany do jej udostępnienia nie może ograniczyć się do zdawkowego oświadczenia o jej istnieniu (por. wyrok WSA w Poznaniu z 10 października 2013 r., IV SA/Po 467/13, wyrok WSA w Warszawie z 10 lipca 2013 r., II SA/Wa 296/13; wyrok NSA z 12 lutego 2015 r., I OSK 759/14; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji, wykładnia dopuszczająca możliwość objęcia tajemnicą przedsiębiorstwa informacji publicznej na podstawie wyłącznie samej arbitralnej decyzji przedsiębiorcy musi być uznana za wadliwą. Przyjęcie takiego stricte formalistycznego stanowiska czyniłoby bowiem fikcyjnym konstytucyjnie chronione prawo obywatela do uzyskania informacji publicznej, ponieważ dla pozbawienia go dostępu do szerokiego kręgu informacji wystarczające byłoby formalne i niepodlegające jakiejkolwiek kontroli zadeklarowanie przez przedsiębiorcę zastrzeżenia, że określone informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Złożone zatem przez niego zastrzeżenie może stać się skuteczne dopiero w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosownego badania, zgodnie z obowiązującym prawem ustali, że zastrzeżone informacje mają rzeczywiście charakter tajemnicy przedsiębiorcy. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 lutego 2025 r., III OSK 6712/21 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl) dla odmowy udostępnienia określonej informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy spełnione muszą być przesłanki formalne i materialne. Przesłanka formalna wyraża się w zamanifestowaniu woli konkretnego przedsiębiorcy utajnienia określonych informacji. Z kolei przesłanka materialna polega na tym, że informacje objęte tajemnicą przedsiębiorcy powinny stanowić informacje, których ujawnienie mogłoby mieć wpływ na jego sytuację ekonomiczną, jakkolwiek nie muszą mieć same w sobie wartości gospodarczej. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej musi ponadto wykazać, że zachowanie tej tajemnicy w korelacji do konstytucyjnej zasady jawności informacji publicznej, ma większą doniosłość niż racje przemawiające za udostępnieniem informacji. Tym samym wynikające z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. uzasadnienie decyzji odmawiającej udostępnienia informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy powinno zawierać argumentację wskazującą na okoliczność spełnienia zarówno przesłanek formalnych, jak i materialnych odmowy. Obie te przesłanki muszą być bowiem spełnione, aby dana informacja publiczna podlegała ochronie z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Nie jest natomiast wystarczające ogólnikowe wskazanie w decyzji odmawiającej udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, że żądane informacje dotyczące procesów technologicznych produkcji wody i oczyszczania ścieków oraz funkcjonowania sieci wodociągowej i kanalizacyjnej objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa, na zasadach określonych w art. 11 ust. 2 i ust. 3 u.z.n.k. Dopiero taka argumentacja organu, w połączeniu z udostępnionymi sądowi administracyjnemu materiałami źródłowymi, umożliwi ocenę zasadności zastosowanych przesłanek utajnienia wnioskowanej informacji publicznej.
Powyższe stanowisko jest w realiach rozpoznawanej sprawy aktualne także w odniesieniu do wskazanych przez organ przepisów art. 6 ust. 5 ustawy o zarządzaniu kryzysowym oraz art. 16 ust. 5 o działaniach antyterrorystycznych, w związku z przepisami rozporządzenia w sprawie zakresu przedsięwzięć wykonywanych w poszczególnych stopniach alarmowych i stopniach alarmowych CRP. W tej kwestii organ także ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że ujawnienie powyższych danych stanowiłoby naruszenie ciążącego na organie obowiązku ochrony infrastruktury krytycznej, której jest właścicielem. Zaznaczyć również należy, że organ nie wykazał w jakikolwiek sposób, że powoływane w powyższym zakresie akty prawne należy kwalifikować do przepisów o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.d.i.p., co uzasadniałoby ograniczenie w udzieleniu skarżącemu żądanej informacji publicznej. Stwierdzonego w powyższym zakresie uchybienia nie sanuje również podnoszona w tym zakresie, w odpowiedzi na skargę, jak i na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2025 r. dodatkowa argumentacja organu. Odpowiedź na skargę, co należy wyraźnie podkreślić, nie podlega ocenie Sądu z punktu widzenia zgodności z prawem. Jako pismo procesowe składane w toku postępowania sądowo administracyjnego, nie może zatem stanowić swego rodzaju "aneksu" do objętego skargą rozstrzygnięcia. Wniesienie odpowiedzi na skargę umożliwia jedynie organowi odniesienie się do podniesionych w skardze zarzutów. Nie ustanowi natomiast miejsca do dokonywania przez organ brakujących ustaleń faktycznych, czy też formułowania nowych ocen prawnych.
Końcowo wskazać należy, że poddana kontroli Sądu decyzja administracyjna wymyka się z możliwości oceny twierdzeń organu administracji co do wystąpienia przesłanek przemawiających za ograniczeniem prawa do informacji publicznej, a w konsekwencji orzeczenie o odmowie jej udostępnienia skarżącemu. Przedłożone wraz ze skargą akta sprawy nie zawierają bowiem jakiegokolwiek materiału źródłowego, w oparciu o który Sąd mógłby zweryfikować zasadność wyrażanego przez organ stanowiska.
Reasumując Sąd stwierdza, iż okoliczności i motywy decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej winny wynikać z uzasadnienia tej decyzji, a stwierdzone w rozpoznawanej sprawie braki w tym zakresie, stanowią o naruszeniu zarówno art. 16 ust. 2 u.d.i.p., jak i art. 7, art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a.
Rozpatrując ponownie wniosek skarżącego z dnia 9 listopada 2024 r. w zakresie udostępnienia spornej informacji publicznej organ zobowiązany będzie do uwzględnienia oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniu niniejszego wyroku, a następnie ustali, czy udostępnieniu żądanej informacji publicznej sprzeciwiają się powołane wyżej przepisy odnoszące się zarówno do tajemnicy przedsiębiorcy, jak i te wynikające z przepisów ustawy o zarządzaniu kryzysowym oraz ustawy o działaniach antyterrorystycznych. Organ ustali też czy wynikające z przepisów ograniczenia mają zastosowanie do wszystkich wnioskowanych protokołów, czy jedynie do ich części, jak również oceni możliwość ich udostępnienia po uprzedniej częściowej anonimizacji. W przypadku poczynienia pozytywnego ustalenia, organ wyczerpująco umotywuje swoje stanowisko w decyzji, odwołując się do zastosowanych przepisów.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. W przedmiocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.
P.K.