II SAB/Wa 724/23

II SAB/Wa 724/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-04-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Radziszewska-Krupa
Iwona Maciejuk /przewodniczący/
Joanna Kube /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 149 § 1 pkt 1, art. 149 § 1a, art. 149 § 2, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z [...] października 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia wniosku M. S. z dnia [...] października 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie.
Uzasadnienie
M. S. (dalej: wnioskodawca, skarżący) wnioskiem z dnia
[...] października 2023 r. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji (dalej: organ),
w trybie dostępu do informacji publicznej, o udostępnienie kopii zanonimizowanych orzeczeń wydanych w postępowaniach dyscyplinarnych przeprowadzonych wobec funkcjonariuszy tutejszej Komendy wydanych w okresie od [...] stycznia 2023 r. do
[...] października 2023 r.
W odpowiedzi pismem z dnia [...] października 2023 r. organ poinformował wnioskodawcę, że żądanie udostępnienia kopii orzeczeń kończących postępowania dyscyplinarne funkcjonariuszy Policji z bliżej nienazwanej jednostki (we wniosku mowa jest o "tut. Komendzie" bez konkretnej deklaracji, o której jednostce Policji jest mowa) wykracza poza zakres spraw podlegających udostępnieniu na mocy ustawy
z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Skarżący pismem z dnia [...] listopada 2023 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w związku z nieudostępnianiem informacji, o którą wnosił we wniosku z dnia [...] października 2023 r.
W skardze wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku z dnia
[...] października 2023 r., stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce
z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w kwocie 1.000 zł, przyznanie mu sumy pieniężnej w kwocie 100 zł, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadniając skargę podniósł, że wniosek z dnia [...] października 2023 r.
o udostępnienie kopii zanonimizowanych orzeczeń wydanych w postępowaniach dyscyplinarnych przeprowadzonych wobec tut. funkcjonariuszy wydanych w okresie od [...] stycznia 2023 r. do [...] października 2023 r. skierował do Komendanta Głównego Policji, a więc niewątpliwym było, że chodzi o orzeczenia dyscyplinarne wydane wobec funkcjonariuszy Komendy Głównej Policji.
Zdaniem skarżącego, organ pozostaje w bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Lekceważące postępowanie organu i rażące naruszenie prawa jest widoczne i ewidentne, wobec czego wymierzenie grzywny jest zasadne. Uważa również, że przyznanie sumy pieniężnej jest celowe, albowiem działając w trosce
o dobro publiczne, na skutek rażącego nieprawidłowego postępowania organu, został zmuszony ponieść duże koszty finansowe i osobowe.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddaleniem wskazując, że skarga na bezczynność z dnia [...] listopada 2023 r. nie była poprzedzona ponagleniem. Z uwagi na brak ponaglenia oraz na fakt, że przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej były informacje dotyczące postępowań dyscyplinarnych dotyczących funkcjonariuszy Policji, a więc żądane przez skarżącego informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U.
z 2022 r. poz. 902), zasadnym jest odrzucenie skargi.
Niezależnie od powyższego organ stwierdził, że nie pozostaje
w bezczynności, ponieważ wniosek z dnia [...] października 2023 r. został rozpatrzony. Pismem z dnia [...] października 2023 r., wnioskodawca został poinformowany, że żądanie udostępnienia kopii orzeczeń kończących postępowania dyscyplinarne funkcjonariuszy Policji z bliżej nienazwanej jednostki (we wniosku mowa jest "o tut. Komendzie" bez konkretnej deklaracji, o której jednostce Policji jest mowa) wykracza poza zakres spraw podlegających udostępnieniu na mocy ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).
W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny
w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Odnosząc się na wstępie do wniosku organu o odrzucenie skargi z powodu braku uprzedniego złożenia ponaglenia, należy wyjaśnić, że ponaglenie jest środkiem zaskarżenia wymaganym w przypadku zamiaru zaskarżania bezczynności lub przewlekłości w tzw. postępowaniu jurysdykcyjnym, o którym mowa w art. 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a., tj. postępowaniu prowadzonym w sprawie indywidualnej rozstrzyganej
w drodze decyzji administracyjnej.
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji do publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: "u.d.i.p.") w art. 16 ust. 2 odsyła natomiast do stosowania przepisów k.p.a. wyłącznie w odniesieniu do decyzji o odmowie udostępnienia informacji oraz umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji. Oznacza to, że przepisy k.p.a. mają ograniczone zastosowanie w sprawach
o udostępnienie informacji publicznej. Sama zaś ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje środka zaskarżenia w postaci ponaglenia w przypadku nieudzielenia informacji w terminie. W postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stronie nie przysługuje więc ponaglenie do organu właściwego w sprawie.
Na mocy art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.
W świetle ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych, pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej
w rozumieniu ustawy, oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w wyżej przytoczonym przepisie, stosownych czynności.
Do tych czynności należy albo udostępnienie informacji, co odbywa się
w drodze czynności materialno-technicznej, albo też wydanie decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt II SAB/Kr 122/12, CBOSA).
Na równi z niepodjęciem tego rodzaju czynności orzecznictwo traktuje przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, co może powodować uzasadnione wątpliwości adresata co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi na jego wniosek (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt
II SAB/Sz 51/12, CBOSA).
Innymi słowy, niepodjęcie czynności udostępnienia informacji lub niewydanie decyzji administracyjnej rozpoznającej wniosek w terminie 14 dni od dnia wpływu wniosku uzasadnia ocenę zachowania organu w kategorii bezczynności. Stwierdzenie stanu bezczynności zobowiązuje sąd administracyjny do zastosowania art. 149 § 1 p.p.s.a.
Celem skargi na bezczynność, wniesionej w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jest doprowadzenie do podjęcia czynności lub aktu przez podmiot zobowiązany do działania unormowanego ustawą o dostępie do informacji publicznej. Dla rozstrzygnięcia takiej skargi znaczenie ma zatem kwestia, czy podmiot zobowiązany udostępnił żądaną od niego informację, względnie czy wydał decyzję o odmowie jej udostępnienia bądź poinformował wnioskodawcę
o niemożności udzielenia wnioskowanych danych (np. w sytuacji, kiedy ich nie posiada). Dla stwierdzenia bezczynności nie są natomiast istotne przyczyny,
z powodu których akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy brak działania był zawiniony czy też niezawiniony, jak też czy spowodowany był przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinien zostać wydany (tak WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 9 grudnia
2020 r., sygn. akt II SAB/Rz 107/20, CBOSA).
W niniejszej sprawie skarżący żądał udostępnienia informacji publicznej, dotyczącej orzeczeń dyscyplinarnych funkcjonariuszy Policji.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że orzeczenia organów dyscyplinarnych, względem osób wykonujących zadania publiczne, stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (wyroki NSA z 24 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 1112/15; z 30 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 1449/16; z 26 maja 2017, sygn. akt I OSK 2534/16; z 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 100/20 z 13 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 1076/21, wyrok WSA
w Poznaniu z 30 listopada 2022 r., sygn. akt II SAB/Po 171/22), które tutejszy Sąd
w pełni podziela.
Orzeczenie dyscyplinarne dotyczy uprawnień i warunków wykonywania służby przez funkcjonariuszy Policji, którzy wykonują zadania publiczne w zakresie bezpieczeństwa publicznego. Zatem żądane dokumenty – orzeczenia dyscyplinarne w konkretnie określonych sprawach - są dokumentami stanowiącymi informację publiczną, albowiem stanowią o rozstrzygnięciu przez organ państwowy konkretnej sprawy funkcjonariusza państwowego, wyrażają zatem stanowisko tego organu w tej sprawie. Wobec tego dotyczą spraw publicznych, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.,
i danych publicznych zawartych w treści dokumentów urzędowych (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.). W tym zakresie orzeczenia te mają ten sam walor informacji publicznej, co orzeczenia ostateczne innych organów, jak np. orzeczenia organów administracji publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwszy u.d.i.p.), czy wyroki sądów (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret trzeci u.d.i.p.).
Treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego, Trybunału Stanu oraz treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, została wskazana w art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., jako informacja publiczna przykładowo. Przepisy te nie stanowią katalogu zamkniętego, o czym świadczy ich treść, że "Udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych."
Skoro ustawodawca za informację publiczną uznał orzeczenia sądowe,
a z drugiej strony akty administracyjne i inne rozstrzygnięcia, to brak jest jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia do wyłączenia z zakresu informacji publicznej orzeczeń dyscyplinarnych, wydawanych przez podmioty, powołane na podstawie ustawy, przez organy państwowe (wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 100/20).
Orzeczenie dyscyplinarne jest zatem informacją publiczną, dotyczy bowiem funkcjonariusza Policji, który jest osobą pełniącą funkcje publiczne, w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Osobą pełniącą funkcję publiczną jest niewątpliwie funkcjonariusz publiczny
w rozumieniu art. 115 § 13 k.k., ale pojęcie to na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy rozumieć znacznie szerzej. Na podstawie tej ustawy, osobą pełniącą funkcję publiczną będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też
w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi
z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
Funkcję publiczną pełnią osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną jest posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 29 marca 2004 r., sygn. akt II SAB/Ka 144/03, LEX nr 726516).
Najpełniejszej wykładni pojęcia "osoba pełniąca funkcje publiczne" dokonał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05. Trybunał stwierdził, że "sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej." Tak więc "podejmując próbę wskazania ogólnych cech, jakie będą przesądzały o tym, że określony podmiot sprawuje funkcję publiczną, można bez większego ryzyka błędu uznać, że chodzi o takie stanowiska
i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznych wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione
w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny".
Przy takim znaczeniu powyższego pojęcia, funkcjonariusza Policji należy uznać za osobę pełniącą funkcję publiczną, w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Załatwienie zatem wniosku o udostępnienie orzeczeń dyscyplinarnych dotyczących funkcjonariusza Policji, może nastąpić bądź poprzez ich udostępnienie bądź poprzez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie,
w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).
Sąd mając powyższe na uwadze, uwzględnił skargę na bezczynność
i na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Komendanta Głównego do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] października 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o czym orzekł w pkt 1 sentencji wyroku.
Wbrew twierdzeniom organu, wnioskodawca we wniosku określił dostatecznie jasno, że żąda udostępnienia kopii orzeczeń dyscyplinarnych wydanych wobec funkcjonariuszy Komendy Głównej Policji, skoro wniosek skierował do Komendanta Głównego Policji i wskazał w nim, że żąda udostępnienia kopii zanonimizowanych orzeczeń wydanych w postępowaniach dyscyplinarnych przeprowadzonych wobec funkcjonariuszy tut. Komendy wydanych w okresie od [...] stycznia 2023 r. do
[...] października 2023 r.
Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł w pkt 2 sentencji wyroku. Sąd, oceniając charakter bezczynności, uznał, że nie można przypisać organowi złej woli i stwierdzić, aby przyczyną bezczynności było zamierzone uniemożliwienie skarżącemu dostępu do informacji publicznej. Organ ostatecznie nie pozostawił wniosku bez rozpatrzenia, kierując do wnioskodawcy pismo informujące
o tym, że wobec nieokreślenia we wniosku konkretnej jednostki Policji, jego żądanie wykracza poza zakres spraw podlegających udostępnieniu jako informacja publiczna.
W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, oceniając charakter bezczynności, nie można pominąć charakteru sprawy, jak i specyfiki trybu jej załatwienia (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 585/15). Sąd musi przy tym wziąć pod uwagę występujące ewentualnie w sprawie przyczyny usprawiedliwiające bezczynność organu (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r.,
sygn. akt II FSK 3614/13).
W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wyjaśniano, że rażącym naruszeniem prawa – w rozumieniu art. 149 § 2 p.p.s.a. – jest stan,
w którym bez żadnych wątpliwości i wahań w kontekście okoliczności danej sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty.
W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa nie decyduje tylko sam przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności (zob. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 237/15). Tym samym stwierdzić należy, że bezczynność
o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące tę bezczynność organu (zob. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1514/14). Charakter rażący ma bezczynność o znamionach "wyjątkowej" (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2451/14).
Skoro bezczynność organu nie była rażąca, nie ma zatem podstaw do wymierzenia organowi grzywny i w tym zakresie Sąd oddalił skargę w oparciu
o dyspozycję art.151 p.p.s.a. (pkt 3 wyroku).
Jeśli chodzi o kwestię przyznania sumy pieniężnej, to należy zwrócić uwagę, że stosowanie środków określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a. wobec organu jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu, zatem możliwością, z której sąd może skorzystać, jeżeli realia sprawy są niemożliwe do akceptacji z punktu widzenia ochrony praw strony. Wybór odpowiedniego środka powinien być zasadniczo warunkowany celem skargi na bezczynność, którym jest zwalczenie tych stanów mających miejsce w postępowaniu i doprowadzenie do jego zakończenia. Istotna jest również funkcja prewencyjna, mająca na celu zapobieganie, aby w przyszłości organ nie dopuszczał do powstania stanu bezczynności czy przewlekłości w postępowaniu. Sąd może przyznać skarżącemu sumę pieniężną w stosownej wysokości, która rekompensuje, przynajmniej w pewnej mierze, uszczerbek (krzywdę, straty itd.), jakiego doznał skarżący na skutek bezczynności lub przewlekłego działania organu administracji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2021 r., sygn. akt III OSK 1029/21). W zakresie wyboru środka dyscyplinującego organ, sąd administracyjny dysponuje swobodą niezależnie od wniosków zawartych w skardze do sądu. Przyznanie podmiotowi skarżącemu od organu określonej sumy pieniężnej stanowi nie tyle sankcję dla organu za wadliwe prowadzenie postępowania, co rekompensatę dla strony za wszelkiego rodzaju dolegliwości i niedogodności, jakich doznała na skutek bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2018 r. sygn. akt I OSK 2230/17). Ustawodawca nie wskazał, że suma pieniężna z art. 149 § 2 p.p.s.a. ma być przyznawana celem naprawienia poniesionej przez stronę szkody majątkowej bądź niemajątkowej, wprowadzając instytucję "sumy pieniężnej" jako całkowicie odrębną od występujących w kodeksie cywilnym "odszkodowania" i "zadośćuczynienia". Tym samym sam fakt naruszenia przez organ terminów z art. 13 § 1 i 2 u.d.i.p. nie oznacza automatycznie obowiązku przyznania skarżącemu sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a.
Przyznana suma pieniężna stanowi swego rodzaju zryczałtowaną rekompensatę przyznawaną stronie przez sąd administracyjny za negatywne przeżycia wynikające z bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Przyznanie tej sumy powinno być uzależnione od czasu trwania postępowania, rodzaju sprawy i jej znaczenia dla skarżącego oraz ewentualnego zachowania skarżącego, jeżeli przyczynił się on do wydłużenia postępowania.
Skoro organ nie dopuścił się bezczynności o charakterze rażącego naruszenia prawa, a skarżący nie wykazał, jakie negatywne skutki miała bezczynność organu
w udostępnieniu żądanych dokumentów, to Sąd w zakresie dotyczącym przyznania sumy pieniężnej oddalił skargę w oparciu o dyspozycję art. 151 p.p.s.a. (pkt 3 wyroku).
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., orzekł, jak
w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a tej ustawy. W punkcie 3 Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie, na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania, ponieważ skarżący został zwolniony z ich ponoszenia.