IV SAB/Po 135/23

IV SAB/Po 135/23 - Postanowienie WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2023-10-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Donata Starosta /przewodniczący/
Izabela Bąk-Marciniak /sprawozdawca/
Monika Świerczak
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2023 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia m. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie wszczęcia postępowania egzekucyjnego postanawia : odrzucić skargę
Uzasadnienie
Pismem z dnia 21 sierpnia 2023 r. Stowarzyszenie M. wniosło skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie wszczęcia egzekucji administracyjnej zmierzającej do zamknięcia nocnej działalności stacji paliw przy ul. [...] w K..
W skardze wyjaśniono, że w 2015 r. wybudowano - między osiedlami mieszkaniowymi - stację paliw. Stacja ta obecnie prowadzi całodobową działalność. Powołano się na akty – decyzje administracyjne, pisma Starosty K. i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., jak i pisma Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Głównego Inspektora Ochrony Środowiska – związane z procesem inwestycyjnym dotyczącym rzeczonej stacji paliw.
W ocenie strony skarżącej Burmistrz Miasta, świadomie legalizuje przestępczą działalność stacji paliw, mającą miejsce w kompleksie samowoli budowlanych w K.. Przedstawione fakty uzasadniają żądanie Stowarzyszenia dla natychmiastowego wstrzymania egzekucją administracyjną nocnej działalności stacji paliw. Burmistrz nie przedstawił żadnego merytorycznego, logicznego lub prawnego argumentu dla uzasadnienia swojej odmowy wydania egzekucji administracyjnej wstrzymującej nielegalną nocną działalność stacji paliw.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie - w przypadku, gdyby Sąd uznał, że skarga jest dopuszczalna - oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania. Organ w pierwszej kolejności dostrzegł niedopuszczalność merytorycznego rozpoznania skargi jako wniesionej przez nieuprawniony podmiot, a także z przyczyn braku przedmiotu zaskarżenia.
Burmistrz wskazał, że zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 259 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") skargę może wnieść wyłącznie podmiot, który dysponuje legitymacją skargową (legitymacją do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego). Legitymację do wniesienia skargi mają podmioty, które mają interes prawny w jej wniesieniu, we własnej sprawie administracyjnej. Zatem ze skargą może wystąpić podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej.
Jednocześnie Burmistrz stwierdził, że nie można uznać działalności stacji paliw w godzinach nocnych za naruszenie warunków określonych w decyzji środowiskowej. Stanowisko przedstawiane przez skarżący podmiot nie zmienia faktu, że organy nadrzędne nad Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska zaprezentowały odmienne w tym zakresie opinie. Kwestie poruszane przez skarżącego nie są przedmiotem żadnego postępowania administracyjnego czy skargowo-wnioskowego, którego uczestnikiem miałby być skarżący.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Przedmiotem skargi skarżącego stowarzyszenia jest bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie wszczęcia egzekucji administracyjnej zmierzającej do zamknięcia nocnej działalności stacji paliw przy ul. [...] w K..
Tak określony przedmiot zaskarżenia nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego wynikającej z art. 3 § 2 p.p.s.a. (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").
W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że sądy administracyjne nie są powołane do tego, aby sprawować generalny nadzór nad administracją publiczną. Właściwość sądu administracyjnego ograniczona jest do kontroli jedynie określonych form działalności, bądź występujących w związku z nią bezczynności albo przewlekłości postępowania organów administracji publicznej. Katalog zaskarżalnych do sądu administracyjnego aktów administracji publicznej sformułowany został w art. 3 § 2 p.p.s.a. Wedle tej regulacji kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowania, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. - Kodek– postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "K.p.a."), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 422 ze zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczającej i odmowy wydania opinii zabezpieczających;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Sądy administracyjne zgodnie z art. 3 § 2a i § 3 p.p.s.a., orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., jak również w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Kontrola sprawowana przez tut. Sąd może dotyczyć jedynie konkretnie wskazanego aktu lub czynności albo bezczynności lub przewlekłości w określonych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Strona skarżąca winna wskazać jaką konkretnie decyzję, postanowienie, bądź inną czynność jednoznacznie określonego organu zaskarża.
W przypadku zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości w działaniu organu należy wskazać w jakim toczącym się już postępowaniu administracyjnym dopatruje się tego rodzaju uchybień, względnie jakie konkretnie podanie inicjujące postępowanie przed organem administracji nie zostało przez organ w terminie przewidzianym przepisami prawa załatwione (por. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 14 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Po 795/22, prawomocne). Sąd nie jest powołany do tego, aby kontrolować zachowanie się organu administracji publicznej, jakim jest Burmistrz Miasta – o ile zachowanie to nie przybiera jednej z form, o której stanowi art. 3 § 2 p.p.s.a.
Jak słusznie zauważa organ w odpowiedzi na skargę, skarżące stowarzyszenie nie jest obecnie stroną jakiegokolwiek postępowania administracyjnego, skargowego czy egzekucyjnego toczącego się przed Burmistrzem Miasta.
Sąd, mając powyższe rozważania na względzie uznał, że w stanie faktycznym i prawnym sprawy, skoro organ nie był zobowiązany do podejmowania czynności z zakresu administracji publicznej, w celu rozpatrzenia żądań skarżącego stowarzyszenia, to nie wystąpiła kognicja Sądu administracyjnego do rozpatrzenia skargi przez niego wniesionej.
Skarga podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jako nienależącą do właściwości sądu administracyjnego.