IV SAB/Po 130/25

IV SAB/Po 130/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-08-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-06-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Monika Świerczak
Sebastian Michalski
Wojciech Rowiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 13 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sąd. WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi B. P. na bezczynność Miejskiego Zakładu Zieleni w [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Miejski Zakład Zieleni w [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] do załatwienia wniosków B. P. o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] lipca 2023 r., z dnia 13 lutego 2025 r. w zakresie punktu 2 oraz z dnia 13 kwietnia 2025 r. 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w sprawie opisanej w pkt 1 wyroku; 3. stwierdza, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. oddala skargę w pozostałym zakresie; 5. zasądza od Miejskiego Zakładu Zieleni w [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na rzecz skarżącego B. P. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 maja 2025 roku B. P. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Miejskiego Zakładu Zieleni w [...] sp. z o.o. (dalej: spółka) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Z akt administracyjnych sprawy wynikał następujący stan faktyczny:
W dniu 13 lipca 2023 r. skarżący skierował e-mailem do spółki wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:
1) wszystkich kosztów przygotowania do uruchomienia w tym certyfikacji parku linowego "[...]",
2) poniesionych kosztów funkcjonowania w tym wynagrodzeń wraz z pochodnymi obsługi parku linowego "[...]" w czerwcu 2023 r.,
3) przychodów w miesiącu czerwcu 2023 r. parku linowego "[...]",
4) ilości sprzedanych biletów w miesiącu czerwcu 2023 r. w parku linowym "[...]".
W odpowiedzi na wniosek spółka pismem z dnia 26 lipca 2023 r. wskazała, że nie znajduje podstaw do uwzględnia powyższego wniosku z uwagi na okoliczność, iż żądane przez skarżącego informacje nie mają charakteru informacji publicznej. Prowadzenie przez spółkę parku linowego "[...]" nie stanowi bowiem wykonywania zadania publicznego, a osoby zajmujące się obsługą parku nie pełnią funkcji publicznych i nie są wynagradzane ze środków publicznych.
Następnie skarżący ponownie, w dniu 13 lutego 2025 r. wniósł o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:
1) zapłaconego ogółem do budżetu państwa podatku VAT za 2023 r. i za 2024 r.,
2) ogólnych kosztów utrzymania w 2024 r. parku linowego "[...]",
2a) ogólnych przychodów w 2024 r. ze sprzedaży biletów do parku linowego "[...]",
3) przeterminowanych należności na dzień 31.12.2024 r.,
4) ilości zatrudnionych na dzień 31.12.2024 r. i schemat organizacyjny zatrudnienia.
Spółka udzieliła skarżącemu odpowiedzi w zakresie pkt 1, 3 i 4 powyższego wniosku. Z kolei w odniesieniu do informacji żądanych w pkt 2 i pkt 2a wskazała, że nie znajduje podstaw do uwzględnia powyższego wniosku z uwagi na okoliczność, iż żądane przez skarżącego informacje nie mają charakteru informacji publicznej podtrzymując wcześniejsze stanowisko, że prowadzenie przez spółkę parku linowego "[...]" nie stanowi wykonywania zadania publicznego, a osoby zajmujące się obsługą parku nie pełnią funkcji publicznych i nie są wynagradzane ze środków publicznych.
Skarżący jednakże ponownie wniósł 13 kwietnia 2025 r. o udostepnienie informacji publicznej w zakresie:
1) wynagrodzenia ogółem w roku 2023 i 2024 obsługi parku linowego "[...]",
2) kosztów ogółem utrzymania parku linowego "[...]" w 2023 r.,
3) przychodów ogółem w 2023 r. ze sprzedaży biletów do parku linowego "[...]".
Spółka jednak ponownie wskazała w odpowiedzi, że nie znajduje podstaw do uwzględnia powyższego wniosku z uwagi na okoliczność, iż żądane przez skarżącego informacje nie mają charakteru informacji publicznej, a tym samym nie ma podstaw do jego uwzględnienia. Po raz kolejny podniesiono, że prowadzenie przez spółkę parku linowego "[...]" nie stanowi wykonywania zadania publicznego. Działalność związana z prowadzeniem parku linowego nie została bowiem powierzona przez Miasto [...] w drodze umowy jako zadanie własne gminy, a tym samym nie stanowi wykonywania zadania publicznego niezwiązanym i osoby zajmujące się obsługą parku nie pełnią funkcji publicznych oraz nie są wynagradzane ze środków publicznych.
Wobec powyższego skarżący wniósł skargę na bezczynność spółki do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając jej jednocześnie naruszenie:
- art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi normatywną gwarancję prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione ograniczenie tego prawa;
- art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), poprzez niewłaściwe zastosowanie w zakresie, w jakim przepis ten reguluje, iż podstawą odmowy może być przepis prawa, polegający na rozpatrzeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej bez podstawy opierającej się o przepis prawa powszechnie obowiązującego;
- art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2022 r. poz. 90, dalej: u.d.i.p.), przez jego niezastosowanie i nieudostępnienie w terminie określonym w tym przepisie wnioskowanych przez skarżącego informacji publicznych.
Skarżący wniósł jednocześnie o zobowiązanie spółki do udostępnienia skarżącemu bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wnioskowanych informacji publicznych, zgodnie z wnioskami skarżącego.
Wniesiono także o zasądzenie od spółki na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę spółka wskazała, że objęcie spółek prawa handlowego takich jak Miejski Zakład Zieleni w [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] zakresem podmiotowym przepisów u.d.i.p. na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 tej ustawy wymaga precyzji i ostrożności. Szeroko prezentowane w orzecznictwie jest stanowisko, zgodnie z którym od podmiotów wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. nie można żądać innych informacji niż odnoszących się do zakresu wykonywania zadań publicznych, czy gospodarowania mieniem publicznym. Jest to bowiem nadmierna ingerencja w ich działalność (w sferę informacyjną tych podmiotów) wykraczająca poza standard konstytucyjny, co może wiązać się dla nich z negatywnymi konsekwencjami. Spółka przyjęła więc, że nie każda informacja będąca w jej dyspozycji, bądź też odnosząca się do jej funkcjonowania jest informacją publiczną podlegającą udostępnieniu, lecz tylko ta, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym.
Dalej wskazano, że działalność związana z prowadzeniem parku linowego "[...]" nie została tymczasem powierzona przez gminę [...] spółce ani w akcie założycielskim, ani w drodze jakiejkolwiek innej umowy jako zadanie własne gminy. W związku z prowadzeniem tego rodzaju działalności spółka nie wykonuje zatem żadnego zadania publicznego. Podkreśliła także, że samo dysponowanie mieniem publicznym nie jest przesłanką uzasadniającą uznanie danego podmiotu za podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej.
Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV tutejszego Sądu z dnia 25 czerwca 2025 r. sprawę rozpoznano w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. sądowoadministracyjna kontrola działalności administracji publicznej obejmuje także brak efektywnych działań w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie.
Realizując zadania wymiaru sprawiedliwości sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.). W świetle art. 149 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
W przypadku uwzględnienia skargi sąd stwierdza także, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Ponadto, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
Przechodząc do oceny zasadności skargi wskazać należy, że istotną kwestią z punktu widzenia bezczynności jest ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania w zakresie zgłoszonego żądania. Powyższe determinuje również zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym przypadku do sprawdzenia, czy sprawa podlegała załatwieniu w określonej przez ustawodawcę formie i czy nastąpiła w tym zakresie bezczynność podmiotu zobowiązanego do jej załatwienia. Bezczynność może wystąpić wówczas, gdy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. i jednocześnie żądanie jej udzielenia skierowane jest do podmiotu zobowiązanego w ustawie do udostępniania informacji publicznych.
Podkreślenia przy tym wymaga, że u.d.i.p. reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p).
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Miejski Zakład Zieleni w [...] sp. z o.o. stanowi podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej zgodnie (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Spółka powyższemu zdaje się nie zaprzeczać, gdyż w odpowiedzi na skargę powołuje się na swój akt założycielski i wyjaśnia, że zasadniczo wykonuje zadania publiczne tylko w zakresie zieleni gminnej i zadrzewień, polegające przede wszystkim na konserwacji zieleni na terenie będącym własnością gminy [...], budowy zieleni czy gospodarki drewnem. Spółka twierdzi zatem, że jest podmiotem wyróżnionym w art. 4 ust. 1 pkt 5 in initio u.d.i.p., czyli podmiotem reprezentującym inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym. To natomiast – zgodnie z interpretacją spółki – miałoby prowadzić do wniosku, że spółka jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, ale jedynie w zakresie wykonywania zadań publicznych, a zatem informacje, które dotyczą działalności parku linowego "[...]" nie podlegałyby zdaniem spółki udostępnieniu.
Stanowisko to nie jest trafne. W myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 in fine u.d.i.p. obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej są także osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W realiach niniejszej sprawy spółka mieści się właśnie w kategorii powyższych podmiotów. Jak sama wskazywała w odpowiedzi na skargę – jest spółką prawa handlowego, w której jedynym właścicielem udziałów jest gmina [...] (spółką komunalną). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że w kontekście zakwalifikowania danego podmiotu do podmiotów określonych w art. 4 ust. 1 pkt 5 in fine u.d.i.p. należy zbadać relacje związane ze strukturą własnościową spółki (por. wyrok NSA z dnia: 27 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 2205/16 oraz 4 października 2022 r., sygn. akt III OSK 3386/21). W niniejszej sprawie te relacje są bezsporne, jako że z oświadczeń spółki oraz przedłożonych przez nią dokumentów wynika wprost, że jedynym właścicielem udziałów jest gmina.
Sądowi orzekającemu w niniejszej sprawie znany jest przy tym pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) w wyroku cytowanym przez spółkę w odpowiedzi na skargę, tj. wyroku z dnia 7 lipca 2022 r. (sygn. akt III OSK 1704/21). Podkreślenia wymaga jednak, że NSA wcale nie przesądził, że do uznania konkretnego podmiotu za podmiot zobowiązany konieczne jest łączne spełnienie przesłanki wykonywania zadań publicznych oraz przesłanki posiadania w strukturze udziałów przez Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego pozycji dominującej. NSA wskazał jedynie, że są to dwie odrębne grupy podmiotów, tak jak zostało to zaznaczone we wcześniejszym akapicie niniejszego uzasadnienia.
Kolejno, zgodzić się należy w pełni z poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że prawidłowa wykładnia art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. to taka wykładnia, zgodnie z którą podmioty, w których Skarb Państwa ma pozycję dominującą, są jednocześnie podmiotami zobowiązanymi do udostępniania każdej informacji, jaką u.d.i.p. kwalifikuje jako informację publiczną, bez względu na to jakiej sfery działalności danego podmiotu ona dotyczy (por. wyroki NSA z dnia: 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 559/21 21 października 2022 r., sygn. akt III OSK 2010/21 oraz 14 lutego 2024 r., sygn. akt III OSK 325/23). W konsekwencji, w realiach niniejszej sprawy spółka nie mogła skutecznie odmówić udostepnienia żądanej przez skarżącego informacji z uwagi na to, że jej zakres nie dotyczy wykonywanych przez spółkę zadań publicznych.
Skoro przesądzono już, że spółka jest podmiotem zobowiązanym do udostepnienia informacji publicznej, zakwalifikowanym jako osoba prawna, w której Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.), to należałoby jeszcze rozstrzygnąć czy żądane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznej.
W tym miejscu należy zwrócić szczególną uwagę na treść art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. i to bez względu na dalsze jednostki redakcyjne tego przepisu (oznaczone literami od a do f). Stosownie do powołanego przepisu, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: statusie prawnym lub formie prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, majątku, którym dysponują. Przesłanką udzielenia informacji publicznej określonej w art. 6 ust. 1 pkt 2 komentowanej ustawy jest istnienie bezpośredniego związku łączącego żądanie udostępnienia informacji z określonym podmiotem. Zatem informację publiczną stanowi wszystko to, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem, działalnością podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. (zob. wyrok NSA z 23 września 2022 r., sygn. akt III OSK 1965/21).
Podkreślenia wymaga, że spółka jak dotychczas nie udostępniła skarżącemu wnioskowanej informacji publicznej w omawianym zakresie (m.in. wynagrodzeń obsługi parku linowego "[...]", kosztów ogółem utrzymania czy przychodów ze sprzedaży biletów), ani też nie wydała decyzji o odmowie jej udostępnienia, a zatem przedstawiona przez spółkę w odpowiedzi na skargę argumentacja nie mogła uwolnić jej od przypisania jej bezczynności. Przyjąć bowiem należało, że wynagrodzenia obsługi parku linowego, koszty jego utrzymania oraz przychody ze sprzedaży biletów mieszczą się w zakresie pojęciowym informacji publicznej, w myśl art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f) u.d.i.p. Przyjmuje się, że każde wydatkowanie środków publicznych jest sprawą publiczną, bez względu na cel, jaki jest realizowany. Ochrona prywatności pracowników w zakresie wypłacanego im ze środków publicznych wynagrodzenia powinna być realizowana nie na etapie kwalifikacji prawnej żądanych informacji, lecz przez ewentualne ograniczenie dostępu do tych informacji publicznych na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., a zatem na etapie stosowania prawa (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2024 r., sygn. akt III OSK 2371/22).
Zatem niepodjęcie przez spółkę stosownego aktu przewidzianego w przepisach u.d.i.p. jest równoznaczne z pozostawaniem podmiotu zobowiązanego w stanie bezczynności.
Na podstawie powyższych ustaleń przyjąć należało, że w dacie orzekania przez Sąd spółka pozostawała w bezczynności co do rozpatrzenia wniosków skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 13 lipca 2023 r., z dnia 13 lutego 2025 r. w zakresie punktu 2 oraz z dnia 13 kwietnia 2025 r. (w całości), co spowodowało konieczność zobowiązania spółki do rozpoznania wniosków skarżącego w trybie przewidzianym w u.d.i.p. w części opisanej w pkt 1 sentencji wyroku, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Podkreślenia jeszcze wymaga, że w wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność sąd nie może określić, w jaki sposób adresat wniosku powinien załatwić sprawę. Przy rozpoznaniu skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej rola Sądu sprowadza się jedynie do oceny, czy wniosek o udzielenie informacji podlegał rozpatrzeniu w trybie przepisów u.d.i.p. oraz czy został w tym trybie załatwiony przez jego adresata. Uwzględnienie skargi może zatem polegać jedynie na zobowiązaniu adresata wniosku do jego załatwienia w sposób zgodny z przepisami u.d.i.p. Na tym etapie postępowania poza kompetencjami Sądu pozostaje ingerencja w uprawnienia podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej, w ramach których pozostawiona jest ocena, czy określona informacja publiczna, będąca w posiadaniu tego podmiotu, może być udostępniona, czy też zachodzą podstawy do odmowy jej udostępnienia wynikające chociażby z art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p.
Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził w pkt 3 sentencji wyroku, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (zob. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12). Chodzi tu o naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (vide: B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zatem organ pozostaje w bezczynności, przy czym nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
W zakresie wniosków skarżącego o zobowiązanie spółki do udostępnienia informacji w zakresie pkt 1 i 3 wniosku z dnia 13 lutego 2025 r. skargę uznać należało za bezzasadną, gdyż spółka udzieliła na powyższe pytania odpowiedzi pismem z dnia 7 marca 2025 r. Dlatego też Sąd zobowiązał spółkę do rozpoznania wniosków skarżącego w trybie przewidzianym w u.d.i.p. jedynie w części opisanej w pkt 1 sentencji wyroku (tj. w zakresie pkt 2 wniosku z dnia 13 lipca 2023 r., pkt 2 wniosku z dnia 13 lutego 2025 r. oraz całego wniosku z dnia 13 kwietnia 2025 r.), zaś w pozostałym zakresie skargę oddalił, o czym orzekł w pkt 4 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł (jak w pkt 5 sentencji wyroku) na podstawie art. 200 p.p.s.a.