IV SAB/Po 130/22

IV SAB/Po 130/22 - Postanowienie WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2022-12-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-10-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Izabela Bąk-Marciniak
Maciej Busz /przewodniczący sprawozdawca/
Monika Świerczak
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
II OSK 562/23 - Postanowienie NSA z 2023-04-20
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 56 § 1 pkt 6, art. 56 § 3, art. 232 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 64 § 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2021 poz 710
art. 36 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 39 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Tezy
1. Podmiot wnioskujący o wydanie o pozwolenia na rozbiórkę budynku znajdującego się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków jest zobowiązany (zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. — Prawo budowlane Dz.U. z 2021 r., poz.2351 ze zm.) do dołączenia do tego wniosku pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Brak takiego pozwolenia stanowi brak formalny wniosku o pozwolenie na rozbiórkę w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a. Nieuzupełnienie tego braku w terminie wyznaczonym przez organ skutkuje pozostawieniem sprawy bez rozpoznania.
2. Informacja o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania, skierowana do wnioskodawcy jest formą zakończenia postępowania administracyjnego.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędziowie WSA Izabela Bąk-Marciniak WSA Monika Świerczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 07 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowanie przez Starostę w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi.
Uzasadnienie
W dniu 16 lutego 2022 r. do siedziby Starostwa Powiatowego w C. wpłynął wniosek spółki A. Sp. z o.o. Sp.k. dotyczący pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego w miejscowości C. na działce o nr ewid.[...], obręb [...] Miasta C..
Pismem z dnia 04 kwietnia 2022 roku organ na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej jako k.p.a.) oraz pisma Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w P. Delegatura w P., wezwał inwestora o uzupełnienie wniosku z dnia 16 lutego 2022 roku o: 1/ przedłożenie pozwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków, 2/ Opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia.
Inwestor pismem z dnia 07 kwietnia 2022 roku wniósł sprzeciw od powyższego wezwania. Pismem z dnia 22 kwietnia 2022 roku organ nie przychylił się do wniosku złożonego przez inwestora i jednocześnie poinformował, że na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., złożony przez "A. " Sp. z o.o., Sp. k. wniosek o pozwolenie na rozbiórkę budynku mieszkalnego na dz. o nr ewid.[...] w C. , z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braków formalnych wniosku, został pozostawiony bez rozpoznania.
Dnia 27 maja 2022 roku (wpływ do organu 03 czerwca 2022 roku) spółka A. Sp. z o.o. Sp.k. złożyła ponaglenie na niezałatwienie w terminie sprawy.
Wojewoda W. w postanowieniu z dnia 28 czerwca 2022 roku, znak [...] stwierdził, że Starosta C. nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia ww. postępowania administracyjnego.
A. Sp. z o.o. Sp. k. z/s w K. ., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika (dalej jako: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę C. z powodu niezałatwienia w terminie sprawy, polegającego na braku wydania jej pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego przy ul [...] w miejscowości C., na działce o numerze ewid. [...], obręb [...] Miasta C. - poprzez pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
Skarżąca wniosła o:
1. zobowiązanie Starosty do załatwienia jej wniosku i wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego przy ul [...] w miejscowości C., na działce o numerze ewid. [...], obręb [...] Miasta C.;
2. rozpatrzenie niniejszej skargi na rozprawie;
3. zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że pismem z dnia 16 lutego 2022 r. A. Sp. z o.o. Sp. k. złożyła wniosek o pozwolenie na rozbiórkę budynku mieszkalnego przy ul. [...] w miejscowości C., na działce o numerze ewid. [...], obręb [...] Miasta C..
Starosta Powiatu C. pismem z dnia 4 kwietnia 2022 r. skierował do skarżącej wezwanie do uzupełnienia wniosku. Po złożeniu przez skarżącą pisma w tej kwestii z dnia 7 kwietnia 2022 r., Starosta Powiatu C. pismem z dnia 22 kwietnia 2022 r. ([...]) powołując się na przepis art. 64 § 2 k.p.a. pozostawił wniosek o wydanie pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego przy ul [...] w miejscowości C., na działce o numerze ewid. [...], obręb [...] Miasta C. — bez rozpoznania. A zatem, w konsekwencji zakwestionowania przez Inwestora zasadności wezwania w tej sprawie, Starosta C. pozostawił podanie skarżącej bez rozpoznania. Zasadniczym powodem pozostawienia ww. wniosku bez rozpoznania było domaganie się przez Starostę Powiatu C. przedłożenia przez Inwestora pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na rozbiórkę.
Wskutek powyższego, po złożeniu przez skarżącą ponaglenia z dnia 27 maja 2022 r. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę C. z powodu niezałatwienia w terminie sprawy polegającej na braku wydania jej pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego przy ul. [...] w miejscowości C., na działce o numerze ewid. [...], obręb [...] Miasta C., Wojewoda W. postanowieniem z dnia 28 czerwca 2022 r. stwierdził, że w jego ocenie Starosta C. nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w analizowanej sprawie. Tym samym Wojewoda W. podzielił stanowisko Starosty C. co do zasadności wymagania od skarżącej dołączenia do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę, pozwolenia konserwatorskiego.
Skarżąca podniosła, że przepis, do którego treści odwołuje się zarówno Starosta, jak i konserwator zabytków, a także Wojewoda W., nie ma zastosowania w analizowanym przypadku. Wskazano, że art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2021, poz. 710, dalej jako u.o.z.) stanowi: "Pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga: 1) prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru, w tym prac polegających na usunięciu drzewa lub krzewu z nieruchomości lub jej czyści będącej wpisanym do rejestru parkiem, ogrodem lub inną formą zaprojektowanej zieleni". Przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, która toczy się przed Starostą Powiatu C. , albowiem skarżąca nie zamierza prowadzić żadnych robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków. Skarżąca zamierza prowadzić roboty budowlane na nieruchomości stanowiącej jego własność, położonej na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Jednakże na nieruchomości tej nie ma żadnego budynku, czy jakiegokolwiek obiektu budowlanego wpisanego do rejestru zabytków. Natomiast elementy cenne - w ocenie prof. UTP dra hab. D. B., autora ekspertyzy nt. stanu technicznego budynków mieszkalnych położonych przy placu [...] w C. - w postaci sklepień i stropów Kleina, obecnie nie podlegają żadnej ochronie prawnej. Stąd żądania zawarte w ww. piśmie skierowanym do skarżącej nie znajdują oparcia w przepisie ar. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ze względu na brak na tym terenie budynku, czy innego obiektu chronionego przepisami ustawy o ochronie zabytków.
W sprawie administracyjnej zainicjowanej wnioskiem skarżącej skierowanym w dniu 16 lutego 2022 r. do Starosty C. o wydanie pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowego budynku nie znajduje zastosowania także przepis art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. — Prawo budowlane Dz.U. z 2021 r., poz.2351 ze zm.). Zgodnie z treścią tego przepisu: Prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru nabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Przepis ten obliguje inwestora do uzyskania od właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków, pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych, jednakże przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Przepis ten literalnie stanowi więc, że pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków wymagane jest przed wydaniem pozwolenia na budowę, a nie przed podejmowaniem jakichkolwiek robót budowlanych, czy przed wydaniem pozwolenia na jakiekolwiek roboty budowlane, w tym i rozbiórkowe.
Skarżąca nie ubiega się o pozwolenie na budowę na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, lecz jedynie o pozwolenie na rozbiórkę, ergo: na obecną chwilę wymaganie od niej uzyskanie pozwolenia konserwatorskiego na rozbiórkę budynku położonego na obszarze wpisanym do rejestru zabytków nie znajduje oparcia także w przepisie art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
W rezultacie żądania adresowane do skarżącej w piśmie opatrzonym znakiem: [...], jak i w piśmie zaadresowanym do Starosty C. , opatrzonym znakiem: [...] były całkowicie pozbawione podstaw prawnych, a jawią się jako będące rezultatem niedostatecznie wnikliwego wczytania się w treść przywołanych w tych pismach przepisów prawa, tj.: art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Co więcej, takie błędne instruowanie inwestora, zawarte w piśmie znak: [...], że musi: 1) wystąpić z wnioskiem o udzielenie mu pozwolenia konserwatorskiego na rozbiórkę budynku, który nie podlega ochronie prawnej jako zabytek (formą takiej ochrony nie jest ekspertyza w sprawie oceny stanu technicznego tego obiektu) oraz 2) przedłożyć projekt budowlany pomimo tego, że - jak dotychczas niczego nie zamierza budować oraz 3) opracować i przedłożyć program robót budowlanych, naraża inwestora na niczym nieuzasadnione koszty, o których zwrot inwestorowi będzie przysługiwać roszczenie prawne.
Nadto pozbawione podstaw prawnych jest także całkowicie błędne poinstruowanie Starosty C. , zawarte w skierowanym do tego organu piśmie: znak [...], jakoby: w przedmiotowej sprawie inwestor zobowiązany był do uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków.
Starosta C. w odpowiedzi na skargę w sposób dorozumiany wniósł o jej oddalenie.
Starosta wyjaśnił, że dnia 05 września 2022 roku do Wojewody W. wpłynęła skarga z dnia 31 sierpnia 2022 roku na bezczynność oraz przewlekłość Starosty C. , wniesiona przez A. i P. Z., A. Sp. z o.o. sp. k. z/s w K. , przy pozostawieniu wniosku bez rozpoznania w przedmiocie pozwolenia na rozbiórkę zarejestrowanego pod sygnaturą [...], którą zgodnie z art. 54 § 2 p.p.s.a. przekazano do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Poznaniu. Dnia 12 września 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Poznaniu przekazał zgodnie z art. 54 p.p.s.a. przedmiotową skargę do tutejszego organu.
Niniejsza sprawa dotyczy wydania pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego położonego na działce o nr ewid.[...] w C. . Przedmiotowy budynek nie jest wpisany indywidualnie do rejestru zabytków, natomiast działka nr [...] z zabudowaniami objęta jest historycznym układem urbanistycznym miasta C. wpisanym do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją z dnia 13 grudnia 1990 roku.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b. ustawy z dnia 23 lipca 2003 r o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 840, dalej: "ustawa o ochronie zabytków") - ochronie i opiece podlegają, bez względu na stan zachowania, zabytki nieruchome będące w szczególności układami urbanistycznymi. Zatem historyczny układ urbanistyczny obejmujący zabudowana działkę nr [...] jest zabytkiem. Zgodnie z art. 30b ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 roku, poz. 2351 ze zm., dalej: "Prawo budowlane") do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę dołącza się pozwolenia (...), których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustawy. Taką "odrębną ustawą" jest m.in. ustawa o ochronie zabytków i opiece na zabytkami, która w art. 36 ust. 1 pkt 1 stanowi, że pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru.
Roboty budowlane zgodnie z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego - to budowa, a także prace polegające na przebudowie, montażu remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego.
Zatem rozbiórka budynku w zabytku jakim jest układ urbanistyczny obejmujący budynek i działkę nr [...], wymaga uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Powyższe stanowisko potwierdza również brzmienie art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego, w myśl którego prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwolenie na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków.
Podkreślono, że zgodnie z definicją określoną w art. 3 pkt 12 Prawa budowlanego przez pozwolenie na budowę należy też rozumieć decyzję administracyjną zezwalającą na wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Roboty budowlane zaś, jak była mowa wyżej, to również rozbiórka obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego). Dlatego przed wydaniem decyzji o pozwolenie na rozbiórkę obiektu budowlanego wymagane jest uzyskanie pozwolenia na prowadzenie tych robót od wojewódzkiego konserwatora zabytków. Powyższe stanowisko potwierdza piśmiennictwo i orzecznictwo sądowe. Jak zauważył WSA w Poznaniu w wyroku z 17.11.2011 r., IV SA/Po 778/11 "Nie może budzić wątpliwości, że pozwolenie na rozbiórkę obiektu położonego na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga zgody na prowadzenie tych prac organów ochrony zabytków. Wyjątkiem od tej zasady jest pozwolenie na rozbiórkę obiektu wpisanego (indywidualnie) do rejestru zabytków. W takim wypadku pozwolenie na jego rozbiórkę może być wydane po uzyskaniu decyzji Generalnego Konserwatora Zabytków o skreśleniu tego obiektu z rejestru zabytków". Inny jest zatem zakres ochrony obiektu wpisanego indywidualnie do rejestru zabytków oraz obiektów, które znajdują się jedynie na obszarze wpisanym do takiego rejestru. Wpis obszarowy w takim przypadku chroni najczęściej daną strukturę jako całość, a ochrona poszczególnych elementów znajdujących się na danym terenie jest uzasadniona jedynie w przypadku, gdy ich istnienie stanowi o zachowaniu wartości historycznych, naukowych lub artystycznych określonego zespołu urbanistycznego (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 24.05.2017 r., II SA/Gd 196/17).
Termin na uzupełnienie braków formalnych (dołączenie pozwolenia W. Konserwatora Zabytków na prowadzenie robót budowlanych - rozbiórkowych na działce nr [...] w C. objętej ochroną układu urbanistycznego oraz opisu zapewnienie bezpieczeństwa ludzi i mienia) minął w dniu 21.04.2022 r., tak więc organ architektoniczno - budowlany nie miał innej możliwości jak pozostawić sprawę bez rozpatrzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z 31 października 2022 r., wydanym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej "p.p.s.a.").
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8), bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9).
Z przepisów art. 149 § 1 i 1a p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Bezczynność organu administracji publicznej została zdefiniowana w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego
(Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) - dalej: "k.p.a.", jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, lub przepisach szczególnych, ani w terminie wyznaczonym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy. A zatem organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a.
Natomiast pod pojęciem "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 5, Warszawa 2012, str. 44; wyrok NSA z 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pod pojęciem tym rozumie się również mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski [w]: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2011, str. 238). Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować, więc będzie opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Zatem o przewlekłości postępowania przed organem administracji publicznej można mówić wówczas, gdy czas jego trwania przekracza rozsądne granice. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (wyrok NSA z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1956/12; http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd wskazuje, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca zwalcza bezczynność i przewlekłość Starosty C. w zakresie niezałatwienia w terminie sprawy (poprzez pozostawienie wniosku bez rozpoznania) dotyczącej braku wydania pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego przy ul [...] w miejscowości C., na działce o numerze ewid. [...], obręb [...] Miasta C..
Sąd wskazuje, że sekwencja czynności procesowych w niniejszej sprawie wygląda w następujący sposób:
1. Wniosek o pozwolenie na rozbiórkę wpłynął do organu w dniu 16.02.2022 r.;
2. W dniu 22.02.2022 r. organ zwrócił się do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków o uzgodnienie projektu rozbiórki;
3. W dniu 31.03.2022 r. do Starostwa Powiatowego wpłynęła odpowiedź z 24.03.2022 r. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków, wskazująca, że inwestor jest zobowiązany do uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków;
4. Inwestor został również poinformowany pismem z 24.03.2022 r. przez WUOZ o konieczności uzyskania pozwolenia na prowadzenie robót;
5. Pismem z dnia 4.04.2022 r. Starostwo Powiatowe wezwało inwestorów do uzupełnienia wniosku z 16.02.2022 r. o pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków;
6. W dniu 13.04.2022 r. do Starostwa wpłynął sprzeciw inwestorów w zakresie nałożonego obowiązku dostarczenia pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków;
7. Pismem z 22.04.2022 r. organ odpowiedział inwestorom, że nie może się przychylić do sprzeciwu;
8. Pismem z 22.04.2022 r. WUOZ ponownie poinformował inwestorów o konieczność uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków;
9. W dniu 3.06.2022 r. wpłynęło do organu ponaglenie, przekazane Wojewodzie W. . pismem z 7.06.2022 r.;
10. Wojewoda W. . postanowieniem z dnia 28.06.2022 r. stwierdził, że organ nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania;
11. Inwestor pismem z 31.08.2022 r. wniósł do WSA skargę na bezczynność i przewlekłość.
Sąd podkreśla, że rozstrzygnięcie w tej sprawie musiało zostać poprzedzone przeprowadzeniem merytorycznej oceny prawidłowości postępowania organu przez pryzmat przepisów prawa materialnego (t.j. przepisów ustawy o ochronie zabytków i prawa budowlanego) i ustaleniem, czy w niniejszym stanie faktycznym organ był zobowiązany do wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę w sytuacji, gdy inwestor nie przedłożył wymaganego przez ten organ pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że niniejsza sprawa dotyczy wydania pozwolenia na rozbiórkę budynku mieszkalnego położonego na działce o nr ewid.[...] w C. . Przedmiotowy budynek nie jest wpisany indywidualnie do rejestru zabytków, natomiast działka nr [...] z zabudowaniami objęta jest historycznym układem urbanistycznym miasta C., wpisanym do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją z dnia 13 grudnia 1990 roku.
Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. b. ustawy o ochronie zabytków - ochronie i opiece podlegają, bez względu na stan zachowania, zabytki nieruchome będące w szczególności układami urbanistycznymi. Zatem historyczny układ urbanistyczny obejmujący zabudowana działkę nr [...] jest zabytkiem.
Zgodnie z art. 30b ust. 3 pkt 5 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę dołącza się pozwolenia (...), których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustawy. Bez wątpienia "odrębną ustawą" jest m.in. ustawa o ochronie zabytków i opiece na zabytkami, która w art. 36 ust. 1 pkt 1 stanowi, że pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru.
Wpisanie do rejestru zabytków układu urbanistycznego, czy zespołu budowlanego oznacza, że również budynek znajdujący się na tym obszarze jest objęty ochroną wynikającą z wpisania do rejestru zabytków jednego z ww. rodzajów zabytków nieruchomych (określonych w pkt 12 i 13 art. 3 ustawy z 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami) (por. wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 79/20).
Dla zastosowania art. 36 ust. 1 pkt 1 u.o.z. nie jest konieczne, aby obiekt był objęty indywidualnym wpisem do rejestru zabytków. (por. wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2173/18)
Sąd wskazuje, że roboty budowlane zgodnie z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego - to budowa, a także prace polegające na przebudowie, montażu remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego.
Zatem rozbiórka budynku w zabytku jakim jest układ urbanistyczny obejmujący budynek i działkę nr [...], wymaga uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków.
Sąd wskazuje, że nawet pomijając powyższe kwestie i orzecznictwo należy zwrócić uwagę na art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym: "Prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków wymaga, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków."
Skarżąca w skardze podnosi, że nie ubiega się o pozwolenie na budowę na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, lecz jedynie o pozwolenie na rozbiórkę, a na obecną chwilę wymaganie od niej uzyskanie pozwolenia konserwatorskiego na rozbiórkę budynku położonego na obszarze wpisanym do rejestru zabytków nie znajduje oparcia w przepisie art. 39 ust. 1 Prawo budowlane.
Należy wyjaśnić, że zarzut ten jest bezzasadny, a to dlatego, że zgodnie z definicją określoną w art. 3 pkt 12 Prawa budowlanego przez pozwolenie na budowę należy też rozumieć decyzję administracyjną zezwalającą na wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Roboty budowlane zaś, jak była mowa wyżej, to również rozbiórka obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego).
W niniejszym stanie faktycznym powyższa dyspozycja przepisu znajduje zastosowanie, bowiem budynek, którego rozbiórki chcą dokonać inwestorzy, mimo że nie jest wpisany do rejestru zabytków, to znajduje się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, co powoduje konieczność uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków, wbrew twierdzeniom inwestorów i ich pełnomocnika. Brak takiej decyzji przy wniosku o pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym na obszarze wpisanym do rejestru zabytków jest brakiem formalnym w myśl art. 64 § 2 kpa, ponieważ konieczność uzyskania tej decyzji w postępowaniu poprzedzającym postępowanie przed Starostą w zakresie pozwolenia na rozbiórkę wynika wprost z art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego.
W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a.: "Jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania." Celem wezwania do usunięcia braku formalnego pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia jest wymuszenie na stronie, by ta usunęła przeszkodę uniemożliwiającą rozpoznanie sprawy. Pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest więc pewnego rodzaju sankcją za brak wymaganego od strony działania.
Pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, jako czynność materialno-techniczna, nie podlega zaskarżeniu w drodze odwołania, a tym samym nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Natomiast, jeżeli w ocenie składającego wniosek jego wniosek spełnił kryterium kompletności, może on złożyć skargę na bezczynność organu. Wówczas wynik tego postępowania przesądzi o tym, czy wniosek spełniał wszystkie wymogi formalne, a zatem czy organ pozostawał bezczynnym w sprawie (por. postanowienie NSA z 8 kwietnia 2008 r., I GSK 485/07, LEX nr 469747).
Pozostawienie podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. nie w każdym przypadku oznacza zasadność skargi na nierozpatrzenie sprawy w przewidzianym terminie. Taka ocena uzależniona jest od tego, czy organ administracji publicznej rzeczywiście miał podstawy do powołania się na normę zawartą w tym przepisie. Podkreślenia wymaga, że tylko wówczas, gdy przepis prawa ustanawia wprost określone wymogi co do składanego podania, organ może żądać ich spełnienia i uzupełnienia pisma (podania) o brakujące elementy.
W niniejszej sprawie ma miejsce opisywana wyżej sytuacja, tj. przepisy prawa wymagają od wnioskującego o pozwolenie na rozbiórkę przedłożenia pozwolenia konserwatora zabytków. Ponownie należy wskazać, że zgodnie z art. 30b ust. 3 pkt 5 Prawa budowlanego do wniosku o pozwolenie na rozbiórkę dołącza się pozwolenia (...), których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustawy. Bez wątpienia "odrębną ustawą" jest m.in. ustawa o ochronie zabytków i opiece na zabytkami, która w art. 36 ust. 1 pkt 1 stanowi, że pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru. Ponadto art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego wymaga od składającego podanie o pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych (czyli również rozbiórkę) przy obiekcie budowlanym na obszarze wpisanym do rejestru zabytków przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (jak powyżej wyjaśniono również przed wydaniem decyzji o rozbiórce) uzyskania pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków.
Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r. (sygn. akt I OPS 2/13; publ. ONSAiWSA 2014/1/2) pozostawienie podania bez rozpoznania następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o podjęciu której należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie. W uchwale tej wyjaśniono także, iż od czynności takiej nie przysługuje żaden ze zwyczajnych środków zaskarżenia regulowanych w k.p.a. (odwołanie, zażalenie, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy). Pismo takie nie jest, bowiem ani decyzją, ani postanowieniem. Ponadto przesądzono w uchwale, iż pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia.
Podsumowując powyższe rozważania Sąd wskazuje, że podmiot wnioskujący o wydanie o pozwolenia na rozbiórkę budynku znajdującego się na obszarze wpisanym do rejestru zabytków jest zobowiązany (zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. — Prawo budowlane Dz.U. z 2021 r., poz.2351 ze zm.) do dołączenia do tego wniosku pozwolenia na prowadzenie tych robót, wydanego przez właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Brak takiego pozwolenia stanowi brak formalny wniosku o pozwolenie na rozbiórkę w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a. Nieuzupełnienie tego braku w terminie wyznaczonym przez organ skutkuje pozostawieniem sprawy bez rozpoznania. Informacja o pozostawieniu sprawy bez rozpoznania, skierowana do wnioskodawcy jest formą zakończenia postępowania administracyjnego.
W niniejszej sprawie pismem z dnia 04.04.2022 r. Starosta wezwał inwestorów do uzupełnienia wniosku z 16.02.2022 r. o pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków. Termin na uzupełnienie braków formalnych (dołączenie pozwolenia W. Konserwatora Zabytków na prowadzenie robót budowlanych - rozbiórkowych na działce nr [...] w C. objętej ochroną układu urbanistycznego oraz opisu zapewnienie bezpieczeństwa ludzi i mienia) upłynął z dniem 21.04.2022 roku. Pismem z dnia 22 kwietnia 2022 roku organ nie przychylił się do wniosku złożonego przez inwestora i jednocześnie poinformował, że na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., złożony przez "A. " Sp. z o.o., Sp. k. wniosek o pozwolenie na rozbiórkę budynku mieszkalnego na dz. o nr ewid.[...] w C. , z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braków formalnych wniosku, został pozostawiony bez rozpoznania.
Po dokonaniu powyższej wykładni przepisów prawa materialnego i ustaleniu, że postępowanie organu w zakresie pozostawienia wniosku bez rozpoznania było prawidłowe należy przejść do wyjaśnienia powodu odrzucenia skargi.
W tym miejscu w odniesieniu do kwestii bezczynności należy wskazać, że w dniu 22 czerwca 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") podjął uchwałę w sprawie II OPS 5/19 (ONSAiWSA 2020/6/79), w której wskazał, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W uzasadnieniu tej uchwały wskazano m.in., że skargę na bezczynność, wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego, należy uznać za niedopuszczalną, bowiem odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Z uzasadnienia uchwały wynika również, że kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie wniesienia tej skargi aktualny, nie zaś historyczny, z tego względu, że zasadniczym celem skargi na bezczynność jest usunięcie stanu bezczynności. NSA podkreślił również, że pogląd o dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność, w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi, jest nieprawidłowy z tego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności.
W odniesieniu do przewlekłości należy wskazać, że 7 marca 2022 r. NSA podjął uchwałę w sprawie II OPS 1/21, w której wskazał, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W uzasadnieniu ww. uchwały wskazano, że skoro po wszczęciu postępowania sądowoadministracyjnego na skutek wniesionej skargi jest wiadome, że udzielenie ochrony jednostce nie jest prawnie możliwe wobec ustania stanu przewlekłości, to prowadzenie w tym przedmiocie postępowania przestaje mieć podstawy prawne ze względu na brak celu jego prowadzenia. Dyscyplinowanie administracji publicznej nakierowane na załatwienie sprawy administracyjnej w rozsądnym terminie nie może bowiem zostać oderwane od źródła w postaci trwającego postępowania administracyjnego oraz prowadzącego je organu, w stosunku do którego środki dyscyplinujące powinny zostać zastosowane.
Na uwagę zasługuje również okoliczność, że obie skargi, tj. na bezczynność organu oraz na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, nie zostały - co do zasady - zróżnicowane w zakresie warunków ich wniesienia, jak i rozpatrzenia przez sąd. Umieszczenie przez ustawodawcę obu tych skarg w tych samych jednostkach redakcyjnych i ich łączne unormowanie pozwala na uznanie tożsamego ich charakteru prawnego.
Należy więc wskazać, że zasadniczym celem wniesienia skargi na bezczynność/przewlekłość organu jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności/przewlekłości. Skarga na bezczynność/przewlekłość skierowana jest przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest załatwiona. Czyni to koniecznym dokonanie przez sąd administracyjny oceny, czy organ pozostaje w bezczynności/przewlekłości na dzień wniesienia skargi.
W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą skargę zwrot mówiący o przeszkodzie w merytorycznym rozpoznaniu skargi, którym posłużono się w ww. uchwałach, należy rozumieć, jako inną przyczynę niedopuszczalności skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Należy wskazać, że wniesienie skargi na bezczynność/przewlekłość po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi. Powyższy pogląd jest ugruntowany i znajduje swoje odzwierciedlenie w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. postanowienia NSA z dnia: 29 września 2020 r., sygn. akt II OSK 26/20; 10 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2968/19 oraz sygn. akt II OSK 1004/19 i sygn. akt II OSK 2968/19; 9 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 1117/19; 29 września 2021 r., sygn. akt I OSK 531/21 i sygn. akt I OSK 1051/21).
Jednocześnie Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał, że ww. uchwały mają zastosowanie nie tylko w przypadku zakończenia postepowania decyzją ostateczną, a również w niniejszym stanie faktycznym, czyli w przypadku zakończenia postępowania administracyjnego poprzez pozostawienie sprawy bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Należy wskazać, że jak trafnie zwrócono uwagę w literaturze prawniczej, stan bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przestaje w sensie prawnym istnieć wówczas, gdy organ administracji załatwi sprawę (zakończy postępowanie) we właściwej formie, chociażby nawet uczynił to po wymaganym terminie (M. Bogusz, Niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na "historyczną" bezczynność organu administracji publicznej. Glosa do uchwały NSA z dnia 22 czerwca 2020 r., II OPS 5/19, opubl. OSP z 2021/1/5). Natomiast jak już wyżej wskazano zgodnie uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r. (sygn. akt I OPS 2/13; publ. ONSAiWSA 2014/1/2) pozostawienie podania bez rozpoznania następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o podjęciu której należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie. W uchwale tej przesądzono, iż pozostawienie podania bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia.
W ocenie Sądu powyższa okoliczność również stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na bezczynność i przewlekłość przez sąd administracyjny, o której mowa w uchwałach o sygn. akt II OPS 5/19 oraz II OPS 1/21.
Sąd wskazuje również, że nawet gdyby nie brać pod uwagę wykładni przedstawionej w uchwałach o sygn. akt II OPS 5/19 oraz II OPS 1/21 w zakresie tzw. bezczynności i przewlekłości "historycznej", to brak byłoby podstaw do stwierdzenia bezczynności i przewlekłości w niniejszej sprawie, ponieważ data wszczęcia postępowania ustalona na podstawie art. 61 § 3 k.p.a. nie jest podstawą do ustalenia bezczynności/przewlekłości postępowania w przypadku braków w podaniu, którego nie można uznać za skutecznie dokonaną czynność procesową żądania wszczęcia postępowania. Wszczęcie postępowania administracyjnego na żądanie strony ma miejsce zgodnie z zasadą określoną w art. 61 § 3 k.p.a. pod warunkiem, że podanie, żądanie, wniosek spełnia wymogi określone w art. 63 § 2 k.p.a., co oznacza, że musi czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. W przypadku kiedy wniosek nie spełnia tych wymagań, ww. termin należy liczyć od daty usunięcia braków formalnych, bowiem wszczęcie postępowania administracyjnego może spowodować tylko żądanie strony niedotknięte brakami formalnymi. Tym samym skoro w niniejszej sprawie wniosek o wszczęcie postępowania w zakresie wydania pozwolenia na rozbiórkę dotknięty był brakami formalnymi, to nie rozpoczął biegu termin do załatwienia sprawy przez organ, co wyklucza możliwość stwierdzenia bezczynności/przewlekłości.
Na marginesie Sąd wskazuje, że wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej. Sąd powziął wątpliwość, czy skarżąca przed wniesieniem niniejszej skargi wyczerpała służące środki zaskarżenia w zakresie skargi na przewlekłość organu i czy można uznać, że wniosła w tym zakresie do właściwego organu ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. Wniesione ponaglenie z 27.05.2022 r. jest ponagleniem na bezczynność, co wynika wprost z jego treści. W ponagleniu wniesiono o zarządzenie wyjaśnienia przyczyn bezczynności. Brak jest wprost wskazanych jakichkolwiek zarzutów w zakresie przewlekłości.
Wojewoda W. postanowieniem z dnia 28 czerwca 2022 r. stwierdził, że w jego ocenie Starosta C. nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w analizowanej sprawie, więc uznał że ponaglenie dotyczyło również przewlekłości.
W ocenie Sądu przy dużym stopniu uogólnienia i dokonaniu pogłębionej wykładni treści ponaglenia można uznać, że dotyczy ono również przewlekłości niemniej należy wskazać, że strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, od którego należy wymagać zwiększonej staranności przy konstruowaniu pism procesowych.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wskazane w pkt 1-5a) jej wniesienie jest niedopuszczalne.
W ocenie Sądu taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Przeszkodę do rozpoznania skargi stanowi bowiem okoliczność wniesienia jej pismem z 31.08.2022 r. (data wpływu do organu w dniu 5.09.2022r.), w momencie kiedy organ nie prowadził już postępowania, albowiem zakończył postępowanie pismem z dnia 22.04.2022 roku, w którym poinformował, że na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., złożony przez "A. " Sp. z o.o., Sp. k. wniosek o pozwolenie na rozbiórkę budynku mieszkalnego na dz. o nr ewid.[...] w C. , z uwagi na nieuzupełnienie w terminie braków formalnych wniosku, został pozostawiony bez rozpoznania.
Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę.
Wobec odrzucenia skargi należało również orzec o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego w kwocie 100 zł – zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.