IV SAB/Gl 42/15

IV SAB/Gl 42/15 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2015-05-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-04-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Andrzej Matan
Renata Siudyka /sprawozdawca/
Szczepan Prax /przewodniczący/
Symbol z opisem
6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
658
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I OSK 2980/15 - Wyrok NSA z 2016-06-30
Skarżony organ
Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku
Zobowiązano do wydania aktu
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 149
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.) Protokolant specjalista Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2015 r. sprawy ze skargi M.C. na bezczynność [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. w przedmiocie zmiany stanowiska służbowego 1) zobowiązuje [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. do wydania aktu; 2) stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) wymierza organowi grzywnę w wysokości 300 zł (słownie: trzysta złotych).
Uzasadnienie
M.C. (zwana dalej skarżącą) wniosła pismem z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (dalej również WSA) skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. (zwanego dalej również organem) w przedmiocie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 561/13.
W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w dniu 19 lutego 2014 r. wydał wyrok o sygn. akt IV SA/Gl 561/13 w sprawie zmiany stanowiska służbowego skarżącej uchylając decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...], nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...], nr [...]. W uzasadnieniu wskazanego wyroku Sądu stwierdził, iż organy orzekające nie zastosowały się, zarówno w zaskarżonej decyzji, jak i pierwszoinstancyjnej do wskazań, co do dalszego postępowania, wynikających z uzasadnień wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 listopada 2011 r. o sygn. akt 994/10 oraz z dnia 28 lutego 2010 r. o sygn. akt IV SA/Gl 619/09, przez co naruszyły art. 153 p.p.s.a., a to naruszenie w konsekwencji miało wpływ na wynik sprawy. Nadto Sąd stwierdził, że uchylając wydane wcześniej w niniejszej sprawie decyzje w uzasadnieniu wyroku z dnia 4 listopada 2011 r. o sygn. akt IV SA/Gl 994/10 i z dnia 28 lutego 2010 r. o sygn. akt IV SA/Gl 619/09 wskazał on na konieczność szczegółowego uzasadnienia decyzji i pełnych jej motywów oraz uzupełnienia o rozważania dotyczące "równorzędnego stanowiska" w odniesieniu do uprzednio zajmowanego przez skarżącą, jak i do zaproponowanego - zarówno pod kątem stanowiska, wymagań kwalifikacyjnych, stopnia służbowego, jak i uposażenia, nadto do przeprowadzenia prawidłowej analizy materiału dowodowego w powyższym zakresie. Sąd zauważył również, że z dniem [...], a więc po wniesieniu skargi, skarżąca została zwolniona ze służby i zaakcentował, że: "ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ pierwszej instancji powinien prawidłowo przeprowadzić postępowanie, mając na uwadze wykładnię przytoczonych przepisów prawa przedstawioną przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu oraz wcześniejszych uzasadnieniach wyroków tutejszego Sądu, jak również dokonać aktualizacji sytuacji skarżącej w zakresie jej aktywności zawodowej i dopiero w oparciu o te ustalenia wydać stosowną decyzję."
Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 lutego 2014 r. o sygn. akt IV SA/Gl 561/13 stał się prawomocny z dniem [...].
W dniu [...] dokonano zwrotu odpisu prawomocnego wyroku WSA z dnia 19 lutego 2014 r. wraz z uzasadnieniem oraz aktami administracyjnymi sprawy do [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K.
Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2014 r,, sygn. akt I ONP 4/14 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę organu o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku WSA w Gliwicach z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 561/13
Pismem z dnia [...] skarżąca wystąpiła do Komendanta Miejskiego Straży Pożarnej w S. z wnioskiem o wznowienie postępowań administracyjnych wyszczególnionych we wniosku.
Pismem z dnia [...] Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w S. przekazał wskazany wniosek do [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K., o czym poinformował skarżącą pismem z dnia [...].
Pismami z dnia [...] organ wezwał skarżącą do usunięcia braków podania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Pismem z dnia [...] skarżąca przesłała odpowiedzi na wezwania.
[...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w K. pismami z dnia [...] wskazał, iż wobec treści pism skarżącej z dnia [...] podejmie stosowne czynności.
Skarżąca pismem z dnia [...] złożyła zażalenie na bezczynność [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. w przedmiocie prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach z dnia 19 lutego 2014 r. o sygn. akt IV SA/Gl 561/13 do Komendanta Głównego Straży Pożarnej w Warszawie.
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej uznał zażalenie za nieuzasadnione. W uzasadnieniu stwierdził, że w niniejszej sprawie występuje zbieg kilku postępowań, co nie uprawnia organu do pozostawania w zwłoce w zajmowaniu stosownych do okoliczności sprawy stanowisk procesowych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca wniosła o:
1/ zobowiązanie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego, stwierdzenia, że przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
2/ zobowiązanie organu do wyjaśnienia przyczyn zaistniałej sytuacji,
3/ zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy,
4/ w przypadku uwzględnienia skargi o orzeczenie, czy bezczynność lub prowadzone postępowanie miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
5/ wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 k.p.a,
Nadto wniosła o przeprowadzenie dowodu z akt postępowania WSA w Gliwicach z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 561/13 na okoliczność dopuszczenia się przez organ rażących naruszeń prawa w postępowaniach administracyjnych względem skarżącej oraz poinformowanie właściwych organów lub organów zwierzchnich o istotnych naruszeniach prawa.
W uzasadnieniu przedstawiła przebieg postępowania stwierdzając, że organ nie wydał stosownego aktu administracyjnego. Podkreśliła, że wyczerpała środki przewidziane w k.p.a. oraz innych przepisach w celu zmuszania organu do wykonania wyroku.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasadzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Organ nie zgodził się ze stanowiskiem skarżącej i stwierdził, że wyrok WSA w Gliwicach z dnia 19 lutego 2014 r. został wykonany, a organ nie dopuścił się przewlekłości. Dalej podkreślił, że w związku z uprawomocnieniem się wyroku WSA w Gliwicach o sygn. akt IV SA/Gl 561/13 uchylającego decyzję o przeniesieniu skarżącej na niższe stanowisko zaistniał stan faktyczny, w którym skarżąca aż do przejścia na zaopatrzenie emerytalne z dniem [...] zajmowała dotychczasowe stanowisko, a organ dokonał wyrównania w dodatku służbowym.
Organ stwierdził, że skoro skarżąca od dnia [...] przebywa na zaopatrzeniu emerytalnym to nie jest możliwe przywrócenie jej na stanowisko równorzędne ze zlikwidowanym.
Zauważył również, iż w Sądzie Rejonowym w S., Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych toczą się sprawy, które zostały zwieszone z uwagi na postępowania zawisłe przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie, a zajęcie stanowiska przez organ będzie możliwe po ostatecznym rozstrzygnięciu spraw o wynagrodzenie, o odprawę pieniężną, o nagrodę jubileuszową oraz o ekwiwalent za urlop. Zdaniem organu stan faktyczny zaistniały po uprawomocnieniu wyroku WSA w Gliwicach z dnia 19 lutego 2014 r. o sygn. akt IV SA/Gl 561/13 nie wymaga wydania decyzji przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. Nadto wskazał, że WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 19 lutego 2014 r. nie zawarł rozstrzygnięcia z art. 152 p.p.s.a.
Organ zaprzeczył, że postępowanie było prowadzone przewlekle i podkreślił, że zostały dokonane wszystkie stosowne czynności w sprawie.
Skarżąca ustosunkowując się w piśmie z dnia [...] do odpowiedzi na skargę podkreśliła, że organ nie wykonał prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o sygn. akt IV SA/Gl 994/10 przez 15 miesięcy, a skarżąca została zmuszona do złożenia raportu o zwolnienie ze służby, bowiem Komendant Miejski PSP w S. nie wypełnił swoich obowiązków i nie wydał skarżącej skierowania na badanie lekarskie. Skarżąca stwierdziła, że nie może ponosić odpowiedzialności za celowe działanie organu na jej szkodę. Nadto dokonała porównania uposażeń na stanowiskach: Kierownika Sekcji Organizacyjno- Kadrowej i Starszy Specjalista akcentując, iż działania organu mają wpływ na jej obecna sytuację finansową. Podkreśliła przy tym, że mimo zobowiązań zawartych w pismach z dnia [...] i [...] organ nie podjął żadnych działań. Dalej skarżąca zauważyła, że postanowieniem Sądu Okręgowego w K. IX Wydział Pracy z dnia [...], sygn. akt [...] zostały uchylone postanowienia zwieszające postępowania przed Sądem Pracy (z dnia [...], sygn. akt [...]). W ocenie skarżącej organ bezzasadnie nie wykonuje prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 lutego 2014 r., a nadto notorycznie ignorował prawomocne wyroki WSA w Gliwicach w sprawach o sygn. akt IV SA/Gl 994/10 oraz IV SA/Gl 1107/12.
Na rozprawie w dniu 28 maja 2015 r. skarżąca podtrzymała dotychczas prezentowane stanowisko.
Pełnomocnik organu wniósł jak w odpowiedzi na skargę i wyjaśnił, że do tej pory nie wydano żadnego rozstrzygnięcia kończącego postępowanie, jednak nie doszło do przewlekłości ze strony organu, gdyż podjął on szereg czynności, które doprowadziły do wykonania wyroku w wymiarze finansowym, które organ uznał za bezsporne. Stwierdził nadto, że przez skarżącą zostały one zakwestionowane i w tym zakresie wszczęła ona postępowanie przed sądem pracy.
Skarżąca podniosła, ze nie otrzymała żadnych decyzji w zakresie należności finansowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje :
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu, a w rozpatrywanym przypadku w dacie wniesienia skargi. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
W przedmiotowej sprawie skarga dotyczy przewlekłego prowadzenia postępowania przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. (zwanego dalej również organem) w przedmiocie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 lutego 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 561/13. Przy czym w uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi zarzut bezczynności. Powyższe, a także treść skargi, wskazuje na to, że zamiarem skarżącej była de facto skarga na bezczynność organu oraz o wymierzenie grzywny i stwierdzenie postępowania organu z rażącym naruszeniem prawa w trybie art.149 p.p.s.a
Zatem kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Wskazać należy również, iż skarga na bezczynność przysługuje tylko w sprawach, w których wydawane są decyzje i określone postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że bezczynność organu zachodzi, gdy nie dotrzymuje on terminu załatwienia sprawy, a także w przypadku odmowy wydania stosownego aktu czy podjęcia czynności, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga podjęcia takich działań (zob. np. NSA z dnia 17 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1811/10 LEX nr 745170).
Sąd nie miał wątpliwości, że podstawę materialnoprawną żądania skarżącej w niniejszej sprawie stanowił art. 149 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto w powyższym przypadku sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Istotne dla sprawy jest to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w dniu 19 lutego 2014 r. wydał wyrok o sygn. akt IV SA/Gl 561/13 w sprawie zmiany stanowiska służbowego skarżącej uchylił decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...] nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. z dnia [...], nr [...]. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 6 maja 2014 r.
W postępowaniu wywołanym omawianą skargą zadaniem Sądu było przede wszystkim ustalenie jak przebiegało postępowanie organu po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach z dnia 19 lutego 2014 r. o sygn. akt . IV SA/Gl 561/13 i dokonanie oceny pod kątem, czy organ podjął działania celem wykonania wyroku. A także, czy ustalone fakty wskazują na bezczynność organu oraz czy ewentualna bezczynność była wynikiem okoliczności niezależnych od organu prowadzącego postępowanie.
Stan faktyczny wynikający z akt administracyjnych był niesporny.
Z analizy akt administracyjnych wynika, że organ w istotnym dla niniejszej sprawy okresie czasu podjął następujące czynności:
- w dniu [...] zwrócono [...] Komendantowi Wojewódzkiemu Państwowej Straży Pożarnej w K. akta administracyjne sprawy wraz odpisem prawomocnego wyroku z dnia 19 lutego 2014 r. wraz z uzasadnieniem,
- pismami z dnia [...] organ wezwał skarżącą do usunięcia braków podania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
- pismami z dnia [...] organ wskazał, iż wobec treści pisma skarżącej z dnia [...] podejmie stosowne czynności.
Skarżąca pismem z dnia [...] złożyła zażalenie na bezczynność [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. w przedmiocie prawomocnego wyroku WSA w Gliwicach z dnia 19 lutego 2014 r. o sygn. akt IV SA/Gl 561/13 do Komendanta Głównego Straży Pożarnej w Warszawie.
Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej uznał zażalenie za nieuzasadnione.
Sąd zauważa również, że w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 19 lutego 2014 r. o sygn. akt IV SA/Gl 561/13 stwierdzono: "ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ pierwszej instancji powinien prawidłowo przeprowadzić postępowanie, mając na uwadze wykładnię przytoczonych przepisów prawa przedstawioną przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu oraz wcześniejszych uzasadnieniach wyroków tutejszego Sądu, jak również dokonać aktualizacji sytuacji skarżącej w zakresie jej aktywności zawodowej i dopiero w oparciu o te ustalenia wydać stosowną decyzję." Zarówno Sądowi , jak i organowi w dniu wyrokowania znana była okoliczność, że skarżąca od dnia [...] przebywała na zaopatrzeniu emerytalnym.
Według art. 104 § 1 K.p.a organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba, że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Jeżeli sąd nie określił terminu podjęcia czynności w sprawie mają zastosowanie terminy ustawowe. W rozpatrywanym przypadku sąd administracyjny nie wyznaczył żadnego terminu do załatwienia sprawy. Tak więc obowiązywały terminy ustawowe.
Należy podkreślić, że ogólna zasada sformułowana w art. 6 K.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa odnosi się również do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwiania spraw, a określonych w art. 35 K.p.a. W myśl art. 12 K.p.a organy administracji mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.
W myśl art. 35 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Przy czym zgodnie z § 3 tegoż przepisu załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później, niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Według art. 35 § 5 K.p.a. do wspomnianych wcześniej terminów nie wlicza się okresów opóźnień spowodowanych z winy strony lub niezależnych od organu.
Niewykonanie wyroku ma miejsce w przypadku bezskutecznego upływu terminu wyznaczonego przez sąd na wydanie aktu lub dokonanie czynności lub bezskutecznego upływu terminów ustawowych.
Przez pojęcie przewlekłego prowadzenia postępowania należy rozumieć nieefektywne działania organu polegające m.in. na wykonywaniu czynności w dużych odstępach czasowych, wykonywaniu czynności pozornych, dekoncentrowaniu czynności zamiast ich koncentrowaniu w czasie, mnożeniu czynności ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie przewlekłości postępowania obejmuje więc opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy.
Wracając na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 lutego 2014 r. niewątpliwie nie został wykonany, bowiem organ podejmował czynności faktyczne, a do chwili wniesienia skargi – znacznie przekraczając terminy ustawowe - nie wydano decyzji administracyjnej w postępowaniu.
Sad zauważa, że niewykonaniem wyroku jest również pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. (vide wyrok NSA z dnia 30 maja 2001r., II SA 2015/00, Lex nr 57180 oraz wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2012r., I OSK 2109/11, Lex nr 1109582). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela ten pogląd. W omawianym przypadku w sensie formalnym, w ocenie Sądu nastąpiła bezczynność, bowiem od dnia zwrotu organowi akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem to jest od dnia [...] do dnia wyrokowania w rozpatrywanej sprawie organ nie wydał żadnej decyzji administracyjnej. Nie ma znaczenia w niniejszej sprawie okoliczność, że między skarżącą a organem toczą się inne sprawy sądowe.
Powyższe ustalenia były zasadniczą przyczyną uwzględnienia skargi. Analiza czynności dokonanych przez organ w niniejszej sprawie nie uzasadnia niezałatwienia sprawy w terminie. W niniejszej sprawie nie istniała bowiem żadna przyczyna niezależna od organu, która zwalniałaby go od załatwienia sprawy w terminie.
Zgodnie z art. 149 § 1 zd. 2. p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ustawa nie reguluje przesłanek takiego orzeczenia. Stwierdzenie zatem, czy bezczynność organu miała charakter rażący, stanowić musi wynik oceny sądowej, nawiązującej do okoliczności sprawy.
Oceniając niniejszą sprawę Sąd zauważa, że przyczyny przewlekłości i bezczynności leżały wyłącznie po stronie organu, a termin do załatwienia sprawy został wielokrotnie przekroczony, a zatem należało przyjąć, że miały one miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wbrew argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę fakt podejmowania czynności faktycznych w postaci wyrównania dodatku służbowego nie świadczy o wykonaniu wyroku WSA w Gliwicach z dnia 19 lutego 2014 r. o sygn. akt IV SA/Gl 561/14 i nie ma wpływu na dokonaną ocenę bowiem zestawienie kodeksowych terminów załatwiania spraw z przebiegiem kontrolowanego postępowania administracyjnego pozwalało z łatwością dostrzec rażące naruszenie reguł określonych w art. 35 K.p.a. Z przedstawionych wyżej względów, działając na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie drugim sentencji wyroku.
W dalszej kolejności należy zauważyć, że o wymierzeniu grzywny sąd orzeka w razie uwzględnienia skargi, a więc w sytuacji, jaka wystąpiła w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 154 § 6 p.p.s.a. grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 17 lutego 2015 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2014 r. i w drugim półroczu 2014 r. (M. P. z dnia 20 lutego 2015 r. poz. 221) przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej, pomniejszone o potrącone od ubezpieczonych składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe oraz chorobowe, w 2014 r. wyniosło 3.308.33 zł, a w drugim półroczu 2014 r. wyniosło 3.389.90 zł. Należy tutaj zwrócić uwagę, że wysokość grzywny Sąd miarkował, uwzględniając długość pozostawania w bezczynności od [...].
W związku z powyższym, stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie trzecim sentencji wyroku. Odnosząc się zarzutów skargi wskazać również należy, że wyrok uwzględniający skargę na bezczynność organu administracji publicznej nie może dotyczyć kwestii mających wpływ na merytoryczną treść przyszłego aktu lub czynności. Ewentualne wskazania w tym przedmiocie nie są wiążące (wyrok NSA z dnia 28 lipca 2011 r., I OSK 211/11, CBOSA).
Końcowo odnosząc się do wniosku skarżącej, dotyczącego zobowiązania organu do wyjaśnienia przyczyn zaistniałej sytuacji oraz do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy, należy stwierdzić, że wniosek taki powinien być ewentualnie skierowany bezpośrednio do organu. Sąd nie ma kompetencji do orzekania w tym zakresie.
Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji.