IV SAB/GL 3/06

IV SAB/Gl 3/06 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2006-01-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2006-01-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Mikusiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Dnia 26 stycznia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Adam Mikusiński po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2006 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. A. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w C. w przedmiocie udzielenia informacji postanawia: odrzucić skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] 2006 roku K. A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w C.. Na uzasadnienie skarżąca dołączyła pismo z dnia [...] 2005 roku, w którym określając siebie jako świadka, domagała się udzielenia danych osoby tam wymienionej oraz pisma z dnia [...] 2005 roku i [...] 2004 roku, w których wnosiła o informację dotyczące osób przeprowadzających czynności postępowania dochodzeniowego oraz wnioski o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga K. A. podlega odrzuceniu.
Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U nr 78, poz. 483) z dniem 1 stycznia 2004 roku zostało wprowadzone dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne.
Z tym dniem, na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), weszła w życie ustawa z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270).
Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
Natomiast w myśl art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), w okresie dwóch lat od wejścia jej z życie skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 (tj. od trzydziestu dni o dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie), sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działania lub bezczynności dotyczy skarga.
Zestawienie powyższych uregulowań wskazuje, iż przewidują one pośredni tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący, aby zainicjować i zachować właściwą drogę postępowania sądowoadministracyjnego winien skierować skargę bezpośrednio do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Jedynie w okresie wskazanym w art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm), a więc od 1 stycznia 2004 roku do 1 stycznia 2006 roku, bezpośrednie wniesienie skargi do sądu administracyjnego pozwalało na konwalidowanie niewłaściwego trybu wszczęcia postępowania.
Skarga K. A. z dnia [...] 2006 roku, wniesiona została bezpośrednio do sądu administracyjnego w dacie wykraczającej poza czasookres przewidziany w art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm), co czyni niemożliwym przekazanie jej organowi, którego bezczynność została zaskarżona. Jak wynika z powołanych przepisów, po dniu 1 stycznia 2006 roku właściwą i konieczną drogą dla prawidłowego zachowania trybu wniesienia skargi jest jej złożenie w organie, którego dotyczy przedmiot skargi, tak jak stanowi art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) .
Wskazać również należy, iż brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej do przekazania organowi administracyjnemu skargi, która wpłynęła (zaadresowana została) do sądu administracyjnego, w szczególności nie wynika ona z treści żadnego aktu prawnego obowiązującego sądy administracyjne. Brak jest odesłania do innych aktów prawnych, w tym zwłaszcza do art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), który przewiduje możliwość przekazania przez organ administracji podania organowi właściwemu. Zastosowanie powyższego przepisu wyłącza jego zakres podmiotowy. Pojęcie organ administracji publicznej, użyty w treści art. 65 k.p.a, definiuje art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym organami administracji publicznej są ministrowie, centralne organy administracji rządowej, wojewodowie, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej (zespolonej i niezespolonej), organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy i podmioty wymienione w art. 1 pkt 2, tj. inne organy państwowe oraz inne podmioty powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumienia do załatwiania spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnej.
Sąd administracyjny nie jest, w myśl cytowanych wyżej przepisów, organem administracji publicznej. Zatem nie ma kompetencji oraz jakichkolwiek podstaw proceduralnych do przekazania wniesionej bezpośrednio do Sądu skargi organowi, którego dotyczy przedmiot skargi.
W konsekwencji skarga K. A. jako wniesiona z pominięciem ustawowej drogi do zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie art. 54 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm), podlega odrzuceniu.
Podnieść również należy, iż skarga odnosząca się do udostępnienia informacji żądanych w pismach z dnia [...] 2005 roku, [...] 2005 roku oraz [...] 2005 roku, nie może odnieść skutku. Przedmiot wniesionej skargi wykracza poza zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego uregulowanej szczegółowo w przepisach art. 1, 2, 3, 4, i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kwestia dostępu osób trzecich do informacji w toku postępowania przygotowawczego odnosi się do zagadnień prawa karnego procesowego. Materia objęta skargą regulowana jest art. 156 § 5 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 roku Kodeks postępowania karnego (Dz. U Nr 89, poz. 555). Zgodnie z powołanym przepisem, w toku postępowania przygotowawczego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta, umożliwia sporządzanie odpisów i kserokopii oraz wydaje uwierzytelnione odpisy lub kserokopie tylko za zgodą prowadzącego postępowanie przygotowawcze. Za zgodą prokuratora akta w toku postępowania przygotowawczego mogą być w wyjątkowych wypadkach udostępniane innym osobom. Stroną postępowania przygotowawczego jest według przepisu art. 229 § 1 k.p.k- pokrzywdzony i podejrzany.
Powołane przepisy wskazują, iż postępowanie przygotowawcze toczy się według zasady tajności i nawet dla stron jawność wewnętrzna jest bardzo ograniczona. Z pism skarżącej dołączonych do skargi wynika, iż nie występowała ona w charakterze strony. Zatem decyzja, czy, kiedy i w jakim zakresie udostępnione będą informacje wobec osób spoza postępowania nie należy do organu objętego zarzutami skargi.
Zawartość merytoryczna skargi skierowana przeciwko podmiotowi, który nie ma obowiązku zadośćuczynieniu żądaniom zawartych w pismach K. A. oraz obejmującą materię wykraczającą poza zakres właściwości sądu administracyjnego spowodowała, iż skargę należało uznać za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm), orzec o jej odrzuceniu.