IV SAB/Gl 12/04

IV SAB/Gl 12/04 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2004-07-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-05-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Kalaga-Gajewska /sprawozdawca/
Wiesław Morys
Zofia Borowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia NSA Wiesław Morys Asesor WSA Beata Kalaga-Gajewska /spr./ Protokolant stażysta ref. Maciej Ćwiertniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2004r. sprawy ze skargi S. B. na bezczynność Wojewody Ś. w przedmiocie bezczynności w sprawie skierowania na szkolenie postanawia o d r z u c i ć s k a r g ę
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...]r. oznaczonym jako "Podanie" S. B. zwrócił się do Powiatowego Urzędu Pracy w C. z prośbą o skierowanie na szkolenie prowadzone na zaocznych studiach podyplomowych z zakresu Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego i Rzeczoznawstwa Samochodowego.
W piśmie z dnia [...]r. znak: [...] Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w C. poinformował S. B. o braku możliwości skierowania na wskazane studia podyplomowe. Pismo to S. B. uznał za decyzję administracyjną i w dniu [...]r. odwołał się od niego do Wojewody Ś.
W odpowiedzi na odwołanie Wojewoda Ś. w dniu [...]r. wyjaśnił, że nie jest władny narzucić organowi zatrudnienia sposobu załatwienia sprawy w przedmiocie skierowania bezrobotnego na szkolenie, a ponadto, że sprawa ta nie może być rozpatrywana w trybie przewidzianym dla postępowania odwoławczego, bowiem u jej podstaw nie leży decyzja administracyjna.
Skarga S. B. na zaskarżone pismo Wojewody Ś. z dnia [...]r. została odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 stycznia 2004r. sygn.akt 4 II SA/Ka 2850/03.
W dniu [...]r. S. B. wniósł zażalenie przeciwko Wojewodzie Ś. do Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej na nie załatwienie sprawy odwołania przez tegoż Wojewodę, które postanowieniem nr [...] z dnia [...]r. uznane zostało za bezzasadne. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że pismo Powiatowego Urzędu Pracy w C. nie jest decyzją administracyjną i dlatego zażalenie nie mogło odnieść skutku.
W rozpoznawanej sprawie S. B. w dniu [...]r. wniósł skargę na bezczynność Wojewody Ś., w której zarzucił, że Wojewoda nie podjął się rozstrzygnięcia sprawy skarżącego i dlatego jako organ był bezczynny. W uzasadnieniu wskazał, że odmowa skierowania go na szkolenie jest decyzją administracyjną i to uzasadnia wniesienie skargi.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie i podniósł, że brak jest podstaw materialno-prawnych do wydania rozstrzygnięcia w tej sprawie w formie decyzji administracyjnej z uwagi na zamknięty katalog spraw rozstrzyganych decyzją administracyjną, określony w art.6 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. z 2003r. nr 58 poz.514 z późn.zm./. Zdaniem Wojewody niedopuszczalna jest skarga na pismo organu informujące o braku przesłanek do rozpatrywania sprawy skarżącego w trybie przewidzianym dla postępowania odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art.184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. /Dz.U. nr 78, poz.483 z 2001r. nr 28, poz.319/ sądy administracyjne sprawują w zakresie określonym w ustawie kontrolę działalności administracji publicznej.
Stosownie do art.3 § 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270 i art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153, poz.1269// sądy administracyjne sprawują kontrolę między innymi działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem oraz orzekają także w sprawach ustaw szczególnych i stosują środki określone w tych przepisach /sprawy sądowo-administracyjne/.
Powyższa kontrola obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na bezczynność organów w wymienionych sprawach, a ponadto na akty prawa miejscowego, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.
Zgodnie z art.3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/, zwanej dalej ustawą p.p.s.a. Sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tej ustawy.
Dotyczy to więc spraw, które mogą być zakończone decyzją lub postanowieniem, albo które odnoszą się do innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Z bezczynnością organu mamy więc do czynienia wówczas, gdy w terminie ustalonym przez prawo organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź nie podjął czynności, do której był zobowiązany.
Skarga na bezczynność dotyczy organu odwoławczego. Zatem wymagało rozważenia czy organ ten był zobligowany do wydania jednego z aktów, o których mowa w art.3 § 2 pkt 1-4 ustawy p.p.s.a.
W żadnym razie w świetle uregulowań zawartych w ustawie z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /tj. 2003r. Dz.U. nr 58, poz.514 ze zm./ nie można uznać, że Wojewoda był zobligowany do wydania rozstrzygnięcia o jakim mowa w art.3 § 2 pkt 1-4 ustawy p.p.s.a. w sprawie skierowania na szkolenie.
Z treści art.15 ust.2 cyt. ustawy wynika, że starosta kieruje bezrobotnego na wskazane przez niego szkolenie, jeżeli zostanie uprawdopodobnione, że szkolenie to zapewni uzyskanie pracy. Rozstrzygnięcie w powyższym zakresie przez ustawę nie stanowi decyzji w rozumieniu art.104 kpa. Zatem charakteru decyzji administracyjnej nie miało pismo informujące z dnia [...]r. skierowane do skarżącego przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w C. To z kolei oznacza, że Wojewoda, który jest organem odwoławczym nie był zobligowany do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w związku z pisemną interwencją skarżącego z dnia [...]r. nazwaną przez niego "odwołaniem ". Kwestionowana przez skarżącego sprawa skierowania na szkolenie nie jest objęta katalogiem spraw, o których mowa w art.6 pkt 6 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, a więc spraw, w których Wojewoda jako organ odwoławczy jest zobligowany do wydawania merytorycznych rozstrzygnięć.
Trafnie zauważa Wojewoda w odpowiedzi na skargę, że niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu, jeśli nie ma podstaw materialno-prawnych do wydania w przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcia.
Wobec powyższego skarżącemu nie służy uprawnienie do wniesienia skargi na bezczynność bądź działanie organu w trybie i na zasadach określonych w powołanych wcześniej przepisach.
Wskazać należy, że wprawdzie do zakresu działania i właściwości sądów administracyjnych należy kontrola działalność administracji publicznej, to jednak ta kontrola może być wykonywana wyłącznie na zasadach określonych w ustawie
Fakt, iż czynność podjęta w określonej sprawie nie podlega kontroli żadnego sądu, nie oznacza naruszenia "prawa do sądu", o którym mowa w art.45 Konstytucji. Art.45 Konstytucji – odczytywany zgodnie z jego brzmieniem – nie gwarantuje bowiem możliwości merytorycznego rozpatrzenia każdej sprawy przed sądem, tyko zapewnia każdemu /bez wyjątków/ możliwość sądowego rozpatrzenia jego sprawy /o ile oczywiście charakter sprawy na to powala, tzn. rozstrzygnięcie danej sprawy należy do kognicji jakiegoś sądu/. "Prawo do sądu" w brzmieniu art.45 Konstytucji oznacza więc brak ograniczeń podmiotowych w tym względzie, a nie przedmiotowych.
Zgodnie z art.58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne,.
Jedną z takich przyczyn jest to, że skarga na bezczynność musi dotyczyć przypadków określonych w art.3 § 2 pkt 1- 4 ustawy p.p.s.a.
Z przytoczonych powyżej rozważań wynika, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie odnosiła się do takiego przypadku, dlatego na podstawie art.58 § 1 pkt 6 i § 3 zd.1 ustawy p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.