IV SAB 31/97

II SAB/Łd 1/07 - Postanowienie WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2007-03-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Anna Stępień /przewodniczący sprawozdawca/
Renata Kubot-Szustowska
Sławomir Wojciechowski
Symbol z opisem
6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Dnia 14 marca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. i W. S. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
W dniu 15 listopada 2006 roku W. S. i W. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność Wojewody [...] związaną z brakiem decyzji w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości.
Zarządzeniem z dnia 6 lutego 2007 roku Sąd wezwał W. S. i W. S. do usunięcia w terminie 7 dni braków skargi poprzez wykazania, iż przed złożeniem skargi wnieśli zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, zgodnie z art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. W wezwaniu zawarte zostało pouczenie, iż nieusunięcie braków skargi w wyznaczonym terminie spowoduje odrzucenie skargi.
W dniu 19 lutego 2007 roku skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo, w którym wskazali, iż przesłali jednocześnie pisma do: Ministra Transportu (pismo zostało przekazane według właściwości do Ministra Budownictwa), Urzędu Wojewódzkiego w Ł., Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Ł., Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w W. Ponadto skarżący nadmienili, iż składali pismo do Urzędu Wojewódzkiego w Ł. w 2003 roku, jako instancji nadrzędnej w stosunku do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Ł. W ocenie skarżących nie mieli oni możliwości prawnych skierowania sprawy do innych instancji, gdyż Urząd Wojewódzki w Ł. kierował postępowaniem, aż do wydania decyzji o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego, po wydaniu której skierowali sprawę na drogę sądową. Do skargi W. i W. S. załączyli kopie pisma Ministra Transportu o przekazaniu sprawy zgodnie z właściwością do Ministra Budownictwa oraz kopie pism adresowanych do Urzędu Wojewódzkiego w Ł. oraz Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w W.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie – art. 52 § 2 w/w ustawy.
Powyższe oznacza, iż warunkiem przesądzającym o skutecznym złożeniu skargi do Sądu jest wyczerpanie wszystkich możliwych, służących stronie środków zaskarżenia.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność Wojewody [...], który w ocenie skarżących powinien podjąć stosowne działania zamykające ostatecznie sprawę wywłaszczenia nieruchomości, której są właścicielami.
Bezczynność organu administracji jest w określonych przypadkach objęta kontrolą sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 cyt. ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4. Zatem kontrolą sądu administracyjnego objęta jest bezczynność organów w sprawach, w których organ powinien orzec w drodze decyzji administracyjnej (pkt 1 przywołanego przepisu) jak również w sprawach, w których jest zobowiązany do podjęcia innego (niż określone w pkt 1 - 3) aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W przypadku bezczynności organu w sprawie, w której organ pomimo obowiązku nie wydał w określonym terminie decyzji administracyjnej stronie służy, zgodnie z art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zażalenie do organu wyższego stopnia. Dopiero po wyczerpaniu tego środka zaskarżenia stronie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W sytuacji gdy bezczynność organu ma miejsce w sprawach, w których organ winien wydać inny akt bądź dopełnić określonej czynności skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna pod warunkiem wyczerpania trybu przewidzianego w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. wezwania na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa.
W rozpoznawanej sprawie skarżący w myśl przywołanego powyżej art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego winni przed skierowaniem sprawy do sądu administracyjnego wnieść zażalenie do organu administracji wyższego stopnia. Pomimo wezwania Sądu, skarżący nie wykazali, iż przed złożeniem skargi na bezczynność Wojewody [...], wnieśli zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji wyższego stopnia. Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego stanowi warunek formalny wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego. Nie złożenie takiego zażalenia stanowi brak formalny skargi, skutkujący jej odrzuceniem (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 1997 roku sygn. akt IV SAB 31/97, Orzecznictwo Sądów Polskich 1998/10, poz. 185)
Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.