IV SA/Wr 97/23

IV SA/Wr 97/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2023-07-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Daria Gawlak-Nowakowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1882
art. 39 ust. 2
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca) Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, Protokolant: Specjalista Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 19 lipca 2023 r. sprawy ze skargi D.W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2023 r., nr 261/2023 w przedmiocie zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Rozkazem personalnym z dnia 18 stycznia 2023 r. nr 261/2023 Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania D. W. (dalej: skarżący, strona) od rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w W.(dalej: organ I instancji) z dnia 7 grudnia 2022 r. nr 139/2022 w sprawie zawieszenia w czynnościach służbowych na okres na okres 3 miesięcy, tj. od dnia 8 grudnia 2022 r. do dnia 7 marca 2023 r.;
- uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty rozpoczęcia zawieszenia w czynnościach służbowych i w tym zakresie określił datę zawieszenia w czynnościach służbowych na dzień 23 grudnia 2020 r.
- w pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.
Zaskarżone orzeczenie wydane zostało w następującym stanie sprawy.
Rozkazem personalnym organ I instancji zawiesił skarżącego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy od dnia 8 grudnia 2022 r. do dnia 7 marca 2023 r.; na podstawie art. 39 ust. 2 i art. 39a ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2021 r., poz. 1882 ze zm., dalej: ustawa, ustawa o Policji).
Jednocześnie na podstawie art. 39c ust. 3 ustawy o Policji zawieszono skarżącemu od najbliższego terminu płatności 50% (pięćdziesiąt procent) ostatnio należnego uposażenia.
Organ I instancji wskazał, że w dniu 7 grudnia 2022 r. Komendant Powiatowy Policji w Wołowie wydał postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącemu - asystentowi Zespołu do spraw Wykroczeń i Prewencji Kryminalnej Komisariatu Policji w B. obwinionemu o to, że w dniu 4 grudnia 2022 r. w B., będąc zobowiązany do przestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta, a w szczególności do dbania o społeczny wizerunek Policji jako formacji w której pełni służbę oraz podejmowania działań służących budowaniu zaufania do niej, obowiązku tego nie dopełnił w ten sposób, że przebywając w pojeździe m-ki [...] o nr rej. [...]i znajdując się w stanie nietrzeźwości posiadał broń myśliwską - sztucer o nr [...] wraz z [...] sztukami amunicji [...] popełnił wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 74 ustawy o broni i amunicji, czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. i ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity - Dz. U. z 2021 r. poz. 1882 ze zm.) w zw. z § 23 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta".
Organ I instancji przytoczył treść art.. 39 ust. 2 ustawy o Policji policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego jeżeli jest to celowe dla dobra służby. Następnie wskazał, że obwiniony o popełnienie tego rodzaju czynu stoi w sprzeczności z zasadami etyki zawodowej policjanta i narusza dobre imię Policji jako formacji służącej społeczeństwu, a przeznaczonej do ochrony życia, zdrowia i mienia obywateli. Analizując treść przedstawionych skarżącemu w postępowaniu dyscyplinarnym zarzutów stwierdził, iż niewątpliwie zarzucany mu czyn godzi w interes służby i w sposób istotny ujemnie wpływa na dobre imię Policji obniżając jej autorytet jako organu powołanego do egzekwowania i przestrzegania prawa.
Powyższy rozkaz został doręczony skarżącemu w dniu 22 grudnia 2022 r.
W odwołaniu skarżący wskazał, że w uzasadnieniu przedmiotowego rozkazu wskazano, iż zostaję zawieszony w czynnościach służbowych zgodnie z ust. 39 ust 2 Ustawy o Policji gdyż wymaga tego dobro służby. W tym przypadku nie można zgodzić się z taką oceną sprawy, gdyż nijak ma się ona do obowiązujących przepisów prawa. W trakcie zatrzymania w dniu 4 grudnia 2022 r. faktycznie przebywał na stacji paliw "A" w B. w swoim prywatnym samochodzie, gdzie chwilę wcześniej spożyłem alkohol. Jego zachowanie tego dnia w żaden sposób nie godziło w dobre imię służby. Nie popełnił żadnego przestępstwa ani też wykroczenia spożywając alkohol we własnym samochodzie oczekując na żonę. Przeprowadzone w trakcie trwania postępowania administracyjnego mającego na celu wydalenie mnie ze służby czynności w mojej ocenie nie były przeprowadzone rzetelnie. Od czasu przedmiotowego zdarzenia jak również w jego trakcie nikt z nim rozmawiał, nie wysłuchał jego wersji wydarzeń w jakich okolicznościach doszło do takiego zdarzenia. Czynności zostały wykonane pospiesznie bez jakiegokolwiek powodu i z góry został uznany winnym. Fakt przebywania osoby w samochodzie na stacji paliw może być jedynie przedmiotem zwykłego legitymowania. Natomiast w moim przypadku z góry zostałem osądzony o kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości oraz "posiadania broni i amunicji". Wszystkie czynności wykonane tego dnia sprowadzały się wyłącznie do udowodnienia mu przestępstwa i wykroczenia. Tłumaczenie na miejscu przybyłym funkcjonariuszom mojego zachowania nikogo nie interesowało. Jego zachowanie w dniu kiedy został zatrzymany nie godziło w żaden sposób w dobro formacji w której służę w żaden sposób nie naruszyłem zasad etyki zawodowej policjanta.
Organ II instancji, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, zmienił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej daty rozpoczęcia zawieszenia w czynnościach służbowych a w pozostałym zakresie utrzymał przedmiotowy rozkaz w mocy.
W pierwszej kolejności organ odwoławczy wskazał na treść art. 39 ust. 2 ustawy o Policji i podkreślił, że decyzja w przedmiocie zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych w związku z zaistnieniem przesłanek określonych w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, została pozostawiona uznaniu organu administracji publicznej. Jednocześnie ustawodawca jednoznacznie określił, że zawieszenie w czynnościach służbowych możliwe jest w przypadku spełnienia wyłącznie dwóch przesłanek: wobec policjanta musi zostać wszczęte jedno z postępowań wymienionych w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, a za celowością takiego zawieszenia musi przemawiać dobro postępowania lub dobro służby.
Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego niewłaściwego zastosowania przepisu art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, w ocenie organu II instancji, nie zasługuje on na uwzględnienie. Podkreślił, że powyższy przepis uprawnia organ do zawieszenia w czynnościach służbowych policjanta w razie wszczęcia wobec niego postępowania dyscyplinarnego, a takie zostało wszczęte wobec strony - postanowieniem nr 2/2022 Komendanta Powiatowego Policji w W.z dnia 7 grudnia 2022 r. Niezasadnie we wniesionym odwołaniu funkcjonariusz kwestionuje także celowość zawieszenia w czynnościach służbowych. Zachowanie skarżącego polegające na posiadaniu w dniu 4 grudnia 2022 r. w B. w samochodzie marki [...] znajdując się w stanie nietrzeźwości przy stwierdzonym stężeniu alkoholu w wydychanym powietrzu w ilości: I badanie o godzinie 22:02 - 0,89 mg/l, II badanie o godzinie 22:21 - 1,83 mg/l, III badanie o godzinie 22:29 - 0,98 mg/l, broni myśliwskiej - sztucera o nr [...] w futerale wraz z [...] sztukami amunicji [...], jest naganne w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Takie zachowanie funkcjonariusza Policji świadczy o całkowitym lekceważeniu obowiązujących norm prawnych, lekceważeniu formacji, w której służy oraz utracie zaufania społecznego. Każdy policjant w tym również skarżący powinien mieć świadomość, że każde jego zachowanie, każde zdarzenie, w którym bierze udział może mieć wpływ na wizerunek instytucji, w której pełni służbę. Świadomość ta powinna motywować policjanta do zachowań poprawnych i właściwych, w których motyw działania i jego wykonanie nie budzą sprzeciwu społecznego.
Organ wydający rozkaz personalny o zawieszeniu miał na uwadze także dobro służby. Organ I instancji wziął pod uwagę w szczególności status Policji, podkreślając, że jest ona formacją, która ma służyć społeczeństwu i jest przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do jej zadań w szczególności należy ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przez bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra. Rodzaj i zakres zadań powierzonych Policji wymaga, aby służbę pełnili w niej wyłącznie funkcjonariusze o nieposzlakowanej opinii, wolni od jakichkolwiek podejrzeń o nieprzestrzeganie przepisów prawa. Wątpliwości do posiadania takiego przymiotu przez funkcjonariusza nasuwają wątpliwości co do zdolności funkcjonariusza do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji składa ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania zarówno podczas służby jak i w czasie wolnym od zajęć służbowych oraz należytej dbałości o dobry wizerunek formacji, do której przystępuje.
Organ odwoławczy stwierdził, że w świetle treści przedstawionej w rozkazie personalnym nr 139/2022 Komendanta Powiatowego Policji w W. zarzutu o popełnienie przewinienia dyscyplinarnego i jego charakteru jawi się jako wystarczający do zastosowania zawieszenia funkcjonariusza w służbie.
Wskazał organ II instancji, że z art. 124 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zwiesza się od najbliższego terminu płatności 50% ostatniego uposażenia. Po zakończeniu postępowania karego lub dyscyplinarnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu lub ukarany karą dyscyplinarną wydalenia ze służby (art. 124 ust. 2 ustawy o Policji).
Dodał również organ, że zgodnie z art. 39c ust. 3 ustawy o Policji, decyzja o zawieszeniu w czynnościach służbowych lub decyzja o jego przedłużeniu podlega natychmiastowemu wykonaniu. Tym samym kwestia natychmiastowej wykonalności tej decyzji ma charakter obligatoryjny (nie została pozostawiona uznaniu organu wydającego decyzję o zawieszeniu policjanta w czynnościach służbowych). W przedmiotowej sprawie zasadnym jest także wskazanie, że zgodnie z art. 110 kpa organ, który wydał decyzję jest nią związany od dnia jej doręczenia. Stosownie natomiast do art. 130 § 1 k.p.a. przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie ulega wykonaniu, a wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji (art. 130 § 2 k.p.a.). Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się w przypadkach, gdy decyzji został wydany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 k.p.a.) lub decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy (art. 130 § 3 k.p.a.). Z uwagi na powyższe należało uchylić decyzję w części dotyczącej terminu zawieszenia w czynnościach służbowych funkcjonariusza i określić datę zawieszenia w czynnościach służbowych na dzień 23 grudnia 2022 r.
W skardze do tutejszego Sądu skarżący wnosząc o uchylenie powyższego rozkazu personalnego z dnia 18 stycznia 2023 r. wskazał, że w jego ocenie działania organu były bezpodstawne, nie uczynił nic co narusza prawo. W jego opinii nie stanowi wykroczenia fakt posiadania broni, co potwierdził Sąd Rejonowy w W. w wyroku uniewinniającym z dnia 10 stycznia 2023 r., sygn. akt II W 430/22 (k: 2-3 oraz k: 18).
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozkazie personalnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Podkreślić należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony rozkaz personalny nie narusza prawa.
Materialnoprawną podstawę orzeczeń organów obu instancji stanowił art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 12 miesięcy.
Z powyższego przepisu wynika, że decyzja (rozkaz personalny) o zawieszeniu policjanta w wykonywaniu obowiązków służbowych ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Uznaniowy charakter rozstrzygnięcia sprawia, że dokonywana przez sąd administracyjny kontrola tego aktu jest znacznie ograniczona. Sprowadza się ona zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury administracyjnej. W szczególności sąd kontroluje, czy w toku postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia, bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, to jest, czy nie nosi cech dowolności.
Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia według wskazanych wyżej zasad sąd doszedł do przekonania, że orzeczenia organów obu instancji spełniają stawiane im wymogi.
Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że z treści art. 39 ust. 2 ustawy o Policji wynika, że warunkiem zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych jest wystąpienie dwóch przesłanek: 1) wszczęcie przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego bądź wszczęcie postępowania dyscyplinarnego oraz 2) stwierdzenie celowości zawieszenia policjanta ze względu na dobro postępowania bądź dobro służby.
W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawi nie budzi wątpliwości, że obie wymienione wyżej przesłanki zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych zostały spełnione.
Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2022 r. Komendant Powiatowego Policji w W. wszczął przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne przedstawiając zarzut popełnienia przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, że w dniu 4 grudnia 2022 r. w B., będąc zobowiązany do przestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta, a w szczególności do dbania o społeczny wizerunek Policji jako formacji w której pełni służbę oraz podejmowania działań służących budowaniu zaufania do niej, obowiązku tego nie dopełnił w ten sposób, że przebywając w pojeździe m-ki [...]o nr rej. [...]i znajdując się w stanie nietrzeźwości posiadał broń myśliwską - sztucer o nr [...] wraz z [...] sztukami amunicji [...]popełnił wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 74 ustawy o broni i amunicji, czym naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. i ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity - Dz. U. z 2021 r. poz. 1882 ze zm.) w zw. z § 23 załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta".
Bezspornie zatem przesłanka wszczęcia postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącemu została spełniona.
W ocenie sądu, organy w sposób dostateczny uzasadniły również, że w niniejszej sprawie zachodzi także drugi z warunków wskazanych w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji.. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu spełnia wymagania stawiane mu przez obowiązujące przepisy i sąd w całości podziela wyrażone w nim stanowisko. W szczególności organ odwoławczy wskazał powody, dla których uznał zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych za uzasadnione i niezbędne dla dobra służby.
Pojęcie "dobro służby" nie zostało zdefiniowane w ustawie o Policji, niemniej jednak uznaje się, że w jego skład wchodzi m.in. zaufanie obywateli do organów Policji. Wobec funkcjonariuszy Policji mają zastosowanie wyższe wymagania personalne, kwalifikacyjne czy charakterologiczne i obowiązują ich bardziej rygorystyczne niż w przypadku innych zawodów zasady. Policja tworzy formację uzbrojoną służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych jej zadań należy m. in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym, wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców, współdziałanie z policjami innych państw oraz ich organizacjami międzynarodowymi, gromadzenie, przetwarzanie i przekazywanie informacji kryminalnych (art. 1 ust. 2 ustawy). Publiczny wymiar Policji powoduje, że w istotnym stopniu jej działania kształtują autorytet organów państwa i zaufanie do ich funkcjonariuszy. Stąd też wymagania w stosunku do funkcjonariuszy publicznych Policji i innych służb mundurowych muszą być tak wysokie, aby umacniały podstawy ich autorytetu (zob. przykładowo wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 listopada 2013r., sygn. akt II SA/Wa 653/13). Przepis art. 25 ust. 1 ustawy o Policji wskazuje jednoznacznie, że służbę w Policji może pełnić wyłącznie osoba o nieposzlakowanej opinii posiadająca zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. Składając przed podjęciem służby ślubowanie, którego treść została określona w art. 27 ust. 1 ustawy o Policji Policjant zobowiązuje się natomiast m.in. "pilnie przestrzegać prawa", "przestrzegać dyscypliny służbowej" oraz strzec "honoru, godności i dobrego imienia służby", a także "przestrzegać zasad etyki zawodowej". Policjant zobowiązany jest do egzekwowania prawa. Tym samym ma obowiązek przestrzegać prawa i działać według określonych przepisów i zasad etycznych. Z uwagi na wykonywane obowiązki powinien cieszyć się zaufaniem publicznym.
Wydając zaskarżony rozkaz personalny organ odwoławczy miał na uwadze wskazany wyżej charakter i specyfikę służby oraz związane z tym prawa i obowiązki funkcjonariuszy, jak i rodzaj zarzucanego skarżącemu czynu. Podejrzenie popełnienia przez policjanta przewinień dyscyplinarnych niewątpliwie stanowi sprzeniewierzenie się obowiązkom nałożonym na policjanta oraz godzi w prestiż i dobre imię instytucji, która z racji realizowanych zadań publicznych powinna cieszyć się szacunkiem i zaufaniem społecznym.
Przyjęcie przez organy, że zachowanie skarżącego będące podstawą do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego stanowiło zagrożenie dla dobra służby, gdyż przekładałoby się na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, w ocenie sądu było jak najbardziej uzasadnione. Organ odwoławczy w sposób właściwy zdefiniował pojęcie dobra służby w kontekście okoliczności niniejszej sprawy, jako przeciwdziałanie obniżaniu zaufania społecznego do Policji i policjantów oraz uzasadnił dlaczego sprzeciwia się ono pozostawieniu skarżącego w służbie do czasu usunięcia wszelkich wątpliwości związanych z istnieniem podejrzenia popełnienia przewinień dyscyplinarnych.
Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest wyczerpujące i spójne, a przyjęty przez organ tok rozumowania jest przekonujący. Samo już zaś objęcie policjanta postępowaniem dyscyplinarnym z uwagi na nie przestrzeganie przez niego zasad etyki zawodowej z uwagi na opisane w zarzucie dyscyplinarnym, naganne w odbiorze społecznym zachowanie policjanta (bez względu na fakt czy sąd stwierdzi w odrębnym postępowaniu wyczerpanie znamion czynu z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni u amunicji, gdyż w niniejszym postępowaniu nie jest wymagane wykazanie winy w rozumieniu karnym), sprawia, iż traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się z pracą w organach ścigania. Niewątpliwie opisane przez organ okoliczności sprawy świadczą o tym, że doszło do naruszenia dobra służby, co dało podstawę organowi do zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie działania Policji w dniu 7 grudnia 2022 r. w wyniku których doszło do zatrzymania skarżącego uruchomiło zgłoszenie osoby postronnej, zaniepokojonej zachowaniem skarżącego. Zatem, nie mogło się mieścić w ramach normalnego zachowania obywatela w miejscu publicznym.
Reasumując stwierdzić należy, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Organy wyjaśniły wszystkie istotne dla sprawy okoliczności oraz w sposób wyczerpujący zebrały i oceniły materiał dowodowy potrzebny do oceny spełnienia istnienia przesłanek wskazanych w art. 39 ust. 2 ustawy o Policji. Uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a., organ odwoławczy wskazał powody, dla których uznał zawieszenie skarżącego w czynnościach służbowych za uzasadnione i niezbędne dla dobra służby. W związku z powyższym nie można organowi zarzucić przekroczenia granic uznania administracyjnego i podjęcia decyzji sposób dowolny.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznając, iż zaskarżony rozkaz personalny nie narusza prawa materialnego, ani też przepisów postępowania, które powodowałoby konieczność wyeliminowania go z obrotu prawnego, działając na podstawie przepisów art. 151.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.