IV SA/Wr 114/24

IV SA/Wr 114/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-09-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Daria Gawlak-Nowakowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 171
art. 39 ust. 1 i ust. 3
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Protokolant: Specjalista Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2023 r., nr 5129/2023 w przedmiocie odmowy uchylenia rozkazu personalnego oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu (dalej: Komendant, organ II instancji) zaskarżoną decyzją z dnia 20 grudnia 2023 r., nr 5129/2023 działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.) i art. 6a ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2023r. poz. 171 ze zm., dalej: ustawa o Policji), po rozpatrzeniu odwołania sierż. S. G. (dalej: Skarżący, Strona) - policjanta Zespołu Patrolowego Wydziału P. Komisariatu I Policji w J., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w Jeleniej Górze (dalej: organ I instancji) z dnia 30 października 2023 r., nr 1/2023 w przedmiocie odmowy uchylenia rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w Jeleniej Górze z dnia 2 listopada 2022r., nr 572/2022 o przedłużeniu Skarżącemu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia 6 listopada 2022 r. do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego.
Kwestionowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:
W dniu 4 sierpnia 2022 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej del. do Prokuratury Regionalnej w Katowicach w ramach śledztwa prowadzonego pod sygn. akt RP Ds. 15.2021 przedstawił Skarżącemu zarzuty popełnienia czynów określonych w art. 231 § 1 k.k. i art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 247 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. oraz zastosował wobec niego środki zapobiegawcze w postaci poręczenia majątkowego, dozoru Policji polegającym na zakazie kontaktowania się ze wskazanymi w postanowieniu osobami i zawieszenia w wykonywaniu zawodu funkcjonariusza Policji.
W związku z powyższym Komendant Miejski Policji w Jeleniej Górze rozkazem personalnym z dnia 5 sierpnia 2022 r., nr 434/2022 działając na podstawie art. 39 ust. 1 ustawy o Policji postanowił o zawieszeniu Skarżącego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy od dnia 6 sierpnia 2022 r. do dnia 5 listopada 2022r. Po rozpoznania odwołania Strony Komendant Wojewódzkie Policji we Wrocławiu rozkazem personalnym w dnia 12 października 2022 r. nr 2014/2022 utrzymał w mocy ww. rozkaz personalny z dnia 5 sierpnia 2022 r.
Następnie Komendant Miejski Policji w Jeleniej Górze rozkazem personalnym z dnia 2 listopada 2022 r., nr 572/2022, działając w oparciu o art. 39 ust. 3 i art. 39a ust. 3 w związku z art. 39c ust. 3 ustawy o Policji, postanowił o przedłużeniu Skarżącemu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia 6 listopada 2022 r. do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego. Od przedmiotowego rozkazu Skarżący nie odwołał się.
Przeciwko Skarżącemu przed Sądem Rejonowym w Jeleniej Górze II Wydział Karny pod sygn. akt II K 242/23 jest prowadzone postępowanie karne o czyny z art. 231 § 1 k.k. i in. W toku tego postępowania Sąd postanowieniem z dnia 17 lipca 2023r., utrzymanym w mocy postanowieniem tego Sądu z dnia 11 sierpnia 2023 r., orzekł o uchyleniu wobec Skarżącego stosowania środków zapobiegawczych w postaci dozoru policji polegającego na zakazie kontaktowania się ze współoskarżonym i i osobami wymienionym w pkt. 1.2 postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej del. do Prokuratury Regionalnej w Katowicach z dnia 4 sierpnia 2022 r. oraz zawieszenia w wykonywaniu zawodu funkcjonariusza Policji. Uzasadniając to postanowienie Sąd w szczególności wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy w dużym stopniu uprawdopodabnia sprawstwo oskarżonego w zakresie zarzucanych mu czynów oraz że wobec przeprowadzenia postępowania dowodowego w istotnym zakresie, mając na względzie czas, jaki upłynął pomiędzy zdarzeniem objętym zarzutem a datą zastosowania środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w wykonywaniu zawodu funkcjonariusza Policji, jak również opinie o przebiegu dotychczasowej służby, nie dostrzega konieczności dalszego stosowania środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w wykonywaniu zawodu funkcjonariusza Policji.
Raportem z dnia 20 lipca 2023 r. Skarżący informując o uchyleniu przez Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wobec niego środków zapobiegawczych w tym zawieszenia w wykonywaniu zawodu funkcjonariusza Policji wniósł o przywrócenie go do wykonywania czynności służbowych na uprzednio zajmowanym stanowisku.
Wnioskiem z dnia 16 sierpnia 2023 r. Skarżący wniósł do Komendanta Miejskiego Policji w Jeleniej Górze o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w Jeleniej Górze z dnia 2 listopada 2022 r., nr 572/2022 o przedłużeniu Skarżącemu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia 6 listopada 2022 r. do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego.
We wniosku powołał się na okoliczność, że Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2023 r., sygn. akt. ii K 242/23, prawomocnie orzekł o uchyleniu wobec niego środków zapobiegawczych w postaci dozoru Policji polegającego na zakazie kontaktowania się ze współoskarżony mi oraz zawieszenia w wykonywaniu zawodu funkcjonariusza Policji.
Komendant Miejski Policji w Jeleniej Górze wszczął w dniu 7 września 2023 r. postępowanie administracyjne w sprawie uchylenia rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w Jeleniej Górze z dnia 2 listopada 2022 r. oraz pismem z dnia 7 września 2023 r. zawiadomił pełnomocnika Skarżącego o wszczęciu przedmiotowego postępowania administracyjnego oraz pouczył o uprawnieniach Strony tego postępowania. Skarżący ani jego pełnomocnik nie złożyli nowych wniosków ani oświadczeń w sprawie.
Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 30 października 2023 r. Komendant Miejski Policji w Jeleniej Górze działając na podstawie art. 154 § 1 i art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 39d ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji odmówił uchylenia rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w Jeleniej Górze z dnia 2 listopada 2022r., nr 572/2022 o przedłużeniu Skarżącemu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia 6 listopada 2022 r. do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego.
W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu zakończenia postępowania karnego. Z kolei w myśl art. 154 § 1 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa, może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W ocenie organu I instancji w sprawie nie budzi wątpliwości, że zasadne i opowiadające prawu było zastosowanie wobec Skarżącego przewidzianego w art. 39 ust. 1 i 3 ustawy o Policji środka w postaci zawieszenia w czynnościach służbowych, w tym przedłużenia okresu jego stosowania do czasu zakończenia postępowania karnego. Rozważeniu w tym postępowaniu podlegała natomiast okoliczność, czy uchylenie przez sąd w trakcie prowadzonego postępowania karnego środka zapobiegawczego w postaci zawieszenia w wykonywaniu zawodu funkcjonariusza Policji stanowi uzasadnioną podstawę do uchylenia analogicznego środka stosowanego wobec wnioskodawcy na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji.
Organ I instancji podkreślił, że słuszny interes strony w rozumieniu art. 154 § 1 k.p.a. musi być interesem znajdującym oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Oceniając, czy w danej sprawie występuje słuszny interes strony przemawiający za uchyleniem decyzji, należy wziąć pod uwagę nie subiektywne przekonanie strony o doznanej przez nią szkodzie, lecz rozważyć okoliczności, które pozwalają ustalić, że żądanie strony (zmiany decyzji) jest słuszne i zasługuje na społeczną akceptację.
W ocenie Komendanta Miejskiego Policji żądanie Skarżącego uchylenia rozkazu personalnego nie jest słuszne i nie zasługuje na społeczną akceptację. Pomimo uchylenia przez sąd przedmiotowego środka zapobiegawczego nadal pozostają aktualne przesłanki zawieszenia Skarżącego w czynnościach służbowych. Policja wykonuje ważne zadania w imieniu Państwa. Jest formacją służącą społeczeństwu i zapewniającą obywatelom bezpieczeństwo, ochronę ich życia i zdrowia. Szczególna rola Policji i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla skutecznego i prawidłowego działania, przestrzegania przez policjantów także innych, poza normami prawa karnego, przepisów i zasad. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji społeczne zaufanie.
Odnosząc te uwagi do przedmiotu rozpatrywanej sprawy organ I instancji stwierdził, że z pozycji przełożonego Skarżącego nadal pozostają aktualne stawiane mu zarzuty karne, które istotnie podważają do niego zaufanie jako do policjanta. Uchylenie przez sąd przedmiotowego środka zapobiegawczego nie wpłynęło na sytuację Skarżącego jako policjanta, ponieważ nadal trwa stan, w którym pełnienie przez Skarżącego służby godziłoby w jej interes oraz w sposób istotny ujemnie wpływałoby na dobre imię Policji, obniżając jej autorytet jako organu powołanego do egzekwowania i przestrzegania prawa. Zatem w interesie służby tożsamym z interesem społecznym nadal aktualny jest stan odsunięcia Skarżącego od wykonywania zadań i czynności służbowych. Organ I instancji przypomniał, że zgodnie z art. 25 ustawy o Policji służbę w tej formacji może pełnić obywatel o nieposzlakowanej opinii, niekarany, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. Domniemanie posiadania powyższych cech przez Skarżącego zostało w istotny sposób naruszone przez prowadzenie przeciwko niemu postępowania karnego.
W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 39d ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 39 ust. 3 ustawy o Policji w zw. z art. 7 k.p.a. i z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 61 a § 1 k.p.a. polegające na braku wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, które skutkowały odmową uchylenia rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w Jeleniej Górze z dnia 2 listopada 2022 r., art. 124 k.p.a. z zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. polegających na braku dostatecznego uzasadnienia faktycznego i prawnego, mimo iż służy na nie środek odwoławczy, a także polegających na braku wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz braku wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu zaskarżoną decyzją z dnia 20 grudnia 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 30 października 2023 r.
W uzasadnieniu wskazał, iż Komendant Miejski Policji w Jeleniej Górze rozkazem personalnym z dnia 2 listopada 2022 r., nr 572/2022 przedłużył Skarżącemu okres zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia 6 listopada 2022 r. do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego, działając w oparciu o przepis z art. 39 ust. 3 ustawy o Policji.
W ocenie organu II instancji zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt, iż prowadzone postępowanie karne przeciwko Skarżącemu przed Sądem Rejonowym w Jeleniej Górze II Wydział Karny, sygn. akt II K 242/23 nie zostało prawomocnie zakończone, wobec powyższego przesłanka z art. 39 ust. 3 ustawy o Policji dot. zawieszenia ww. funkcjonariusza w czynnościach służbowych nie ustała. Niepodważalnym jest fakt, iż Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział II Karny postanowieniem z dnia 17 lipca 2023 r. oraz postanowieniem z dnia 11 sierpnia 2023r. (sygn. akt II K 242/23) uchylił wobec Skarżącego zastosowane środki zapobiegawcze, w tym m.in. zawieszenie w wykonywaniu zawodu funkcjonariusza Policji.
Organ II instancji przytoczył zarzuty odwołania oraz podkreślił, iż postępowanie dyscyplinarne i postępowanie karne są autonomiczne, nawet w przypadku gdy dotyczą tego samego zdarzenia, a funkcjonariusz Policji podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej. Wynik postępowania karnego nie jest również wiążący dla postępowania dyscyplinarnego. Zakończenie postępowania dyscyplinarnego, a w szczególności uniewinnienie funkcjonariusza nie stanowiło okoliczności i przesłanki która definiowała podstawę do zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych w oparciu o treść art. 39 ust. 3 ustawy o Policji. Wskazał, iż zarzut w postępowaniu dyscyplinarnym, które toczyło się przeciwko Skarżącemu dotyczył innego rodzaju czynu, niż ten o który został oskarżony w postępowaniu karnym.
W uzasadnieniu rozkazu personalnego z dnia 2 listopada 2022 r., nr 572/2022 organ I instancji wskazał, iż przedstawione przez Prokuratora Prokuratury Okręgowej delegowanego do Prokuratury Regionalnej w Katowicach zarzuty Skarżącemu z art. 231 § 1 kk i art. 158 § 1 kk w zw. z art. 247 § 1 kk przy zastosowaniu art. 11 § 2 kk uniemożliwiają przywrócenie policjanta do służby, z uwagi na powyższe przedłużenie okresu zawieszenia w czynnościach służbowych jest uzasadnione.
Organ II instancji podkreślił, że interes strony, o którym mowa w art. 154 k.p.a., powinien być rozumiany jako zobiektywizowana, realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Przesłanki uzasadniające uchylenie lub zmianę decyzji z powodu naruszenia interesu strony powinny w określonej sprawie zostać wskazane konkretnie. Zasada uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu stron zmierza do podkreślenia, iż organ administracyjny powinien mieć na uwadze z jednej strony interes społeczny, z drugiej zaś nie wolno mu dopuścić do naruszenia słusznego interesu uczestnika postępowania. Przez słuszny interes należy rozumieć taki interes strony, który nie pozostaje w kolizji z przepisami prawa i zasadami współżycia społecznego. Pojęcie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli nie jest ustawowo zdefiniowane - jest ono klauzulą generalną, której treść jest ustalana każdorazowo przez dany organ. Interes społeczny powinien być zawsze uwzględniany na podstawie stanu faktycznego sprawy administracyjnej.
Wskazał, iż podstawą wydania niniejszej decyzji i decyzji organu I instancji jest uznanie, iż postępowanie karne prowadzone przez Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze II Wydział Karny sygn. akt. II K 242/23 przeciwko Skarżącemu nie zostało zakończone prawomocnym wyrokiem. W ocenie organu odwoławczego przedstawione zarzuty karne ww. funkcjonariuszowi nie zostały uchylone, a postępowanie karne dalej pozostaje w toku. Ponadto Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze II Wydział Karny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 17 lipca 2023 r. o uchyleniu środków zapobiegawczych wobec Skarżącego, w szczególności wskazał, że zebrany w sprawie karnej materiał dowodowy w dużym stopniu uprawdopodabnia sprawstwo oskarżonego w zakresie zarzucanych mu czynów. Podkreślił organ odwoławczy, że organy Policji nie są władne do oceny czy funkcjonariusz popełnił zarzucane mu czyny, czy nie. Organ administracyjny nie dąży do ustalenia czy doszło do popełnienia czynu, jak również nie ocenia dowodów, winy lub odpowiedzialności za popełnione czyny. Czynności te są zastrzeżone tylko i wyłączenie dla organu procesowego prowadzącego postępowanie - w tym wypadku dla Sądu.
Organ II instancji wskazał na odmienność przesłanek stosowania środków zapobiegawczych, wynikających z art. 249 k.p.k. od zastosowania zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach służbowych, wynikającego z ustawy o Policji. Ustawodawca w art. 249 k.p.k. wskazał, iż środki zapobiegawcze można stosować w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, a wyjątkowo także w celu zapobiegnięcia popełnieniu przez oskarżonego nowego, ciężkiego przestępstwa. Natomiast zawieszenie w czynnościach służbowych realizowane na podstawie ustawy o Policji, pozwala na szybkie odsunięcie funkcjonariusza od bieżącego wypełniania obowiązków, wówczas gdy zaistniałe okoliczności wskazują, że może on nie spełniać już wymogów stawianych policjantowi.
Przypomniał, iż zgodnie z art. 25 ustawy o Policji służbę w tej formacji może pełnić obywatel o nieposzlakowanej opinii i niekarany. Podkreślił, iż brak stosownych działań wobec policjanta oskarżonego o popełnienie przestępstw umyślnych, ściganych z oskarżenia publicznego, mogłoby mieć w dłuższym okresie czasu niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji. Sytuacja taka nie sprzyjałaby budowaniu autorytetu formacji i jej funkcjonariuszy. Sprawne działanie Policji opiera się - w szczególności - na zaufaniu społecznym, a Policja w odbiorze społecznym musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i będą pełnić wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie przepisów prawa. Zatem w interesie służby, tożsamym z interesem społecznym stan odsunięcia funkcjonariusza od wykonywania zadań i czynności służbowych pozostaje nadal aktualny, do czasu zakończenia postępowania karnego. Uchylenie przez Sąd środków zapobiegawczych nie wpłynęło na zmianę sytuacji Skarżącego, którego zawieszono w czynnościach służbowych na podstawie przepisów ustawy o Policji, albowiem nadal trwa stan, w którym pełnienie służby godziłoby w jej interes oraz w istotny sposób obniżałoby autorytet organu, który winien w sposób szczególny egzekwować i przestrzegać przepisy prawa.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożyła Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
1) naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, mianowicie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieprawidłowym przyjęciu przez organ, że w niniejszej sprawie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek", stanowiący konieczną przesłankę dla przedłużenia zawieszenia w czynnościach do czasu zakończenia postępowania karnego;
2) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy przejawiające się w szczególności w zaniechaniu jakiejkolwiek analizy materiału dowodowego zebranego w toczącym się postępowaniu karnym w postaci wydanej uzupełniającej pisemnej opinii sądowo-lekarskiej sporządzonej przez biegłych z Katedry i Zakładu M. Uniwersytetu Medycznego we W. z dnia 23 czerwca 2022 r., a także opartej na materiale filmowym z monitoringu pisemnej opinii z dnia 20 września 2021r. biegłych specjalistów z zakresu prawidłowości użycia środków przymusu bezpośredniego z Biura Ekspertyz Sądowych w L., uzupełnionej przesłuchaniem do protokołu biegłego B. G. z akt postępowania karnego prowadzonego przed Sądem Rejonowym w Jeleniej Górze za sygn. akt: II K 242/23, podczas gdy zgromadzone w postępowaniu karnym dowody mogą być dowodem zarówno w postępowaniu dyscyplinarnym, jak w postępowaniu w przedmiocie dalszego zawieszenia w czynnościach służbowych, ponieważ dotyczą tych samych zdarzeń, a ich analiza pozwoliłaby dokładnie zapoznać się z okolicznościami popełnienia zarzuconych Skarżącemu czynów i uznania, że w niniejszej sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający dalsze zawieszenie Skarżącego w czynnościach służbowych, a podjęte przez niego działania w trakcie sprawowania służby w czasie popełniania zarzucanego mu czynu nie sposób zakwalifikować jako godzące w dobre imię formacji;
3) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik spraw}', a mianowicie art. 8 k.p.a., 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie jaki "szczególnie uzasadniony przypadek" stanowił podstawę do dalszego przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, a także zaniechaniu jednolitej oceny i wyjaśnienia czy w niniejszej sprawie zawieszenie w czynnościach służbowych było celowe ze względu na dobro służby, czy sam fakt postawienia zarzutu w postępowaniu karnym uzasadnia dalsze zawieszenie w czynnościach służbowych, czy też rodzaj zarzucanych Skarżącemu czynów uzasadniał wydanie decyzji odmownej uchylenia rozkazu personalnego;
4) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik postępowania, art. 6 k.p.a., 8 § 1 k.p.a. oraz 11 k.p.a. w z w. z art. 5 § 1 k.p.k., poprzez bezprawne postawienie znaku równości pomiędzy faktem postawienia Skarżącemu zarzutów karnych w postępowaniu związanym z czynami popełnionymi w trakcie i w związku ze służbą, a wystąpieniem stąd samoistnej przesłanki z art. 39 ust. 3 ustawy o Policji;
5) naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 6 k.p.a. i 7 k.p.a. poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego przy podjęciu decyzji dotyczącej dalszego zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych i brak wszechstronnego rozważenia okoliczności sprawy, w tym całkowite pominięcie wniosków zawartych w treści opinii o Skarżącym sporządzonych przez jego bezpośredniego przełożonego, tj. Komendanta Miejskiego Policji w Jeleniej Górze (organ I instancji), z której to wynika iż Skarżący wykonywał swoje obowiązki służbowe w sposób nienaganny do sierpnia 2022 r., tj. blisko dwa lata od daty czynu zarzucanego Skarżącemu, a zatem brak jest podstaw do uznania, że dalsze sprawowanie przez niego służby wpłynie negatywnie na dobre imię formacji.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; na podstawie art. I45a § 1 p.p.s.a. wniósł o uwzględnienie skargi i zobowiązanie Komendanta Miejskiego Policji w Jeleniej Górze do wydania w określonym terminie decyzji o uchyleniu rozkazu personalnego nr 527/2022 Komendanta Miejskiego Policji w Jeleniej Górze z dnia 2 listopada 2022 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania na jego rzecz, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określony jest przepisem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym.
Postępowanie w niniejszej sprawie dotyczy oceny prawidłowości decyzji, którymi odmówiono uchylenia ostatecznego rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w Jeleniej Górze z dnia 2 listopada 2022 r., nr 572/2022 o przedłużeniu Skarżącemu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia 6 listopada 2022 r. do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego.
Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy o Policji, policjanta zawiesza się w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące. Dopuszczalność zawieszenia policjanta w wykonywaniu przez niego czynności służbowych uzależniona zatem została przez ustawodawcę od samego faktu postawienia zarzutów w postępowaniu karnym, nie zaś od stwierdzenia winy policjantów co do popełnionych czynów. Policjanta zawiesza się na czas nie przekraczający 3 miesiące.
Stosownie natomiast do treści art. 39 ust. 3 ustawy o Policji w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego, bez względu na przesłankę, która stanowiła podstawę zawieszenia. Dla zastosowania tego przepisu niezbędne jest rozważenie, czy zaistniał "szczególnie uzasadniony przypadek", który przemawia za dalszym odsunięciem policjanta od pełnienia przez niego służby. Podkreślić jednocześnie należy, że postępowanie w przedmiocie zawieszenia policjanta w obowiązkach nie ma na celu wykazania, że doszło do popełnienia zarzucanego mu czynu, gdyż to będzie przedmiotem postępowania dowodowego w toku postępowania karnego. Jeżeli więc przeciwko policjantowi toczy się postępowanie karne, to ustawowej cechy szczególności przypadku, mającego przemawiać za przedłużeniem zawieszenia w czynnościach służbowych, trzeba poszukiwać przede wszystkim w postanowieniu o przedstawieniu mu zarzutów. Dlatego też to nie sam fakt toczącego się przeciwko policjantowi postępowania karnego, lecz charakter przedstawionych w takim postanowieniu zarzutów może przesądzać, czy możliwe jest dopuszczenie do sytuacji, że policjant będzie pełnił służbę, czy też nadal powinien być odsunięty od wykonywania swoich obowiązków służbowych. Jeżeli zatem w sprawie karnej zgromadzone dowody pozwoliły na przedstawienie policjantowi zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, to stan taki można ocenić jako szczególny przypadek uzasadniający zastosowanie wobec takiego funkcjonariusza instytucji, o jakiej mowa w art. 39 ust. 3 ustawy o Policji (por. wyroki NSA z 11 kwietnia 2019 r., I OSK 1332/17, z 7 marca 2013 r., I OSK 1376/12, z 16 listopada 2012 r., I OSK 89/12; wszystkie dostępne: CBOSA).
Skarżącemu przedstawiono zarzuty popełnienie czynów z art. 231 § 1 k.k. i art. 158 § 1 k.k. i art.157 § 1 k.k. w zw. z art. 247 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k. (przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego), co stanowiło podstawę do zawieszenia Skarżącego w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy rozkazem personalnym z dnia 12 października 2022 r. (art. 39 ust. 1 ustawy o Policji).
Przeciwko Skarżącemu przed Sądem Rejonowym w Jeleniej Górze II Wydział Karny pod sygn. akt II K 242/23 prowadzone jest postępowanie karne o czyny z art. 231 § 1 k.k. i in, co stanowiło przesłankę do uznania, że zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający zawieszenie Skarżącego w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji rozkazem personalnym z dnia 2 listopada 2022 r. Podkreślić należy, że możliwość przedłużenia okresu zawieszenia, realizowanego w trybie administracyjnym, ma przede wszystkim służyć dobru służby w kontekście zarzucanego policjantowi czynu.
Kwestia kluczowa dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy sprowadza się natomiast do tego, czy zaktualizowały się w niej przesłanki uzasadniające uchylenie ostatecznego rozkazu personalnego z dnia 2 listopada 2022 r.
Decyzję o zawieszeniu w czynnościach służbowych uchyla się zgodnie z art. 39d ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji w przypadku ustania przesłanek które były podstawą przedłużenia okresu zawieszenia.
Zatem zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt, iż prowadzone postępowanie karne przeciwko Skarżącemu przed Sądem Rejonowym w Jeleniej Górze II Wydział Karny, sygn. akt II K 242/23 nie zostało ukończone. Ponadto Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze II Wydział Karny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 17 lipca 2023 r. o uchyleniu środków zapobiegawczych wobec Skarżącego wskazał, że zebrany w sprawie karnej materiał dowodowy w dużym stopniu uprawdopodabnia sprawstwo oskarżonego w zakresie zarzucanych mu czynów. W ocenie Sądu okoliczność powyższa przemawia za przyjęciem istnienia ogólnej przesłanki stosowania środków zapobiegawczych z art. 249 § 1 k.p.k. Aktualność zachowują przesłanki stanowiące podstawę stosowania środków zapobiegawczych powoływane w dotychczas wydawanych postanowieniach.
Zatem przesłanka z art. 39 ust. 3 ustawy o Policji będąca podstawą przedłużenia zawieszenia Skarżącego w czynnościach służbowych nie ustała.
Podkreślić należy, że funkcjonariusz Policji winien posiadać nieposzlakowaną opinię, jak również cieszyć się zaufaniem społeczeństwa. Zobowiązany jest do reagowania na wszelkie przejawy łamania porządku prawnego. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Funkcjonariuszami winny być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania (art. 27 ust. 1 ustawy o Policji). Znajdować się więc powinny poza wszelkimi podejrzeniami o łamanie prawa. Tym samym, oskarżenie funkcjonariusza o popełnienie przestępstwa o znaczącym charakterze skutkuje, że nie daje on rękojmi należytego wykonywania zawodu policjanta, a zatem w tej sytuacji jego interes musi ustąpić przed interesem społecznym. Skarżącemu zostały postawione zarzuty z art. 231 § 1 k.k. (nadużycie uprawnień przez funkcjonariusza), art. 158 § 1 k.k. (bójka i pobicie) i art. 157 § 1 k.k. (spowodowanie uszczerbku na zdrowiu) w zw. z art. 247 § 1 k.k. (znęcanie się nad osobą pozbawioną wolności). Skarżący został podejrzany o podejrzany o popełnienie przestępstw umyślnych ściganych z oskarżenia publicznego. Biorąc pod uwagę, że na Skarżącym, jako funkcjonariuszu Policji, ciąży obowiązek reagowania na wszelkie przejawy łamania porządku prawnego, to nie powinno budzić wątpliwości, że waga postawionych mu zarzutów negatywnie wpływa nie tylko na jego osobisty wizerunek, ale również rzutuje na negatywny wizerunek Policji w odbiorze społecznym, co może przekładać się na utratę zaufania do organów Państwa.
W konsekwencji prawidłowe jest stanowisko orzekających w sprawie organów Policji o odmowie uchylenia rozkazu personalnego o przedłużeniu - na podstawie art. 39 ust. 3 ustawy o Policji – Skarżącemu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia 6 listopada 2022 r. do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko niemu postępowania karnego.
Orzekając w sprawie organy Policji wyjaśniły wszystkie istotne z punktu widzenia normy materialno-prawnej znajdującej w sprawie zastosowanie okoliczności sprawy, co sprawia, że zarzuty skargi są niezasadne.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.