IV SA/Wr 799/05

IV SA/Wr 799/05 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-02-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Tadeusz Kuczyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne
Powszechny obowiązek obrony
Skarżony organ
Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku
*Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 21 poz 205
Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 lutego 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej.
Dz.U. 2004 nr 151 poz 1595
par. 48 pkt 6, par. 77 pkt 7, par. 86 pkt 6
Rozporządzenie wydane na podstawie art. 30a ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o  powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205, z  późn. zm.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Sędzia NSA - Tadeusz Kuczyński w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2006 r. sprawy ze skargi P. P. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zdolności do czynnej służby wojskowej uchyla zaskarżone orzeczenie i utrzymane przez nie w mocy orzeczenie organu I instancji
Uzasadnienie
Orzeczeniem z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie ogólnie powołanych przepisów ustawy z dnia 21 listopada 1967 r.
o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 21, poz. 205 ze zm.) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151, poz. 1595), zwanego dalej rozporządzeniem Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w Ż. uznała P. P. za niezdolnego do służby wojskowej w czasie pokoju przyznając mu kat. "D".
Komisja rozpoznała u poborowego młodzieńcze, wielokrotne zapalenie stawów w wywiadzie (§77 pkt 7), przykurcz zgięciowy palców V-tych obu rąk (§86 pkt 6) oraz nieprawidłowe wyniki biochemiczne moczu (§48 pkt 6).
W złożonym odwołaniu P. P. zakwestionował wydane orzeczenie stwierdzając, że zostało ono wydane na podstawie ustaleń faktycznych niezgodnych z prawdą, co stanowi naruszenie przepisów postępowania. Podał, że w [...] r. chorował na młodzieńcze zapalenie stawów, od czasu wyleczenia nie ma żadnych objawów choroby. Stwierdził, że niewielkie przykurcze palców małych obu dłoni nie powodują u niego dysfunkcji dłoni, nie są również utrudnieniem w życiu codziennym. Podał, że ukończył Akademię Wychowania Fizycznego, trenuje sporty obronne i jest aktywnym członkiem OSP. Zarzucił organowi orzekającemu, że stwierdzając
u niego "nieprawidłowe wyniki biochemiczne moczu" opierał się na jednorazowym badaniu, wykonywanym podczas infekcji górnych dróg oddechowych. Zdaniem odwołującego się jego obecne wyniki badań nie wykazują nieprawidłowości.
Orzeczeniem z dnia [...]r. Nr [...] na podstawie art. 127 §1, art. 138 kpa oraz §3 ust. 7, §4 ust. 8, §9 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r. w sprawie utworzenia wojskowych komisji lekarskich oraz określania ich siedzib, zasięgu działania
i właściwości (Dz. U. Nr 151, poz. 1594) oraz §22 ust. 1 i 2 , §23 ust. 1, 2 i
3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r.
w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 151, poz. 1595) utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie.
W uzasadnieniu wskazano, że schorzenia ze strony narządu ruchu, mieszczące się w zakresie pojęciowym §77 pkt 1 i §81 pkt 6 oraz krwinkomocz wymagający dokończenia diagnostyki, mieszczący się w zakresie pojęciowym §48 pkt 8 zał. Nr 2 do cytowanego rozporządzenia kwalifikują poborowego do orzeczonej zdolności do służby wojskowej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. P. powtórzył zarzuty odwołania. Podkreślił, że RWKL we W. nie uwzględniła nowych dowodów, które zgłosił, a które w sposób jednoznaczny wskazują na jego dobry stan zdrowia. Zarzucił organom orzekającym brak wyjaśnienia względów, jakie legły u podstaw wydanych decyzji. Zdaniem skarżącego RWKL we W. nie uwzględniła przedstawionych przez niego zaświadczeń lekarskich oraz okoliczności jego aktywnego trybu życia, a wydane orzeczenie zamyka mu drogę do znalezienia odpowiedniego zatrudnienia.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie
z powodów podanych w uzasadnieniu decyzji ostatecznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 czerwca 2004 r.
w sprawie orzekania o zdolności do czynnej służby wojskowej oraz trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach wraz
z załącznikiem nr 2 - wykazem chorób i ułomności przy ocenie zdolności fizycznej i psychicznej do czynnej służby wojskowej oraz do odbywania takiej służby poza granicami państwa (Dz. U. Nr 151, poz. 1595), zwanego w dalszej części tego uzasadnienia rozporządzeniem.
Według §14 tego rozporządzenia orzeczenie o zdolności do czynnej służby wojskowej właściwe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego i wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby - także obserwacji szpitalnej, dokumentacji medycznej oraz informacji i dokumentów,
o których mowa w §6.
Z przepisu §17 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia wynika, że orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w sprawie zdolności do czynnej służby wojskowej sporządza się według wzoru określonego w załączniku nr 5 do rozporządzenia,
z którego wynika, że powinno ono zawierać uzasadnienie.
Przepis art. 107 §3 kpa stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.
Z przepisów tych wynika, że uzasadnienie jest integralną częścią orzeczenia i jego zadaniem jest wyjaśnienie dlaczego podjęto dane rozstrzygnięcie.
Organy orzekające obu instancji nie sprostały tym wymaganiom. Wystarczy zapoznać się z lakonicznymi uzasadnieniami obu orzeczeń.
Należy w dalszym ciągu rozważań powołać treść przepisu art. 75 §1 kpa, według którego jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.
Cytowane rozporządzenie w §77 pkt 7 wymienia przewlekłe choroby stawów upośledzające sprawność ruchową jako kwalifikujące do kat. zdrowia "D".
Skarżący natomiast przedstawił zaświadczenie lekarskie z dnia [...] i [...] r. stwierdzające brak występowania u niego objawów zapalenia stawów.
Przepis §81 pkt 6 rozporządzenia wyróżnia częściowe braki palców rąk, ograniczenie ruchów palców rąk lub ich przykurcz upośledzające chwyt, co kwalifikuje do kat. zdrowia "D".
Z karty konsultacyjnej z dnia [...]r. dołączonej przez skarżącego wynika natomiast, że stwierdzony u niego przykurcz zgięciowy palców V-tych obu rąk nie upośledza sprawności rąk i ich funkcji chwytnej, co zgodnie z §81 pkt 5 kwalifikuje do kat. zdrowia "A".
Komisja I instancji wymienia w uzasadnieniu swojego orzeczenia §48 pkt 6 - przewlekłe, odmiedniczkowe zapalenie nerek (śródmiąższowe bakteryjne
i bakteryjne), natomiast komisja II instancji powołuje się na §48 pkt
8 stwierdzając u poborowego krwiomocz.
Przedstawione przez skarżącego wyniki badań moczu z dnia [...] r. oraz [...] r. nie wykazują natomiast żadnych nieprawidłowości. Organ odwoławczy w żaden sposób nie ustosunkował się przy tym do twierdzenia skarżącego, że komisja I instancji opierała się na jednorazowym badaniu, które było nieprawidłowe z powodu infekcji górnych dróg oddechowych, jaką przechodził wówczas skarżący.
Z uzasadnień obu orzeczeń nie wynika zatem by dokumentację przedstawioną przez skarżącego brano pod uwagę przy orzekaniu w sprawie - nie ustosunkowano się do niej w żaden sposób jak i nie wyjaśniono motywów, które kierowały organami orzekającymi.
To sprawia, że zaskarżone orzeczenie jak i orzeczenie je poprzedzające, nie mogą się ostać. Podlegały one uchyleniu na podstawie 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Ze względu na charakter orzeczenia Sąd nie orzekł w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji.