IV SA/Wr 784/06

IV SA/Wr 784/06 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2006-12-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-11-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Małgorzata Masternak-Kubiak /sprawozdawca/
Mirosława Rozbicka-Ostrowska /przewodniczący/
Tadeusz Kuczyński
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
art. 2 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Mirosława Rozbicka-Ostrowska Sędziowie Sędzia NSA - Tadeusz Kuczyński Sędzia WSA - Małgorzata Masternak-Kubiak (spr.) Protokolant: Robert Hubacz po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi L. F. na decyzję Wojewody D. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną oddala skargę.
Uzasadnienie
Wojewoda D., decyzją z dnia [...]r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...]r. Nr [...]orzekającą o odmowie uznania L. F. z dniem [...]r. za osobę bezrobotną.
Decyzją administracyjną Prezydenta W. z dnia [...]r. orzeczono o odmowie uznania L. F., z dniem [...]r., za osobę bezrobotną. Od tej decyzji L. F. złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. W wyjaśnieniach zainteresowany podał, że w dniu [...]r. złożył w urzędzie pracy oświadczenie, iż nie jest zdolny i gotowy do podjęcia pracy w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z przyczyn od Niego niezależnych takich jak m.in. brak odpowiedniego samodzielnego mieszkania, możliwości odpowiedniego wyżywienia, kosztów związanych z dojazdami do pracy. Dodał również, że zabezpieczenie tych potrzeb należy do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, który nie wywiązuje się ze swoich zadań. Wnosi więc o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W toku postępowania odwoławczego, na podstawie dokumentów załączonych do akt sprawy ustalono, że L. F. zgłosił się do rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. w dniu [...]r. Ze względu na dużą ilość interesantów zainteresowanemu wyznaczono termin na załatwienie formalności związanych z rejestracją na dzień [...]r. W wyznaczonym dniu L. F. zgłosił się do urzędu pracy i złożył oświadczenie, że nie jest zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. W związku z powyższym organ I instancji wydał decyzję o odmowie uznania zainteresowanego za osobę bezrobotną z dniem rejestracji.
W motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewoda D. wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotnym jest osoba "niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej..." L.F. potwierdził w odwołaniu, że nie jest zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy podając jednocześnie przyczyny takiego stanu. Argumenty podniesione przez stronę w odwołaniu nie mogły jednak zostać przez organ odwoławczy uwzględnione, gdyż zarówno organy I jak i II instancji zobowiązane są do ścisłego przestrzegania obowiązujących przepisów prawa. Art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy stanowi, iż bezrobotnym jest osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. Zgodnie z obowiązującymi przepisami osoba rejestrująca się sama składa pod odpowiedzialnością karną oświadczenie, że jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia. Z akt sprawy wynika natomiast, że L.F., w dniu [...]r., złożył w urzędzie pracy pisemne oświadczenie, że nie posiada gotowości do podjęcia zatrudnienia. Tym samym organ administracji, będąc zobligowanym do respektowania tego dokumentu, orzekł o odmowie uznania strony za osobę bezrobotną.
Organ odwoławczy wskazał, iż L. F. może ponownie zarejestrować się w powiatowym urzędzie pracy jeżeli tylko będzie zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia i w trakcie rejestracji złoży odpowiednie oświadczenie. Jednocześnie Wojewoda poinformował, że zgodnie z art. 33 ust 3 ww. ustawy do obowiązku osób bezrobotnych należy zgłaszanie się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swej gotowości do podjęcia pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Brak statusu bezrobotnego nie stanowi przeszkody w korzystaniu z ofert pracy i podjęciu zatrudnienia w razie znalezienia pracy.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, L. F. wniósł o jej uchylenie. Ponownie oświadczył, iż nie jest zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia, gdyż znajduje się w trudnej sytuacji życiowej (brak mieszkania, brak możliwości normalnego zaspakajania podstawowych potrzeb socjalno-bytowych).
W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 184 Konstytucji RP z 1997 r. i art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem. Sąd administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i procesowego.
Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające postawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują, skarga zatem nie zasługiwała na uwzględnienie. Organy administracji obu instancji dokonały właściwej oceny stanu faktycznego pod kątem przepisów prawa materialnego, tj. przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.).
W postanowieniach art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy ustawodawca zawarł definicję autentyczną osoby bezrobotnej. Bezrobotnym, w rozumieniu dyspozycji przepisu definicyjnego art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, jest osoba nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej. Na gruncie obowiązujących przepisów prawnych, bezrobotnym może być tylko ta osoba, która posiada zdolność do bycia pracownikiem i złoży takie oświadczenie pod groźbą odpowiedzialności karnej. Warunkiem uzyskania lub zachowania statusu bezrobotnego jest także gotowość do podjęcia zatrudnienia. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 16 grudnia 1996 r., OPS 5/96 (ONSA 1997, nr 2, poz. 47), stwierdził, iż nie ulega wątpliwości, że ustawa, której celem jest między innymi łagodzenie skutków bezrobocia i aktywizacji zawodowej bezrobotnych, wiąże ustawową definicję bezrobotnego zawartą w jej art. 2 ust. 1 pkt 2 z wieloma przesłankami pozytywnymi i negatywnymi, "jednakże istotą tej definicji jest założenie, iż chodzi tu o osobę, która poszukując zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z zamiarem i gotowością jej podjęcia". Jeżeli zatem skarżący uważa, że nie jest zdolny i gotowy do podjęcia pracy i składa takie oświadczenie, to tym samym nie spełnia ustawowych warunków do uznania go za osobę bezrobotną. Organ administracji nie prowadzi postępowania w zakresie ustalenia uwarunkowań, zdolności i gotowości podjęcia przez bezrobotnego zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy.
W świetle przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, decyzje w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną są decyzjami o charakterze związanym. Ustawodawca w sposób ścisły określił zarówno przesłanki pozytywne, jak i negatywne uznania za bezrobotnego i nie przewidział jakichkolwiek możliwości uznaniowego przyznawania statusu osoby bezrobotnej.
Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli odpowiada przepisom prawa materialnego i procesowego. W związku z tym usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy naruszyły prawo powszechnie obowiązujące. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia. W ocenie Sądu organy administracji publicznej obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawny sprawy i wydały na tej podstawie prawidłowe rozstrzygnięcie.
Zgodnie z wyrażoną w postanowieniach art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. zasadą legalizmu, organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, co oznacza nakaz działania na podstawie przepisów prawa w dacie rozstrzygania sprawy indywidualnej. Takie też stanowisko ugruntowało się w orzecznictwie sądów i Trybunału Konstytucyjnego.
Z przytoczonych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).