IV SA/Wr 737/15

IV SA/Wr 737/15 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2015-11-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-11-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Lidia Serwiniowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6349 Inne o symbolu podstawowym 634
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 58 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2015 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi S. N. na pismo Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania legitymacji osoby represjonowanej postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 2 listopada 2015 r. S. N. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł skargę na pismo Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...], nr [...].
Uzasadniając swoje stanowisko skarżący wskazał, że od maja 2014 r. stara się o uzyskanie legitymacji osoby represjonowanej w związku z pięcioletnim pobytem w okresie wojny na robotach przymusowych w Niemczech. Próby pozyskania tego dokumentu, związane z koniecznością korzystania z usług leczniczych, podejmowane w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych oraz w Urzędzie do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych okazały się bezskuteczne. Informacje zaś zawarte w zaskarżonym dokumencie dotyczyły w głównej mierze świadczeń pieniężnych, nie zaś kwestii odnoszących się do żądanej legitymacji.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że kwestionowane pismo nie było decyzją administracyjną, lecz czynnością materialno – techniczną nie podlegającą zaskarżeniu, która sprowadzała się do udzielenia odpowiedzi skarżącemu na jego pismo z dnia 1 kwietnia 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Jak wynika z art. 3 § 2 powołanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Ponadto sądy administracyjne orzekają także w innych sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Odnosząc treść przywołanych przepisów do przedmiotu skargi wniesionej do tutejszego Sądu należy wskazać, że nie mieści się ona w żadnej z wymienionych kategorii aktów lub czynności podlegających jurysdykcji sądów administracyjnych, zwłaszcza w kontekście kompetencji skarżonego organu.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że z treści skarżonego pisma, a także pozostałej dokumentacji znajdującej się w aktach administracyjnych jak i dołączonej przez stronę do skargi wynika, że skarżący jest osobą uprawnioną do otrzymania świadczeń z tytułu pobytu przymusowego w Niemczech na podstawie ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1001).
Z przepisów tej ustawy nie wynikają jednakże jakiekolwiek dodatkowe – poza świadczeniami pieniężnymi – uprawnienia, w tym dotyczące w szczególności uzyskania legitymacji osoby represjonowanej. Jedynym aktem prawnym określającym warunki do jej uzyskania jest ustawa z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1206 ze zm.).
W myśl art. 12 ust. 1 powołanej ustawy kombatantom będącym inwalidami wojennymi lub wojskowymi przysługują świadczenia pieniężne i inne uprawnienia przewidziane w przepisach ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2010 r. Nr 101, poz. 648, z późn. zm.).
Jak wynika zaś z ust. 5 cytowanego przepisu, dokumentem potwierdzającym prawo do korzystania z uprawnień, o których mowa w ust. 1, jest legitymacja osoby represjonowanej wystawiona przez organ rentowy.
Przy czym, aby otrzymać legitymację osoby represjonowanej, należy wykazać się ustalonym prawem do renty inwalidy wojennego, co wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 marca 2003 r. w sprawie trybu wydawania i anulowania legitymacji osoby represjonowanej, dokumentów wymaganych do jej wydania oraz wzoru legitymacji osoby represjonowanej (Dz. U. z 2003 r., nr 61, poz. 539)
Powyższe regulacje wskazują zatem jednoznacznie, że organem właściwym w sprawie wydawania żądanej przez skarżącego legitymacji jest stosowny organ rentowy, nie zaś Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Skoro zaś organ ten nie miał kompetencji orzeczniczych w sprawie legitymacji osoby represjonowanej, to nie mógł tym samym wydać decyzji, postanowienia lub podjąć innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Zakwestionowane więc pismo należało potraktować jako czynność o charakterze wyłącznie informacyjnym, która nie mieści się w katalogu aktów i czynności podlegających kontroli sądów administracyjnych.
W związku z powołanymi okolicznościami skargę wniesioną do tutejszego Sądu należało odrzucić, o czym – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia.