IV SA/Wr 682/04

IV SA/Wr 682/04 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2004-11-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-10-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Lidia Serwiniowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 50 par. 1 i 2; art. 58 par. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w W. na decyzję D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania p o s t a n a w i a : odrzucić skargę
Uzasadnienie
Komendant Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skargę na decyzję D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] r. Nr [...] uchylającą w całości decyzję z dnia [...] r. nr [...] Komendanta Miejskiej Straży Pożarnej w W. i umarzającą postępowanie pierwszej instancji.
Powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 138 § 2 i art. 105 kpa. Wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia lub zmianę decyzji organu II instancji i oddalenie odwołania.
W odpowiedzi na skargę D. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej we W. wniósł o jej odrzucenie.
Zdaniem bowiem organu charakter podmiotu wnoszącego skargę uzasadnia jej odrzucenie.
Podniesiono, iż w doktrynie i orzecznictwie Sądu administracyjnego wyrażono pogląd, według którego organ, który wydał w sprawie decyzję, nie jest i nie może w tej samej sprawie być stroną postępowania.
Wskazano na uchwałę SN z dnia 27 lipca 1993r. III AZP 8/93 i postanowienie NSA z dnia 19 października 2000r. II SA/Gd 2159/00.
Tezy zaprezentowane w przywołanym orzecznictwie pozostają aktualne także w obecnym stanie prawnym na gruncie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. Konstrukcja skargi do Sądu administracyjnego – rozdział 2 w/w ustawy – a w szczególności art. 52 wyklucza możliwość wnoszenia skargi do sądu administracyjnego przez organ I instancji na rozstrzygnięcie organu II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Stosownie do art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ "Uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi."
"Legitymację do złożenia skargi oparto na kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić co do zasady, podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepis prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej."
/W. Chróścielewski "Wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego" PiP 2004/3/63/.
W niniejszej sprawie skarżący nie posiada legitymacji procesowej do kwestionowania decyzji organu II instancji – D. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej we W. w świetle powołanego unormowania.
W tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 września 2001r. I SA 2326/00 LEX nr 54528 stwierdzono, iż "Interes prawny ma charakter materialnoprawny. Oparty więc jest na normach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do konkretnego podmiotu możliwości wydania określonego aktu".
Warto zwrócić uwagę na pogląd wyrażony w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 1990r. SA/Wr 990/90 /ONSA 1990/4/7/. Sąd stwierdził, iż w ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja jednak dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw lub obowiązków. Taka pozycja organu wyłącza możliwość równoczesnego występowania w charakterze strony kierującej się własnym interesem i zabiegającej o uzyskanie korzystnej dla siebie decyzji.
Odmienne zapatrywanie prowadziłoby do nieoczekiwanych konsekwencji również na gruncie stosowania przepisów proceduralnych, na przykład do pozbawienia znaczenia przepisów różnicujących wszczęcie postępowania z urzędu i na wniosek strony albo wywodzenia dopuszczalności wniesienia odwołania przez organ I instancji od własnej decyzji, gdyby już po jej doręczeniu adresatowi organ uznał ją za niekorzystną dla swoich interesów.
Przede wszystkim zaś przyznanie organowi orzekającemu statusu strony w postępowaniu administracyjnym godziłoby w elementarne zasady i wartości obowiązujące w tym postępowaniu, skoro organ administracji publicznej stawałby się w ten sposób "sędzią we własnej sprawie". Jeżeli organ taki nie może być stroną postępowania administracyjnego, w którym występuje jako nosiciel imperium państwowego orzekający w sprawach indywidualnych w pierwszej instancji, to tym samym nie jest uprawniony do wniesienia skargi rozpoczynającej postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym."
Przywołane orzeczenia sądowoadministracyjne zachowują aktualność na gruncie obecnie obowiązujących przepisów – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W tym stanie rzeczy wniesioną skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/.