IV SA/Wr 654/23

IV SA/Wr 654/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-06-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Gabriel Węgrzyn /przewodniczący/
Katarzyna Radom /sprawozdawca/
Marta Pająkiewicz-Kremis
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I OSK 1961/24 - Wyrok NSA z 2025-03-18
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 735
art. 2 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, Sędziowie Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Kiermacka, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 12 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi K.B. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 28 sierpnia 2023 r. nr ZP-P.8640.257.2023.AK w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Świdnickiego z dnia 11 sierpnia 2023 r. nr AT.RES.4020/08708/0017/2023.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi K. B. jest decyzja Wojewody Dolnośląskiego z dnia 28 sierpnia 2023 r. utrzymująca w mocy orzeczenie Starosty Świdnickiego z dnia 11 sierpnia 2023 r. odmawiające uznania statusu bezrobotnego.
Jak wynikało z akt sprawy wnioskiem z dnia 7 czerwca 2023 r. Strona wystąpiła o rejestrację jako bezrobotna. Do akt załączyła świadectwo pracy z firmy K. sp. z o.o. za okresy od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 marca 2020 r. w wymiarze ¼ etatu; od dnia 1 kwietnia 2020 r. do dnia 30 czerwca 2022 r. w wymiarze ½ etatu na stanowisku prezesa zarządu; oświadczenie z dnia 30 czerwca 2022 r. potwierdzające: zatrudnienie skarżącej w powołanej spółce i wskazanym okresie na stanowisku prezesa zarządu; że spółka miała dwóch właścicieli A. B. i Skarżącą lecz w dniu [...] r. A. B. zmarł, zaś w dniu [...] r. zmarł jeden z jego spadkobierców (żona). Działalność spółki od dnia 24 marca 2023 r. jest zawieszona, spółka nie zatrudnia pracowników, nie wykonuje działalności, nie posiada zarządu, oczekuje na rozwiązanie sprawy spadkowej po zmarłym właścicielu. Obecnie Skarżąca nie pełni żadnych funkcji w spółce, nie pobiera wynagrodzeń, dywidend, nie są rozstrzygnięte sprawy spadkowe. Dolnośląska Agencja Celna ma podpisaną umowę na prowadzenie spraw spółki. Skarżąca przedstawiła także świadectwo pracy z dnia 30 grudnia 2022 r. z firmy P. w Ś. potwierdzające zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od dnia 15 listopada 2021 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. Z dokumentu wynika, że stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania na podstawie art. 30 § 1 pkt 2 k.p. Skarżąca przedstawiła także zaświadczenie z ZUS w Świdnicy potwierdzające pobieranie zasiłku w kwocie wyższej od wynagrodzenia minimalnego w okresie od dnia 1 stycznia 2023 r. do 1 kwietnia 2023 r. oraz zaświadczenie lekarskie z dnia 6 czerwca 2023 r. o zdolności do powrotu do pracy zarobkowej.
Do wglądu Skarżąca przedłożyła świadectwa urodzenia dwójki dzieci wskazując, że jest samotna matką. W toku postępowania organ pozyskał dane z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (dalej: CEIDG) wskazujące na zakończenie działalności gospodarczej przez Skarżącą z dniem 31 marca 2014 r. Pozyskano też dane z Krajowego Rejestru Sądowego (dalej: KRS) dotyczące spółki K. sp. z o.o., z którego wynikało, że od dnia 24 marca 2023 r. działalność spółki jest zawieszona. Z wpisu do KRS wynikało również, że w skład zarządu chodzi A. B. i Skarżąca będąca prezesem zarządu. Nie odnotowano zawieszenia w jej czynnościach ani wygaśnięcia mandatu.
Wobec tego decyzją organ I instancji odmówił uznania Skarżącej za osobę bezrobotną.
Decyzja ta została uchylona w trybie odwoławczym. W toku ponownie prowadzonego postępowania Stronę wezwano do osobistego stawiennictwa oraz przedłożenia dokumentów potwierdzających rezygnację lub odwołanie z pełnionej funkcji prezesa zarządu przed dniem złożenia wniosku. W dniu 10 sierpnia 2023 r. Strona stawiła się w organie wyjaśniając, że nie może przedłożyć ww. dokumentów, gdyż spółka zgodnie z przepisami prawa nie może zostać bez zarządu. W jej opinii jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w czym nie przeszkadza jej pełnienie funkcji członka zarządu. Wskazywała, że nie osiągała przychodu przekraczającego połowę minimalnego wynagrodzenia oraz nie podlegała ubezpieczeniu. Zwracała uwagę, że spółka nie osiąga dochodów i nie prowadzi działalności gospodarczej.
Organ I instancji ponownie uznał, że Skarżąca nie spełnia przesłanek uznania jej za osobę bezrobotną.
Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda Dolnośląski nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu I instancji. Przywołał art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2023 r., poz. 735 ze zm.) definiujący pojęcie bezrobotnego. Dalej wywodził, że składa się ona z dwóch części zawierającej przesłanki pozytywne i wykluczające status bezrobotnego. Konieczne jest wystąpienie wszystkich łącznie. Zatem decyzja w tym zakresie ma charakter związany, a przesłanki muszą mieć charakter obiektywny. Stąd deklaracja Skarżącej o gotowości do pracy nie jest wystarczająca. W aspekcie tej przesłanki organ odwołując się do poglądów orzecznictwa wskazał, że pełnienie funkcji członka zarządu w spółce prawa handlowego, nawet w przypadku niepobierania wynagrodzenia, powoduje brak pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia, a zatem osoba taka nie spełnia przesłanek uznania jej za bezrobotną. Dalej organ wskazał na zakres obowiązków członków zarządy wynikający z art. 201 § 1 k.s.h., w tym prowadzenia spraw spółki i jej reprezentacji. Należy przez to rozumieć proces wydawania decyzji, opinii, podejmowania uchwał, organizowania działalności przedsiębiorcy oraz osobistej realizacji czynności wykonawczych. Zaś reprezentacja to wszelkie czynności wykonywane w obrocie cywilnoprawnym, reprezentowanie przed organami i sądami. Zatem pełnienie tej funkcji ogranicza rzeczywiste możliwości podjęcia zatrudnienia w relacji z osobą bezrobotną. Organ zwracał uwagę na konieczność dołożenia należytej staranności w realizacji obowiązków członka zarządu. Przy czym nie jest rzeczą organów administracji badanie dyspozycyjności i zaangażowania członka zarządu w wykonywane obowiązki. Zakres ustawowych obowiązków członka zarządu wyklucza gotowość podjęcia zatrudnienia. Zatem samo pełnienie tej funkcji wyłącza przyznanie statusu osoby bezrobotnej. Organ wskazał także, że powołanie do pełnienia funkcji członka zarządu stanowi wewnętrzy stosunek prawny, ale posiada także inne cechy. Z powołaniem wiążą się określone prawa i obowiązki do których stosuje się przepisy kodeksu cywilnego. Jest to zatem rodzaj umowy nienazwanej, do której mają zastosowanie przepisy o zleceniu. Zatem czas trwania umowy o pracę na stanowisku prezesa zarządu należy odróżnić od powołania na to stanowisko, co obowiązywało w dacie złożenia wniosku do PUP. Organ wskazał, że dopóki nie dojdzie do odwołania lub rezygnacji z funkcji lub wygaśnięcia mandatu członek zarządu ma określone obowiązki i prawa, co dotyczy także sytuacji, gdy w KRS jest zawarta informacja o zawieszeniu działalności przez spółkę.
W skardze Strona wnioskowała o uchylenie zaskarżonego orzeczenia. Wskazała, że warunkiem uznania za bezrobotnego jest zdolność i gotowość do pracy, co jest równoznaczne z zamiarem i chęcią wykonywania pracy zarówno w dniu rejestracji jak i przez cały czas korzystania ze statusu bezrobotnego. Nie można tego utożsamiać z brakiem jakichkolwiek zajęć. Odmowa uznania za bezrobotną może nastąpić gdy organ wykaże, że pełnienie funkcji w spółce wyklucza możliwość zatrudnienia np. z uwagi na zakres prowadzonej działalności, czy wielkość uzyskiwanego dochodu lub zatrudnienia. Spółka, której prezesem jest Skarżąca nie prowadzi działalności, jest ona zawieszona, oczekuje na sprawę spadkową bez czego nie można jej zamknąć. Spółka nie zatrudnia pracowników, nie osiąga dochodów. Na poparcie swych racji Skarżąca przywołała pogląd zawarty w uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1493/17 wskazujący na dopuszczalność uzyskania statusu bezrobotnego osobie, która pełniła funkcję prezesa w czynnych spółkach. Zwracała uwagę, że nie osiągała dochodu przekraczającego połowę minimalnego wynagrodzenia, nie podlegała ubezpieczeniu społecznemu, zatem wpis do KRS nie stanowi podstawy do odmowy uznania statusu bezrobotnego. Wskazała, że brak dochodów wyklucza rezygnację ze stanowiska przed notariuszem, ustanowiono by kuratora za którego trzeba płacić. Skarżąca nie ma nikogo kogo mogłaby wyznaczyć prokurentem. Dopóki nie skończy się sprawa spadkowa Skarżąca pozostaje bez ubezpieczenia i środków do życia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Na wstępie trzeba wskazać, że zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2022 r. poz. 2492 ze zm.), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 poz. 259. ze zm. dalej: p.p.s.a.). Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a.
Rozpoznając sprawę w tak nakreślonych kompetencjach Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co nakazywało uchylenie decyzji organów obu instancji.
Istota sporu sprowadza się do oceny, czy w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zasadnie Skarżącej odmówiono uznania za osobę bezrobotną, przyjmując, że pełni ona funkcję członka zarządu w spółce prawa handlowego, a fakt ten wyklucza gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy.
W opinii Sądu pogląd organu wyrażony w zaskarżonej decyzji, na tle zaistniałych w sprawie okoliczności faktycznych nie jest prawidłowy. Jakkolwiek wypowiedzi organu odnoszące się do obowiązków członka zarządu w kontekście zapisów art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2023 r., poz. 735 ze zm., dalej: ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy), co do zasady są prawidłowe, to pomijają istotny dla sprawy fakt – zawieszenia działalności przez spółkę, w której prezesem jest Strona. W opinii Sądu fakt ten w sposób zasadniczy wpływa na ocenę okoliczności sprawy, w szczególności istnienie przesłanki wynikającej z powołanego przepisu, tj. zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej.
Zgodnie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g oraz i-m oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3, 4 i 4a, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkołach dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły oraz uczącej się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli: (...).
Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy istotny jest ten fragment przepisu, który stanowi o osobie "niezatrudnionej i niewykonującej innej pracy zarobkowej, zdolnej i gotowej do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej".
Ustawa nie definiuje tego pojęcia, co uzasadnia sięgnięcie do językowego odczytania tego zapisu. Kierując się tym wskazaniem trzeba przyjąć, że chodzi w nim o pełną dyspozycyjność osoby ubiegającej się o status bezrobotnego. Nie jest zatem istotna potencjalna chęć podjęcia zatrudnienia ale okoliczności obiektywne, rzeczywista, faktyczna i aktualna możliwość podjęcia pracy.
Rację mają organy obu instancji, że zasadniczo w przypadku pełnienia przez wnioskodawcę funkcji członka zarządu nie ma znaczenia, czy jest ona wykonywana odpłatnie ale to, że funkcja ta wiąże zadania i czynności, które muszą być wykonywane osobiście. Z utrwalonych w tym względzie poglądów orzecznictwa wynika, że pojęcie to oznacza zamiar, chęć i możliwość wykonywania pracy przez daną osobę i jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby, aby świadczyć pracę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 1231/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Słusznie zatem wywodzi organ administracji, że na "gotowość do podjęcia zatrudnienia" składają się dwa elementy: subiektywny - chęć danej osoby do podjęcia zatrudnienia i obiektywny - brak przeszkód występujących po stronie osoby, która chce się zarejestrować jako bezrobotna.
W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 czerwca 2011 r. o sygn. akt I OSK 338/11 (orzeczenie dostępne w CBOSA) wyrażono pogląd, który Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela, że warunek gotowości do podjęcia pracy musi być spełniony zarówno w dniu rejestracji w charakterze bezrobotnego, jak i przez cały czas korzystania z omawianego statusu.
Przy czym ocena okoliczności sprawy i wypełnienia przesłanek ustawowych ma charakter obiektywny i nie może być oparta na uznaniu administracyjnym. Odmowa przyznania statusu osoby bezrobotnej nastąpić może tylko wówczas, gdy w konkretnym przypadku organ ustali, że pełnienie funkcji członka zarządu spółki prawa handlowego, np. z uwagi na prowadzenie przez spółkę działalności gospodarczej, wyklucza możliwość podjęcia zatrudnienia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 maja 2014r., sygn. akt II SA/Go 258/14, dostępne w CBOSA). Jednocześnie nie jest sporne, że organy oceniające istnienie wskazanej przesłanki nie są obowiązane do badania rzeczywistego zakresu działalności osób, pełniących funkcję w organach spółki, a ubiegających się o status bezrobotnego. Nie jest bowiem rzeczą organu administracji publicznej monitorowanie i wykazywanie, czy i w jakim wymiarze czasowym, i kiedy członek zarządu podejmuje działania na rzecz spółki (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 184/20), a tym samym badanie, czy mimo pełnionej funkcji mógłby podjąć zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy.
W rozpoznawanej sprawie uwadze organów umknął jednak fakt, że działalność spółki, w której Skarżąca pełniła funkcje członka zarządu została z dniem 24 marca 2023 r. zawieszona, co potwierdzają zapisy z KRS. Okoliczność ta jest pomiędzy stronami niesporna. W opinii Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę ma to istotne znaczenie dla oceny przesłanek wynikających z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w szczególności przesłanki gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej.
Zgodnie z art. 23 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2023 r., poz. 221, ze zm., dalej: u.p.p.) przedsiębiorca wpisany do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na czas nieokreślony albo określony, nie krótszy jednak niż 30 dni (ust.1). Przedsiębiorca wpisany do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego może zawiesić wykonywanie działalności gospodarczej na okres od 30 dni do 24 miesięcy (ust. 2).
Zgodnie zaś z art. 25 ust. 1 ww. ustawy w okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca nie może wykonywać działalności gospodarczej i osiągać bieżących przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Przepis ust. 2 ww. art. 25 u.p.p. określa czynności jakie mogą być w tym czasie podejmowane, przy czym ich zakres wskazuje na brak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej i osiągania bieżących przychodów. Istotnym, a właściwie podstawowym warunkiem zawieszenia działalności jest brak zatrudniania pracowników (art. 22 u.p.p.).
Analiza przywołanych przepisów wskazuje, że zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej, to tak naprawdę przerwa w prowadzonej działalności gospodarczej przez dany podmiot. W tym okresie, jak wskazano podmiot nie osiąga dochodów bieżącej działalności, gdyż nie jej nie prowadzi. Nie ma obowiązków rozliczania zaliczek na podatek, składania deklaracji w tym ZUS. W okresie zawieszenia podmiot może podejmować wyłącznie czynności, niezbędne do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, a zatem takie, które pozwolą wrócić do normalnego funkcjonowania firmy po wznowieniu działalności spółki.
Zakres tych działań ograniczonych do czynności zachowawczych nie może być porównywany do zakresu (potencjalnego) działalności spółki aktywnej, to zaś w sposób istotny wpływa na ocenę możliwości podjęcia zatrudnienia przez członka zarządu takiej spółki. Ocena ta nie wymaga od organów podejmowania żadnych działań, czy czynności dowodowych wystarczy dokonanie ustaleń w KRS w zakresie zawieszenia działalności.
Tym samym zawieszenie przez spółkę działalności gospodarczej wyklucza automatyczne uznanie, że osoby pełniące funkcje w tym podmiocie nie spełniają przesłanek wynikających z art. art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Pogląd ten ma również uzasadnienie w wykładni systemowej ww. ustawy. Otóż zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę (...) jeżeli nie złożyła wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis: – zgłosiła do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo – nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej.
Ustawodawca przewidział zatem, że zwieszenie działalności gospodarczej stanowi postawę do uznania, że dany podmiot spełnia warunek gotowości do podjęcia zatrudnienia. Jakkolwiek zapis ten odnosi się do osoby wpisanej do CEIDG, to fakt w opinii Sądu nie ma znaczenia, a to wobec tego, że zapis art. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w ogóle nie odnosi się do podmiotów pełniących funkcje w organach wykonawczych spółek. Wykluczenie możliwości uznania takich osób za bezrobotnych wynika z wykładni podjęcia zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej.
Przedstawiony pogląd ma także uzasadnienie w orzecznictwie sądów administracyjnych, z którego wynika, że zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy może wykazywać osoba pełniąca funkcje w organach spółki nieaktywnej, nieprowadzącej działalności od dłuższego czasu, jednak wciąż zarejestrowanej, albo takiej, która jeszcze nie podjęła działalności (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 141/12, z dnia 14 maja 2008r., sygn. akt I OSK 1184/07 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 923/15, wszystkie orzeczenia dostępne w CBOSA).
Organy rozpoznając wniosek Skarżącej całkowicie pominęły wskazane okoliczności błędnie wykładając przepisy art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Powyższe legło u podstaw uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającego go aktu.
W ponownie prowadzonym postępowaniu organy będą zobowiązane do zastosowania przedstawionej przez Sąd wykładni art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i oceny istnienia przesłanek wynikających z tego przepisu w odniesieniu do sytuacji Skarżącej.
W konsekwencji Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.