IV SA/Wr 631/22

IV SA/Wr 631/22 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2022-11-17
Data wpływu
2022-10-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Bogumiła Kalinowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
*Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 61 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 5 września 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia 26 lipca 2022 r. nr [...]w sprawie odmowy umorzenia kwoty 3000 zł wraz
z odsetkami ustawowymi za opóźnienie z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego nienależnie pobranych w okresie od 1 marca 2020 r. do 31 sierpnia 2020 r. ustalonych decyzją ostateczną organu I instancji z dnia 15 marca 2021 r. o nr [....]. Na powyższą decyzję K. M. (dalej: skarżąca, strona) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia 26 lipca 2022 r. oraz ostatecznej decyzji z dnia 15 marca 2021 r. nr[...], mocą której uznano świadczenia z funduszu alimentacyjnego wypłacone na rzecz osoby uprawnionej w okresie od 1 marca 2020 r. do 31 sierpnia 2020 r. w kwocie 3000 zł za świadczenie nienależnie pobrane.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. W zakresie zgłoszonego przez stronę wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję o odmowie umorzenia należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego organ wskazał, że zaskarżone orzeczenie ma charakter odmowny, dlatego jako takie nie podlega wykonaniu
w postępowaniu egzekucyjnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania wskazanych decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z zasadą wynikającą z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej; p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Ustawodawca przewidział jednak możliwość przyznania skarżącemu tymczasowej ochrony, stanowiąc, że w razie wniesienia skargi organ, który wydał zaskarżoną decyzję lub postanowienie może z urzędu lub na wniosek skarżącego wstrzymać ich wykonanie (§ 2 pkt 1). Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności,
o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (§3). W niniejszej sprawie skarżąca, wnosząc skargę na oznaczoną w sentencji decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie odmowy umorzenia kwoty 3000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego nienależnie pobranych w okresie od 1 marca 2020 r. do 31 sierpnia 2020 r. ustalonych decyzją ostateczną nr [...]
z dnia 15 marca 2021 r. domaga się wstrzymania wykonania wszystkich trzech decyzji. W konsekwencji tak sformułowanego wniosku konieczne jest zatem dokonanie oceny czy objęte wnioskiem wszystkie trzy decyzje stanowią akt wydany lub podjęty
w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozważając ten problem należy wskazać, że zwrot "w granicach tej samej sprawy" winien być interpretowany z uwzględnieniem art. 3 § 2 p.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także z uwzględnieniem przepisów regulujących zakres sądowej kontroli, tj. art. 134 p.p.s.a., stanowiącego o rozstrzyganiu w granicach danej sprawy, oraz art. 135 p.p.s.a., wedle którego sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Uprawnione jest więc stwierdzenie, że pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają zbliżone ramy prawne. Zgodnie z zachowującymi swoją aktualność poglądami uchwały 7 sędziów NSA z 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99, dostępna w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 41266N wyrażonymi na tle art. 29 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.), w pojęciu "granic danej sprawy" mieści się postępowanie zaliczane do trybu głównego, jak i postępowania należące do trybu nadzwyczajnego. Chodzi tu o sprawę w ujęciu materialnym, w związku z czym
o postępowaniach prowadzonych w graniach danej sprawy będzie można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będzie sprawa wykazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową, a więc zarówno tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, jak i tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Tożsamość pojęcia "sprawy" wyznaczają elementy skonkretyzowanego w danym rozstrzygnięciu stosunku prawnego, a więc identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw, tj. prawnej i faktycznej. Zatem skoro w rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi są decyzje wydane w wyniku przeprowadzenia postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem strony o umorzenie kwoty nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, to nie jest możliwe wnioskowanie o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego- ostatecznej decyzji organu I instancji z dnia 15 marca 2021 r.
nr [...] ustalającej kwotę nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wydanej w odrębnej sprawie dotyczącej ustalenia uprawnień do świadczeń z funduszu alimentacyjnego przyznanych na mocy decyzji ostatecznej z dnia 11 września 2020 r. Nie jest to bowiem akt wydany w granicach tej samej sprawy. Ewidentnie nie zachodzi tu tożsamość przedmiotowa tych dwóch postępowań, są to dwie różne sprawy w znaczeniu materialnym. Zarówno w objętej skargą decyzji z dnia
5 września 2022 r. jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia
26 lipca 2022 r. organy obu instancji nie badały czy pobrane przez skarżącą świadczenia z funduszu alimentacyjnego były świadczeniami nienależnie pobranymi. Tak kwestia została ostatecznie ustalona w odrębnym postępowaniu ostatecznie
i prawomocnie zakończonym właśnie decyzją z dnia 15 marca 2021 r. Chociaż obie sprawy pozostają ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, to niewątpliwie rozstrzygnięcia organów podjęte w tym zakresie nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy rozstrzygnięcia i nie stanowią aktów wydanych w granicach tej sprawy
tj. umorzenia kwoty nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego.
W konsekwencji, z opisanych wyżej względów, nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji z dnia 15 marca 2021 r. nr [...] wskazanej we wniosku. W tym też zakresie Sąd Administracyjny nie ma możliwości niwelowania bezpośrednich skutków tej ostatecznej decyzji w postaci uchylenia zajęć egzekucyjnych bądź zawieszenia egzekucji administracyjnej. W stosunku do pozostałych dwóch decyzji wydanych w tej sprawie i objętych zakresem wniosku o wstrzymanie podkreślić należy, że postępowanie o wstrzymanie wykonania ma charakter wpadkowy, co oznacza, że na tym etapie sąd nie dokonuje kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, ani oceny zarzutów i twierdzeń podniesionych w skardze, badając jedynie przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena wyrażona w tym postępowaniu nie ma zatem wpływu na wynik właściwego postępowania sądowego. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże podkreślenia wymaga, że wniosek o wstrzymanie wykonania może zostać uwzględniony jedynie w stosunku do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności, tj. nadają się do wykonania. Wykonalność dotyczy zaś aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295). Natomiast przymiotu wykonalności nie ma zarówno decyzja organu I instancji odmawiająca umorzenia kwoty nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego jak i utrzymująca ją w mocy decyzja organu II instancji. Z tego powodu nie ma możliwości orzeczenia o wstrzymaniu wykonania obu wskazanych we wniosku decyzji. W związku z tym, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji