IV SA/Wr 596/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we WrocławiuWrocław2026-03-16
NSAAdministracyjneŚredniawsa
postępowanie administracyjnesądy administracyjneskargaponagleniebezczynność organuprzewlekłość postępowaniadopuszczalność skargiwłaściwość sądu

Podsumowanie

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę na postanowienie organu dotyczące ponaglenia w sprawie bezczynności, uznając, że takie postanowienie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Skarżący M. F. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności dotyczące ponaglenia w sprawie bezczynności organu. Sąd, analizując przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz Kodeksu postępowania administracyjnego, uznał, że postanowienie wydane w następstwie rozpatrzenia ponaglenia ma charakter wpadkowy, nie kończy postępowania w sprawie głównej i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W związku z tym, skarga została odrzucona jako niedopuszczalna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu rozpoznał skargę M. F. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 25 września 2025 r., które dotyczyło ponaglenia w sprawie bezczynności Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności. Sąd, opierając się na przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), w szczególności na art. 3 § 2 pkt 2, stwierdził, że kontrola sądowoadministracyjna obejmuje skargi na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie lub które kończą postępowanie, albo rozstrzygają sprawę co do istoty. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi było postanowienie wydane na podstawie art. 123 w związku z art. 37 § 6 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.). Sąd podkreślił, że ponaglenie jest w istocie podaniem, a postanowienie wydane w jego następstwie ma charakter wpadkowy, nie kończy postępowania głównego i nie jest zaskarżalne zażaleniem. W związku z tym, takie postanowienie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a błędne pouczenie organu o prawie wniesienia skargi nie nadaje takiego uprawnienia. Na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli zainicjowana nią sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, Sąd orzekł o odrzuceniu skargi.

Potrzebujesz głębszej analizy? Agent AI przeanalizuje tę sprawę na tle orzecznictwa i odpowiedniego stanu prawnego.

Sprawdź

Zagadnienia prawne (2)

Odpowiedź sądu

Nie, postanowienie wydane w następstwie rozpatrzenia ponaglenia nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, ponieważ ma charakter wpadkowy, nie kończy postępowania w sprawie głównej i nie jest zaskarżalne zażaleniem.

Uzasadnienie

Sąd wskazał, że ponaglenie jest podaniem, a postanowienie wydane w jego następstwie nie jest postanowieniem kończącym postępowanie ani rozstrzygającym sprawę co do istoty, ani też nie służy na nie zażalenie. Kontrola sądowoadministracyjna obejmuje jedynie ściśle określone kategorie postanowień, a postanowienie o rozpatrzeniu ponaglenia do nich nie należy.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

odrzucono_skargę

Przepisy (5)

Główne

p.p.s.a. art. 3 § § 2 pkt 2

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.

p.p.s.a. art. 58 § § 1 pkt 1

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Sąd odrzuca skargę, jeżeli zainicjowana nią sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Pomocnicze

k.p.a. art. 123

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 37 § § 6

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 141 § § 1

Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

Argumenty

Skuteczne argumenty

Postanowienie organu rozpatrującego ponaglenie w sprawie bezczynności lub przewlekłości postępowania nie jest postanowieniem kończącym postępowanie ani rozstrzygającym sprawę co do istoty, ani też nie służy na nie zażalenie, co wyłącza jego zaskarżalność do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.

Godne uwagi sformułowania

Postanowienie organu zawierało pouczenie o prawie wniesienia skargi do tutejszego Sądu. Postanowienie wydawane w następstwie jego rozpatrzenia ma w związku z tym charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie głównej i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Postanowienie to nie może być ponadto zaskarżone zażaleniem. Nie zmienia tego błędne pouczenie organu o prawie wniesienia skargi na postanowienie, bowiem nie nadaje ono żadnych praw podmiotowych w tym zakresie.

Skład orzekający

Daria Gawlak-Nowakowska

przewodniczący sprawozdawca

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Potwierdzenie niedopuszczalności skargi na postanowienie organu rozpatrującego ponaglenie w postępowaniu administracyjnym."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji zaskarżenia postanowienia o ponagleniu, a nie samej bezczynności lub przewlekłości.

Wartość merytoryczna

Ocena: 4/10

Sprawa dotyczy kwestii proceduralnych związanych z dopuszczalnością skargi, co jest istotne dla prawników procesowych, ale może być mniej interesujące dla szerszej publiczności.

Kiedy skarga do sądu administracyjnego nie jest możliwa? Wyjaśniamy na przykładzie ponaglenia.

Agent AI dla prawników

Masz pytanie dotyczące tej sprawy?

Zapytaj AI Research — przeanalizuje to orzeczenie w kontekście ponad 1,4 mln innych spraw i aktualnych przepisów.

Wyszukiwanie w 1,4 mln orzeczeń SN, NSA i sądów powszechnych
Dogłębna analiza z powołaniem na źródła
Zadawaj pytania uzupełniające — jak rozmowa z ekspertem

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

IV SA/Wr 596/25 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2026-03-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-11-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Daria Gawlak-Nowakowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Zespół do Spraw Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności
Treść wyniku
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV sprawy ze skargi M. F. na postanowienie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Dolnośląskim z dnia 25 września 2025 r., nr WZON.9532.408.2025 w przedmiocie stwierdzenia dopuszczenia się przez organ bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 września 2025 r., nr WZON.9532.408.2025 Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Dolnośląskim rozpatrzył ponaglenie Skarżącego M. F. na bezczynność
i przewlekłość Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności
w Wołowie (w zasadniczej części ponaglenie zostało uwzględnione).
Postanowienie organu zawierało pouczenie o prawie wniesienia skargi do tutejszego Sądu.
Skarżący stosując się do powyższego pouczenia wniósł skargę do tutejszego Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie Skarżący uczynił postanowienie mające swoją podstawę w art. 123 w związku z art. 37 § 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm. - dalej jako k.p.a.).
Należy w tym miejscu wskazać, że wniesione ponaglenie jest w istocie podaniem (żądaniem) o rozpatrzenie sprawy bezczynności organu lub sprawy przewlekłości postępowania przez właściwy organ administracji publicznej. Postanowienie wydawane w następstwie jego rozpatrzenia ma w związku z tym charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie głównej i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Postanowienie to nie może być ponadto zaskarżone zażaleniem (zob. art. 141 § 1 k.p.a.).
W świetle powyższego wskazać należy, że postanowienie wydane na podstawie art. 123 w związku z art. 37 § 6 k.p.a. nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem ze wspomnianym wcześniej art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Ponadto, ponaglenie nie stanowi trybu instancyjnego, jak ma to miejsce w przypadku zażalenia lub odwołania. Te ostatnie środki zaskarżenia wymagają merytorycznego rozpatrzenia, aby warunek dopuszczalności skargi określony w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. został spełniony. W przypadku rozpatrzenia ponaglenia, wydanie przez organ postanowienia na podstawie art. 37 § 6 k.p.a., nie oznacza możliwości zaskarżenia tego postanowienia do sądu administracyjnego, gdyż skardze przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. podlega bezczynność organu bądź przewlekłe prowadzenie postępowania (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 29 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2011/19).
Skoro sposób rozpatrzenia ponaglenia nie daje podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, to w konsekwencji należy przyjąć, że także oczekiwanie na wypowiedzenie się co do zasadności ponaglenia nie może być warunkiem dopuszczalności skargi w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 3092/19).
Nie zmienia tego błędne pouczenie organu o prawie wniesienia skargi na postanowienie, bowiem nie nadaje ono żadnych praw podmiotowych w tym zakresie.
W świetle art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli zainicjowana nią sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.

Nie znalazłeś odpowiedzi?

Zadaj pytanie naszemu agentowi AI — przeszuka orzecznictwo i przepisy za Ciebie.

Rozpocznij analizę