IV SA/WR 590/23

IV SA/Wr 590/23 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2024-03-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-09-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Daria Gawlak-Nowakowska /przewodniczący/
Gabriel Węgrzyn /sprawozdawca/
Mirosława Rozbicka-Ostrowska
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Inspekcja sanitarna
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
*Oddalono skargę w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2230
art. 3 pkt 1
Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 900
art. 4 pkt 1, at. 10 ust. 1 pkt 1, art. 68 ust. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - t.j.
Dz.U. 2023 poz 221
art. 58 ust. 1
Ustawa z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędziowie: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2024 r. w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. P., D. M. i P.M. na decyzję Dolnośląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu z dnia 17 lipca 2023 r. nr 1/23 w przedmiocie nakazu zapewnienia zgodności z normą sprzętu i urządzeń użytkowanych przez dzieci oddala skargę w całości.
Uzasadnienie
Decyzją z 17 VII 2023 r. (nr 1/23) Dolnośląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we Wrocławiu (dalej jako "DPWIS"), po rozpatrzeniu odwołania A. P., D. M. i P. M., prowadzących działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą – E. s.c. w Ś. (dalej jako "skarżący"), uchylił w całości decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Wrocławiu (dalej jako "PPIS") z 5 V 2023 r. (nr 3702/23) i nakazał skarżącym zapewnić, znajdujący się na placu zabaw przedszkola sprzęt i urządzenia użytkowane przez dzieci, tj.: huśtawka HUDORA gniazdo z drabinką; huśtawka HUDORA z drabinką i równoważnią; trampolina; domek drewniany "Tomek"; karuzela obrotowa; statki 2 szt.; mostek ze zjeżdżalnią, a także zielona ławka ze stolikiem oraz huśtawki podwójne z równoważnią, zgodny z polską normą PN-EN 1176, poprzez przedłożenie sporządzonych w języku polskim certyfikatów lub usunąć z placu zabaw sprzęty i urządzenia niepoddane certyfikacji w terminie do 2 X 2023 r. (pkt. 1).
Powyższą decyzję wydano w następujących okolicznościach sprawy:
W dniu 16 V 2022 r. PPIS przeprowadził kontrolę na terenie prowadzonego przez skarżących Przedszkola J. przy "ul. [...]", [...]-[...] S. W wyniku kontroli stwierdzono m.in. brak certyfikatów dla sprzętu i urządzeń znajdujących się na placu zabaw.
Zawiadomieniem z 20 V 2022 r., PPIS poinformował skarżących o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie spełnienia wymagań higieniczno-sanitarnych.
Decyzją z dnia 24 VI 2022 r. (nr 4430/22) PPIS nakazał skarżącym wyposażyć plac zabaw w sprzęt posiadający certyfikaty zgodności, przetłumaczone na język polski w terminie do 5 VIII 2022. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że sprzęt i urządzenia do zabaw w ogrodzie nie posiadają certyfikatów. Jako podstawę prawną decyzji powołano art. 12 ust. 1 i art. 27 ust. 1 ustawy z 14 III 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2021 r., poz. 195, ze zm.) – dalej jako "uPIS".
DPWIS, po rozpatrzeniu odwołania skarżących, decyzją z dnia 18 XI 2022 r. (nr 3/22) uchylił zaskarżoną decyzję PPIS i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu zwrócono w szczególności uwagę na konieczność przeprowadzenia dokładnych ustaleń dowodowych w zakresie szczegółowego opisu urządzeń i sprzętu znajdującego się na placu zabaw, wymagającego certyfikatów oraz wyjaśnień w zakresie dokumentacji przedkładanej przez skarżących.
PPIS w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy przeprowadził dodatkowe ustalenia, w tym oględziny terenu z dnia 10 III 2023 r., stwierdzając brak certyfikatów dla części sprzętu i urządzeń (tj.: zielona ławka ze stolikiem; huśtawka z równoważnią – 2 szt. oraz zjeżdżalnia). Z kolei dla części sprzętu i urządzeń przedstawiono deklarację zgodności (tj.: czerwona karuzela – 2 szt.; bujaki: konik i dinozaury – 4 szt.; drewniany domek ze schodami). Natomiast odnośnie do mostka ze zjeżdżalnią; huśtawki z drabinką i równoważnią firmy HUDORA; huśtawki typu gniazdo firmy HUDORA; statków i trampoliny przedstawiono dokumentację w języku obcym. W dniu 20 IV 2023 r. skarżący przedłożyli do akt sprawy dokumenty dotyczące bezpieczeństwa użytkowania urządzeń składających się na wyposażenie placu zabaw, tj.: certyfikaty na huśtawki nr S 50395679 i S 50325455; certyfikat nr TM 62001131019; tłumaczenie certyfikatu nr 4479113190401; certyfikat nr P/1031/12; tłumaczenie certyfikatu nr 4432010380662; certyfikat nr 1/2015 oraz deklarację zgodności nr 4/7/2012 z normą EN 1176-5.
W dniu 5 V 2023 r. PPIS wydał decyzję nr 3702/23 nakazującą usunięcie w terminie do 15 VI 2023 r. z placu zabaw przedszkola sprzętów i urządzeń, które nie posiadają certyfikatów zgodności w języku polskim.
W odwołaniu od decyzji skarżący podnieśli m.in. naruszenie art.: 6, 7, 11, 77 § 1, 80 i 107 kpa oraz art.: 10 ust. 1 pkt 1 i 68 ust. 1 pkt 6 ustawy z 14 XII 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2023 r. poz. 900), dalej "uPO", a także § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z 31 XII 2002 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny w publicznych i niepublicznych szkołach i placówkach (Dz. U. z 2020 r. poz. 1604), dalej "rBiH", poprzez błędne przyjęcie, że organ prowadzący przedszkole niepubliczne jest zobowiązany do nabywania sprzętów i urządzeń posiadających odpowiednie certyfikaty.
Zaskarżoną decyzją z 17 VII 2023 r. (nr 1/23) DPWIS uchylił w całości decyzję PPIS i nakazał skarżącym wykazanie zgodności z polską normą PN-EN 1176 użytkowanego przez dzieci znajdującego się na placu zabaw przedszkola sprzętu i urządzeń, poprzez przedłożenie sporządzonych w języku polskim odpowiednich certyfikatów zgodności lub ich usunięcie w terminie do 2 X 2023 r. (w sytuacji braku certyfikacji).
W uzasadnieniu decyzji odwoławczej DPWIS wyjaśnił, że obowiązek posiadania certyfikatów oraz atestów dla sprzętu i urządzeń montowanych na terenie placówki, w której przebywają dzieci, jest związany z koniecznością zapewnienia im bezpieczeństwa, co wprost wynika z art. 10 ust. 1 pkt 1 oraz art. 68 ust. 1 pkt 6 uPO. Legitymowanie się stosownymi atestami i certyfikatami daje bowiem gwarancję, że dane wyposażenie lub sprzęt zapewnia minimalne standardy bezpieczeństwa. Z kolei podstawę prawną żądania atestów lub certyfikatów na urządzenia będące wyposażeniem przedszkola stanowią § 2 i § 9 ust. 3 rBiH. Podkreślono przy tym, że choć plac zabaw nie stanowi stricte placówki, to jednak urządzenia znajdujące się na jej terenie, a więc również plac zabaw, powinien posiadać atesty i certyfikaty gwarantujące jego wykonanie zgodnie z odpowiednimi normami. Dodatkowo wywiedziono, że wspomniany § 9 ust. 3 rBiH ma zastosowanie do przedszkoli, bowiem art. 2 pkt 1 uPO wprost określa, że system oświaty obejmuje także przedszkola. Zaznaczono przy tym, że ustawodawca w przepisach prawa posługuje się wyrażeniem synonimicznym, poprzez określenie jednej gałęzi typu placówek, do której zaliczają się również przedszkola, jako placówki edukacyjne i wychowawcze. Z kolei obowiązek posiadania certyfikatów w języku polskim wynika z ustawy z 7 X 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2021 r. poz. 672), według której język polski jest językiem urzędowym organów jednostek samorządu terytorialnego i podległych im instytucji, w zakresie w jakim wykonują zadania publiczne, a zatem także organów przed którymi toczy się postępowanie administracyjne. Powyższa zasada dotyczy także oświadczeń woli, podań i innych pism składanych tym organom.
W decyzji odwoławczej stwierdzono również, że huśtawka HUDORA gniazdo z drabinką; huśtawka HUDORA z drabinką i równoważnią (certyfikaty nr S 50325455 i nr S 50395679) oraz statki 2 szt. i mostek ze zjeżdżalnią (certyfikat nr S 50087178) posiadają jedynie certyfikaty w języku niemieckim. Dalej dokumentacja dotycząca trampoliny jest niepełna, bowiem przetłumaczone zostały tylko s. 2 i 3 certyfikatu nr 4479113190401. Domek drewniany "Tomek" posiada certyfikat nr TM 62001131019, który jest niezgodny z deklaracją zgodności Dom000015-Domek Tomek. Karuzela obrotowa posiada jedynie deklarację zgodności. Natomiast wobec certyfikatu nr 1/2015 brak jest możliwości stwierdzenia czego dotyczy. Z kolei certyfikat nr 4432010380662, dotyczący bujaków ogrodowych na sprężynie 2 szt. typu konik i 2 szt. typu dinozaur oraz certyfikat nr P/1031/12 dotyczący zjeżdżalni, zostały zaakceptowane. Ponadto brak jest certyfikatów na zieloną ławkę ze stolikiem oraz huśtawki podwójne z równoważnią.
DPWIS stwierdził też, że ponowne przeprowadzenie kontroli w tym samym obszarze, nie narusza art. 58 ust. 1 ustawy z 6 III 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2023 r. poz. 221, ze zm.), dalej "uPP", i że w świetle art. 75 § 1 w związku z art. 85 kpa należało je potraktować jako przeprowadzenie oględzin.
W skardze na decyzję DPWIS skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, umorzenie postępowania oraz zasądzenie jego kosztów.
Zarzucono przy tym naruszenie:
1. art. 6 i art. 7 kpa, poprzez naruszenie zasady praworządności i wydanie zaskarżonej decyzji bez umocowania w obowiązujących normach prawnych, a także zaniechane kontroli przestrzegania prawa przez organ I instancji;
2. art. 7 i art. 77 kpa, poprzez niezbadanie i nieodniesienie się do wszystkich wskazywanych przez skarżących okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, a w konsekwencji nieprzeprowadzenie właściwej kontroli działania organu I instancji;
3. art. 7 i art. 77 w zw. z art. 136 § 1 kpa, poprzez niedopełnienie obowiązku działania organu z urzędu w celu wyczerpującego uzupełnienia i zbadania całego materiału dowodowego służącego ustaleniu stanu faktycznego sprawy, w tym certyfikatów zgodności z europejskimi normami oraz atestów TÜV do urządzeń placu zabaw przekazanych organowi I instancji;
4. art. 11 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez niepełne wyjaśnienie przesłanek, którymi organ II instancji kierował się przy rozstrzyganiu sprawy na skutek zaniechania ustosunkowania się do treści zarzutów podnoszonych przez skarżących w odwołaniu od decyzji organu I instancji;
5. art. 4 i art. 7 ust. 3 ustawy o języku polskim, poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że to wyłącznie strony są zobowiązane do tłumaczenia certyfikatów zgodności na język polski;
6. art. 10 ust. 1 pkt 1 i art. 68 ust. 1 pkt 6 uPO, poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że przepisy nakładają na strony obowiązek wyposażenia placu zabaw jedynie w takie urządzenia, które posiadają sporządzone w języku polskim certyfikaty zgodności z polskimi normami, w przypadku gdy przepisy te w ogóle nie regulują wymogów wyposażenia placów zabaw;
7. art. 5 ust. 3 ustawy o normalizacji, poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że urządzenia placu zabaw powinny być zgodne z polskimi normami, w sytuacji gdy stosowanie tych norm nie jest obowiązkowe;
8. art. 6 ust. 2 ustawy o ogólnym bezpieczeństwie produktów, poprzez jego niezastosowanie;
9. art. 58 ust. 1 uPP, poprzez uchylenie się od obowiązku kontroli dopuszczalności przeprowadzenia przez organ I instancji ponownej kontroli przedszkola skarżących przed zakończeniem prowadzonego postępowania administracyjnego;
10. § 9 ust. 3 rBiH, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że organ prowadzący przedszkole niepubliczne jest zobowiązany do nabywania sprzętów i urządzeń posiadających odpowiednie certyfikaty;
11. § 9 ust. 3 rBiH, poprzez błędne przyjęcie, że urządzenia placu zabaw nie spełniają wymogów określonych w tym przepisie, w sytuacji gdy posiadają one odpowiednie atesty, deklaracje zgodności i certyfikaty bezpieczeństwa, potwierdzające zgodność także z normami europejskimi.
W motywach skargi podniesiono, że przepisy art. 10 ust. 1 pkt 1 i art. 68 ust. 1 pkt 6 uPO nie nakładają obowiązku wyposażenia placu zabaw jedynie w takie urządzenia, które posiadają sporządzone w języku polskim certyfikaty zgodności z polskimi normami. Nie regulują one także zasad organizacji i wyposażenia placów zabaw i nie pozwalają na określenie kryteriów oceny bezpieczeństwa, które mają spełniać urządzenia na placu zabaw. Zwrócono także uwagę, że w świetle uPO i ustawy o systemie oświaty "szkoły" i "przedszkola" nie są "placówkami". Stąd też przepis art. 9 ust. 3 rBiH nie może być adresowany do przedszkoli. W konsekwencji nie istnieje żadna podstawa prawna zobowiązująca organ prowadzący przedszkole niepubliczne do wyposażania placu zabaw w urządzenia posiadające odpowiednie atesty lub certyfikaty. Z przepisu tego nie wynika też, że certyfikat jest jedynym dokumentem potwierdzającym bezpieczne użytkowanie danych urządzeń wyposażenia placu zabaw.
W ocenie skarżących, DPWIS nie wyjaśnił, dlaczego wyposażenie placu zabaw przedszkola winno być zgodne jedynie z polską normą PN-EN 1176. Nie wykazano przy tym, aby powyższa norma została ogłoszona w obwieszczeniu Prezesa Polskiego Komitetu Normalizacyjnego w sprawie wykazu norm zharmonizowanych z 23 II 2023 r. (M. P. poz. 276), jako będąca transpozycją normy europejskiej. Podkreślono ponadto, że stosowanie polskich norm zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy z 12 IX 2002 r. o normalizacji (Dz. U z 2015 r. poz. 1483) jest dobrowolne, bowiem nie są one źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Zaakcentowano, że skarżący przedłożyli do akt certyfikaty i deklaracje zgodności, które potwierdzają zgodność wyposażenia placu zabaw zarówno z polskimi, jak i europejskimi normami, w tym wynikającymi z Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/48/WE z 18 VI 2009 r. w sprawie bezpieczeństwa zabawek. Dodatkowo podniesiono, że PPIS wbrew art. 58 ust. 1 uPP przed wydaniem decyzji przeprowadził ponowną kontrolę działalności skarżących w zakresie przedmiotu kontroli objętego uprzednio zakończoną kontrolą, oraz że art. 75 i 85 kpa dotyczą jedynie środków dowodowych, które organ może zastosować w ramach postępowania administracyjnego wszczętego już po zakończonej kontroli.
W odpowiedzi na skargę DPWIS wniósł o jej oddalenie i rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, podtrzymując zasadniczo argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wskazano przy tym, że urządzenia zamontowane na placu zabaw podlegają, co do zasady, unormowaniom dyrektywy w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (2001/95/WE), a do polskiego porządku prawnego dyrektywę te wprowadza ustawa z 12 XII 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz. U. z 2021 r. poz. 222). Z kolei w unijnej klasyfikacji norm bezpieczeństwa wyróżnia się dwie ogólne normy EN dotyczące tematyki placów zabaw: EN 1176 (dot. sprzętów znajdujących się na placu zabaw), EN 1177 (dot. nawierzchni placu). Każda z tych norm posiada polskie legalne tłumaczenie o oznaczeniach PN-EN 1176 i PN-EN 1177. Ponadto jako zasadę uznaje się, że wszyscy producenci, importerzy oraz dystrybutorzy mają obowiązek wprowadzać na rynek europejski wyłącznie produkty bezpieczne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.
Wbrew argumentacji skargi przepisy prawa jednoznacznie regulują wymagania dotyczące wyposażenia placu zabaw w przedszkolu.
Zgodnie z § 9 rBiH, w pomieszczeniach szkoły i placówki zapewnia się właściwe oświetlenie, wentylację i ogrzewanie (ust. 1). Sprzęty, z których korzystają osoby pozostające pod opieką szkoły lub placówki, dostosowuje się do wymagań ergonomii (ust. 2). Szkoły i placówki nabywają wyposażenie posiadające odpowiednie atesty lub certyfikaty (ust. 3).
Jak więc wynika z § 9 ust. 3 rBiH, szkoły mają obowiązek nabywania wyposażenia posiadającego odpowiednie atesty lub certyfikaty. Jest przy tym oczywiste, że dotyczy to wyposażenia całego obiektu szkolnego, a więc także wyposażenia szkolnych boisk i placów zabaw.
Powyższy przepis jest adresowany także do przedszkoli. Pod pojęciem "szkoły" należy bowiem rozumieć również "przedszkole", co wynika z art. 3 pkt 1 ustawy z 7 IX 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U. z 2022, poz. 2230, ze zm.), względem której powołane rBiH jest aktem wykonawczym.
Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 uPO, organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność. Do zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę należy w szczególności zapewnienie warunków działania szkoły lub placówki, w tym bezpiecznych i higienicznych warunków nauki, wychowania i opieki.
Warto też powołać art. 68 ust. 1 pkt 6 uPO, według którego dyrektor szkoły lub placówki w szczególności wykonuje zadania związane z zapewnieniem bezpieczeństwa uczniom i nauczycielom w czasie zajęć organizowanych przez szkołę lub placówkę. Zaznaczyć przy tym należy, że także w świetle regulacji uPO pod pojęciem "szkoły" należy również rozumieć "przedszkole" (art. 4 pkt 1 uPO).
W ocenie Sądu w świetle powołanej wyżej regulacji nie można mieć wątpliwości, że podmiot prowadzący przedszkole niepubliczne zobligowany jest zapewnić bezpieczne i higieniczne warunki nauki, wychowania i opieki, w tym dysponować wyposażeniem posiadającym odpowiednie atesty lub certyfikaty.
Organy inspekcji sanitarnej uprawnione są do kontroli przedszkola w powyższym zakresie i stosowania odpowiednich środków prawnych w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości.
W okolicznościach sprawy zostało ustalone, że skarżący nie wywiązali się z obowiązku przedłożenia certyfikatów dotyczących niektórych urządzeń wykorzystywanych na placu zabaw. Są to urządzenia wymienione w sentencji decyzji DPWIS, tj.: huśtawka HUDORA gniazdo z drabinką; huśtawka HUDORA z drabinką i równoważnią; trampolina; domek drewniany "Tomek"; karuzela obrotowa; statki 2 szt.; mostek ze zjeżdżalnią, a także zielona ławka ze stolikiem oraz huśtawki podwójne z równoważnią.
Zebrany przez organy materiał dowodowy potwierdza, że do huśtawki HUDORA gniazdo z drabinką; huśtawki HUDORA z drabinką i równoważnią (certyfikaty nr S 50325455 i nr S 50395679) oraz dwóch statków i mostka ze zjeżdżalnią (certyfikat nr S 50087178) przedłożono jedynie certyfikaty w języku niemieckim. Nadto, dokumentacja dotycząca trampoliny jest niepełna, bowiem przetłumaczone zostały tylko s. 2 i 3 certyfikatu nr 4479113190401. Domek drewniany "Tomek" posiada certyfikat nr TM 62001131019, który jest niezgodny z deklaracją zgodności Dom000015-Domek Tomek. Karuzela obrotowa posiada jedynie deklarację zgodności. Brak jest certyfikatów na zieloną ławkę ze stolikiem oraz na huśtawki podwójne z równoważnią.
Jak trafnie wyjaśniono w zaskarżonej decyzji, obowiązku wykazania się certyfikatami bezpieczeństwa z § 9 ust. 3 rBiH nie wypełnia przedłożenie certyfikatów w języku obcym, przedłożenie tłumaczeń niepełnych jak i przedłożenie deklaracji zgodności.
W świetle art. 5 ust. 2 ustawy o języku polskim, oświadczenia woli, podania i inne pisma kierowane do organów administracji publicznej składane są w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Co istotne, żaden ze stosowanych w niniejszej sprawie przepisów nie zwalniał skarżących z przytoczonego obowiązku. Jeśli więc skarżący nabyli wyposażenie posiadające certyfikaty w języku obcym, należało organom przedłożyć pełne tłumaczenia tych certyfikatów na język polski. Nie ma przy tym podstaw prawnych do uznania, że to organ administracji zobligowany jest we własnym zakresie zlecać tłumaczenie pism kierowanych do niego w języku obcym.
Deklaracja zgodności nie jest certyfikatem i nie została ona wymieniona w § 9 ust. 3 rBiH. "Deklaracja zgodności" jest jedynie oświadczeniem producenta, instalatora lub ich upoważnionego przedstawiciela albo prywatnego importera, na ich wyłączną odpowiedzialność, że wyrób jest zgodny z wymaganiami. Natomiast "certyfikat" stanowi dokument wydany przez jednostkę notyfikowaną, potwierdzający, że wyrób, projekt wyrobu lub proces jego wytwarzania są zgodne z wymaganiami (por. art. 4 pkt 4 i 6 ustawy z 13 IV 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku – Dz.U. z 2022 r., poz. 1854). Przedłożenie deklaracji zgodności nie stanowi wieć potwierdzenia realizacji obowiązku wynikającego z § 9 ust. 3 rBiH.
Niezrozumiała jest argumentacja skargi podnosząca, że w decyzji odwoławczej zaniechano wyjaśnienia, dlaczego wyposażenie placu zabaw przedszkola prowadzonego przez skarżących winno być zgodne jedynie z Polską Normą PN-EN 1176. Argumentacja tego rodzaju podnosi bowiem kwestię niemającą znaczenia w sprawie. Rozpatrywana sprawa nie dotyczyła sporu o to, jakie Polskie Normy stosować, ale o to, czy wywiązano się z obowiązku przedłożenia organom inspekcji certyfikatów bezpieczeństwa. Zresztą, norma PN-EN 1176 to grupa norm odnoszących się do wyposażenia placów zabaw, tak więc powołanie się na nią w zaskarżonej decyzji miało pełne usprawiedliwienie. Urządzenia zamontowane na placu zabaw podlegają, co do zasady, unormowaniom dyrektywy w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (2001/95/WE), a do polskiego porządku prawnego dyrektywę te wprowadza ustawa z 12 XII 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów (Dz.U. z 2021 r. poz. 222). Zasadą jest, że wszyscy producenci, importerzy oraz dystrybutorzy mają obowiązek wprowadzać na rynek wyłącznie produkty bezpieczne. To, czy tak faktycznie jest, można udowodnić m.in. przez fakt produkcji w zgodzie z obowiązującymi normami. W unijnej klasyfikacji norm bezpieczeństwa wyróżnia się dwie ogólne normy EN dotyczące tematyki placów zabaw: EN 1176 (dotycząca sprzętów znajdujących się na placu zabaw), EN 1177 (dotycząca nawierzchni placu). Każda z tych norm posiada polskie legalne tłumaczenie o nazwach odpowiednio: PN-EN 1176 i PN-EN 1177.
W okolicznościach sprawy nie ma też podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 58 ust. 1 uPP. Przepis ten stanowi, że organ kontroli nie przeprowadza kontroli, w przypadku gdy ma ona dotyczyć przedmiotu kontroli objętego uprzednio zakończoną kontrolą przeprowadzoną przez ten sam organ. Sąd zwraca jednak uwagę, że czynności PPIS z dnia 10 III 2023 r. wykonywane były w ramach toczącego się postępowania jurysdykcyjnego, a nie postępowania kontrolnego. Należy wyraźnie odróżnić czynności dowodowe organu administracji publicznej, realizowane w toku postępowania administracyjnego przy uwzględnieniu przepisów z art. 75 – 88 kpa, od czynności organów administracji o charakterze kontrolnym. W pierwszym przypadku czynności organu realizowane są w ramach funkcji jurysdykcyjnej, w drugim zaś w ramach funkcji kontrolnej. Dla każdej z tych funkcji przepisy prawa przewidują odrębne i swoiste instrumenty działania.
W niniejszej sprawie zarzucono, że PPIS w dniu 10 III 2023 r. przeprowadził ponownie "kontrolę" w zakresie identycznym, jak kontrola z dnia 16 V 2022 r., co – w ocenie skarżących - narusza art. 58 ust. 1 uPP. Sąd zwraca jednak uwagę, że w dniu 16 V 2022 r., PPIS działał w charakterze organu kontrolnego (funkcja kontrolna), a więc w oparciu o przepisy art. 25 uPIS i art. 47 i n. uPP w zw. z art. 37 ust. 2 uPIS. Natomiast czynności realizowane przez PPIS w dniu 10 III 2023 r. miały już charakter czynności dowodowych prowadzonych w ramach wszczętego w dniu 20 V 2022 r. postępowania jurysdykcyjnego. Podstawę prawną do ich prowadzenia stanowiły art. 85 w zw. z art. 138 § 2 kpa i w zw. z art. 37 ust. 1 uPIS. Podkreślić należy, że PPIS w dniu 10 III 2023 r. wykonywał wskazania dowodowe sformułowane w decyzji odwoławczej, przeprowadzając oględziny z art. 85 kpa, a nie kontrolę. Przepisy kpa nie przewidują takiego środka dowodowego jak kontrola. Z całą pewnością nieuprawnione było określanie przez organy tej czynności jako "kontrola" i sporządzanie protokołu "kontroli". Uchybienia organów w nazewnictwie czynności dowodowej nie zmieniają jednak jej rzeczywistego charakteru. Z uwagi na jej dokonanie w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego (a nie kontrolnego) miała ona charakter oględzin. Postępowania PPIS w tym zakresie nie można więc oceniać przez pryzmat wymagań stawianych kontroli prowadzonej w trybie art. 25 uPIS oraz art. 47 i n. uPP. W konsekwencji nie można też stwierdzić naruszenia art. 58 ust. 1 uPP.
Jak jednoznacznie wynika z art. 27 ust. 1 uPIS, w razie stwierdzenia naruszenia wymagań higienicznych i zdrowotnych, państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie w ustalonym terminie stwierdzonych uchybień.
W realiach niniejszej sprawy organy inspekcji miały podstawy do wydania decyzji nakazującej przedłożenie sporządzonych w języku polskim certyfikatów lub usunięcie z placu zabaw wskazanych sprzętów i urządzeń, wobec których skarżący nie wywiązali się z obowiązku okazania certyfikatów bezpieczeństwa.
Mając powyższe na względzie, należało orzec na zasadzie art. 151 ppsa.
Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 ppsa.