IV SA/Wr 577/24

IV SA/Wr 577/24 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2025-04-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Aneta Brzezińska
Daria Gawlak-Nowakowska /przewodniczący sprawozdawca/
Katarzyna Radom
Symbol z opisem
6480
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prezes Sądu
Treść wyniku
*Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 4, art. 10, art. 13, art. 16
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Katarzyna Radom, Protokolant Referent Agnieszka Zych-Zaborska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 30 października 2024 r., nr PO.0123.225.2024 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 12 września 2024 r., nr A.0123.50.2024
Uzasadnienie
Prezes Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu (dalej: organ II instancji) zaskarżoną decyzją z dnia 30 października 2024 r., nr P0.0123.225.2024 działając na podstawie art. 138 § 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2024, poz. 572, dalej: k.p.a.), art. 1 ust. 1, art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2022, poz. 902, dalej: u.d.i.p.), po rozpatrzeniu odwołania R. S. (dalej: Strona, Skarżący, Wnioskodawca), utrzymał w mocy decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w Świdnicy z dnia 12 września 2024 r., nr A.1234.50.2024 w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej.
Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:
Pismem z dnia 2 maja 2024 r. (data wpływu do organu 6 maja 2024 r. pocztą elektroniczną) Skarżący na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p. mając na uwadze obecny stan prawny, tj. ustawę z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. 2001 nr 98, poz. 1070); rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 8 marca 2002 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych kandydatów do objęcia urzędu sędziego (Dz.U. 2002 nr 26, poz. 263); ustawę z dnia 8 czerwca 2001 r. o zawodzie psychologa i samorządzie zawodowym psychologów (Dz. U. Nr 73, poz. 763 z późn. zm.); ustawę z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (Dz.U. 1974 nr 24, poz. 141) regulującą kwestię obowiązkowych wstępnych, okresowych i kontrolnych badań lekarskich (art. 229), jak również stanowiska: Krajowej Rady Sądownictwa z dnia 10 marca 2011 r. w sprawie okresowych badań lekarskich sędziów (stosowania do sędziów art. 229 § 2 Kodeksu pracy); Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej potwierdzające, że do dnia dzisiejszego nie zostały powołane organy samorządu zawodowego psychologów (Regionalne Izby Psychologów); tudzież inne - zwrócił się do Prezesa Sądu Okręgowego w Świdnicy o udostępnienie informacji publicznej, poprzez przekazanie, bez zbędnej zwłoki, w formie pisemnej, następującej informacji:
"1. Proszę o przesłanie na mój adres do korespondencji kopii i scanu dowodu na odbycie egzaminu sędziowskiego bądź prokuratorskiego wraz ze wskazaniem osiągniętych ocen przez pana W. M. i wskazaniem z imienia i nazwiska składu egzaminującego ;
2. Wykaz skarg na w/w sędziego i sposobie ich załatwienia (za ostatnie 6 lat);
3. Wnoszę o przesianie na mój adres do korespondencji kopii opinii Kolegium S. O. tudzież K.R.S. dotyczącej kandydata na urząd Sędziego Rzeczypospolitej Polskiej pana W. M.;
4. Ponadto kopii wszystkich innych dokumentów, dotyczących powołania w/w na zaszczytny urząd Sędziego Rzeczypospolitej Polskiej S.S.O., jak tego wymaga art. 179 Konstytucji R.P. tj. wniosek Krajowej Rady Sądownictwa do Prezydenta R.P. i odpowiedź Prezydenta Rzeczypospolitej na w/w wniosek oraz potwierdzenie złożenia przyrzeczenia sędziowskiego tj. kiedy i gdzie złożono przyrzeczenie, kopie dokumentów potwierdzające fakt złożenia ślubowania oraz potwierdzenia, że procedura zasięgnięcia opinii o kandydacie na zaszczytny urząd sędziego R.P. przeprowadzona została prawidłowo. W tym celu proszę o kopie dokumentów wystąpień i odpowiedzi na zapytanie o kandydacie;
5. Wnoszę o przesłanie na mój adres do korespondencji kopii ważnych i aktualnych badań okresowych S.S.O. pana W. M. za rok 2020, 2021, 2022, 2023 i 2024 a w szczególności zaświadczenia psychologicznego za ten czas;
6. Informacji dotyczącej składu kolegium Sądu Okręgowego (imię i nazwisko sędziego) wydającego opinię o w/w kandydacie na zaszczytny urząd Sędziego Rzeczypospolitej Polskiej;
7. Potwierdzenia posiadania przez w/w mandatu od suwerena do sprawowania władzy sądowniczej jak chce tego art 4 ust. 2 Konstytucji R.P;
8. Czy w/w zamieszkuje w Świdnicy a jeśli nie to czy otrzymuje zwroty za dojazdy do pracy i w jakiej wysokości?
9. Potwierdzenia na posiadanie przez w/w obywatelstwa polskiego i korzystania z pełni praw cywilnych i obywatelskich;
10. Wnoszę o podanie narodowości w/w S.S.O;
11. posiadania nieskazitelnego charakteru w/w;
12. Potwierdzenia na zajmowanie stanowiska asesora sądowego co najmniej dwa lata lub dowodu iż kandydat zajmował stanowisko asesora prokuratorskiego co najmniej trzy lata".
Skarżący wniósł o udostępnienie powyższych informacji listem poleconym na podany adres do korespondencji oraz drogą elektroniczną na podany adres e-mail.
W odpowiedzi na powyższy wniosek organ I instancji pismem z dnia 17 maja 2024 r. poinformował Skarżącego, że po wnikliwej analizie jego treści stwierdził , że zakres wnioskowanych informacji, o które Skarżący wnosi obejmuje obowiązek przetworzenia, o jakim mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Przetworzenie polega na wyszukaniu w zbiorach tut. sądu wnioskowanych informacji, wykonania kopii oraz anonimizacji. Wnioskowane dane praktycznie w całości nie są gromadzone w programie reperteryjno-biurowym zatem nie ma możliwości wyselekcjonowania ich wprost z systemu. W celu realizacji wniosku należałoby przejrzeć i odnaleźć żądane dokumenty. Wskazał, że biorąc pod uwagę powszechną opinię wyrażaną przez sądy administracyjne, dla właściwego rozstrzygnięcia wniosku wymagającego przetworzenia informacji publicznej, podmiot zobowiązany powinien wezwać wnioskodawcę do wykazania szczególnej istotności przetworzenia dla interesu publicznego, by właściwie realizować wnioski wymagające przetworzenia.
W związku z powyższym organ wezwał Skarżącego do wykazania w terminie 7 dni kalendarzowych od dnia otrzymania wezwania, w jakim zakresie występuje szczególna istotność dla interesu publicznego, by dokonać przetworzenia żądanych informacji, pod rygorem odmowy udostępnienia informacji publicznej.
Odpowiedź z dnia 12 czerwca 2024 r. na powyższe wezwanie Skarżący skierował do Sądu Rejonowego w Świdnicy, który przekazał ją według właściwości Prezesowi Sądu Okręgowego w Świdnicy w dniu 17 czerwca 2024 r. Skarżący nie zgodził się z zajętym przez organ I instancji stanowiskiem, że wniosek stanowi zapytanie o informację przetworzoną wymagający wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Wskazał, że jest to informacja prosta.
Organ I instancji decyzją z dnia 25 czerwca 2024 r. odmówił udostępnienia informacji publicznej. Po rozpoznaniu odwołania Skarżącego organ II instancji decyzją z dnia 27 sierpnia 2024 r., nr PO.0123.175.24 uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na zbyt ogólne uzasadnienie organu I instancji w zakresie konieczności przetworzenia danych w punktach 1, 4, 8, 9, 2 złożonego wniosku.
Następnie wskazaną na wstępie decyzją z dnia 12 września 2024 r. organ I instancji działając na podstawie art. 16 w związku z art. 3 ust. 1, art. 5 u.d.i.p., art. 9 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE w związku art. 104 k.p.a. w sprawie wniosku z dnia 2 maja 2024r. Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej (przytaczając treść 12. pytań wniosku – uwaga Sądu) odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w zakresie punktów 1, 4, 9, 12 - wskazane dane dotyczą informacji, które mogą być zawarte w aktach osobowych. Na dzień wydania niniejszej decyzji, akta osobowe sędziego nie są w dyspozycji organu zobowiązanego oraz organ nie zna daty ich zwrotu zatem nie ma możliwości udzielania odpowiedzi w ustawowo przewidzianym terminie.
W zakresie pkt 3 i 6 wniosku, w załączeniu do decyzji przekazał kopię protokołu posiedzenia kolegium, podczas którego opiniowano kandydaturę wskazanego we wniosku sędziego. Dokument zawiera informację o składzie kolegium.
W zakresie punktu 8 poinformował, że sędzia nie pobiera zwrotu za dojazdy do pracy, natomiast miejscowość zamieszkania sędziego nie posiada charakteru informacji publicznej, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 listopada 2016 r., I OSK 1323/15 stwierdzając "(...) nie świadczy o publicznym charakterze informacji o miejscowości zamieszkania konkretnego sędziego a co za tym idzie taka informacja nie jest objęta prawem do uzyskania informacji publicznej. Miejscowość; w której zamieszkuje konkretny sędzia nie dotyczy sfery działalności sędziego a sfery prywatnej (osobistej i rodzinnej) sędziego. Informacja ta nie pozostaje w bezpośrednim związku z wykonywaną funkcją (...)".
Ponadto organ I instancji podkreślił fakt, iż w zakresie pkt 5, tj. wnioskowanie udostępnienia zaświadczeń lekarskich za lata 2020-2024, a "w szczególności zaświadczeń psychologicznych", są to informacje szczególnie wrażliwe i podlegające szczególnej ochronie - art. 9 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE. Ponadto informacje te nie należą do katalogu informacji publicznych "informacja w sprawie badań lekarskich sędziów nie jest informacją publiczną, gdyż przekracza zakres danych wiążących się z pełnieniem przez nich zadań publicznych" (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 7 listopada 2005 r., IV SAB/Wr 35/05.
Natomiast w zakresie pozostałych punktów wniosku, tj. 7,10,11 - potwierdzenia posiadania mandatu suwerena do sprawowania władzy sądowniczej, podanie narodowości, posiadania nieskazitelnego charakteru – organ I instancji wskazał, że nie posiada takich danych, nie gromadzi się takich informacji.
Następnie organ I instancji wskazał, że podtrzymuje stanowisko, co do charakteru żądanej informacji, jako informacji przetworzonej w zakresie punktu 2 złożonego wniosku. Przytoczył treść art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.d.i.p., zgodnie z którym prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zauważył, że kryterium to ma charakter niedookreślony, zostało sformułowane bardzo ogólnie i pozostawia duży margines interpretacyjny podmiotowi dysponującemu informacją. Wynika stąd wniosek, że decyzja podejmowana w przedmiocie udostępnienia takiej informacji będzie miała charakter uznaniowy (wyrok NSA we Wrocławiu z 5 grudnia 2002 r., II SA/Wr 1600/02 oraz wyrok WSA we Wrocławiu z 19 grudnia 2005 r., IV SAB/WR 47/05). Zazwyczaj o tym, aby zakwalifikować określoną informację publiczną jako przetworzoną decydują okoliczności związane z działaniami, do jakich ma dojść na zbiorze danych, z którego żądana informacja ma zostać wyodrębniona. W wyniku tych działań powstaje jakościowo nowa informacja - nieistniejąca w chwili złożenia wniosku. Najczęściej do takiej kwalifikacji dochodzi przy żądaniu udostępnienia informacji w ściśle określony przez zainteresowanego sposób, poprzez żądanie odpowiedniego posegregowania danej informacji, albo jej wyszukania z wielu danych będących w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia.
Organ I instancji podkreślił, że na potrzeby realizacji punktu 2 ww. wniosku należałoby w pierwszej kolejności odnaleźć w archiwum tut. sądu odpowiednie teczki spraw dotyczące skarg na działalność sądów. Następnie dokonać ich przeglądu, wykonać kopie żądanych dokumentów oraz ich anonimizację. Przeprowadzić analizę dokumentów w celu przygotowania zestawienie skarg w zakresie wskazanym we wniosku. Na podstawie przeprowadzonego przeglądu zasobu archiwalnego stwierdzono, że każdego roku do archiwum przekazywanych jest średnio około 25 teczek aktowych w sprawach skarg na działalność sądu. Każda z teczek liczy około 200 kart. W związku z powyższym należałoby przeanalizować znaczą ilość dokumentacji za okres 6 lat. Wskazał, że Sąd prowadzi sprawy na podstawie obowiązującego jednolitego rzeczowego wykazu akt, jednakże nie jest możliwe wyselekcjonowanie wprost wnioskowanych informacji. Spis spraw zawiera krótki, ogólny opis przedmiotu sprawy, na podstawie którego nie jest możliwe rzetelne odnalezienie spraw będących w zainteresowaniu Wnioskodawcy. Dodał również, że dokumenty będące przedmiotem wniosku, nawet jeśli częściowo są zdigitalizowane, to nie wpływa to uproszczenie wykonania czynności koniecznych do realizacji zakresu wniosku. Wyodrębnienie wnioskowanych danych jest pracochłonne i czasochłonne oraz wiązałoby się z oddelegowaniem doświadczonego pracownika w celu realizacji wniosku, co znacząco zaburzyłoby bieżącą pracę oddziału administracyjnego.
Wobec powyższego, zdaniem organu I instancji, należy uznać, że zakres informacji objętych punktem 2 wniosku jest znaczny i uznać żądaną informację za przetworzoną. Stanowisko to znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie Sądów Administracyjnych "Nawet jeśli organ posiada cząstkowe informacje, ale w celu zaspokojenia żądania wniosku musi je opracować choćby poprzez ich łączne zebranie, ewentualną selekcję, weryfikację, analizę, poprzez wnikanie do źródłowych dokumentów (w wersji elektronicznej lub sporządzonych na piśmie), ustalanie czy i które z nich kwalifikują się według kryteriów przytoczonych przez wnioskodawcę - bez względu na to, czy tych czynności dokona organ przy wykorzystaniu technik komputerowych, czy też metodą tradycyjną, to wypadkową takich dodatkowych czynności jest już informacja przetworzona" (wyrok SA z dnia 29 czerwca 2021 r., akt IV SA/Wr 300/21). Jeżeli utworzenie zbioru informacji prostych wymaga takiego nakładu pracy środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, a w szczególności gdy wymaga to analizowania całego zasobu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych, których oczekuje wnioskodawca, to jest to informacja przetworzona" (wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011r., I OSK, 977/11). Ponadto w piśmie przesłanym w dniu 12 czerwca 2024 r. Wnioskodawca nie wykazał szczególnego interesu publicznego przemawiającego za przetworzeniem i udostępnieniem wnioskowanych informacji. Nie podzielił stanowiska organu zobowiązanego oraz poinformował jedynie, że "zapytanie dotyczy bardzo ważnych społecznie problemów", co nie stanowi wystarczającego uzasadnienia.
Organ I instancji podkreślił, że sądy zostały powołane do - sprawowania wymiaru sprawiedliwości - i to jest ich główne zadanie. Ustawodawca w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. wprowadził kryterium szczególnej istotności dla interesu publicznego, co ma stanowić swego rodzaju ochronę podmiotów obowiązanych do udostępniania informacji publicznej przed koniecznością reorganizacji ich komórek organizacyjnych, w przypadku obowiązku przetwarzania posiadanych informacji udzielanych wnioskodawcom w celach prywatnych.
Końcowo organ I instancji stwierdził, że analiza przepisów i stanu faktycznego sprawy prowadzi do konstatacji, iż żądane przez Wnioskodawcę informacje w zakresie punktu 2 mają charakter informacji przetworzonych. W tej sytuacji konieczne jest rozważenie, czy udostępnienie wnioskowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, czy będzie służyć ogólnie pojmowanemu dobru społecznemu, czy też służy tylko i wyłącznie realizacji celów indywidualnych Wnioskodawcy. W złożonym piśmie z dnia 12 czerwca 2024 r., w ocenie organu I instancji, Wnioskodawca nie wykazał szczególnego interesu publicznego przemawiającego za przetworzeniem wnioskowanych informacji.
Zaskarżoną decyzją z dnia 30 października 2024 r. organ II instancji, po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W pierwszej kolejności organ II wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 61 Konstytucji RP informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne. Zauważył, że ustawa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej. W związku z tym, dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej, należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na prawo do informacji publicznej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., składa się również uprawnienie do wglądu do dokumentów urzędowych, których definicja zawarta jest w art. 6 ust. 2 u.d.i.p. Tak więc informacją publiczną jest treść dokumentów i innych materiałów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów urzędowych, odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są więc nią też, m.in treści dokumentów i materiałów bezpośrednio wytworzonych przez organy. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Zaznaczył, że nie ulega przy tym wątpliwości, że na Prezesie Sądu Okręgowego we Wrocławiu, jako na organie władzy publicznej, spoczywa w myśl art.4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązek udzielania informacji publicznej.
Ponadto zauważył, że w świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2 u.d.i.p. na prawo do informacji publicznej składa się uprawnienie do uzyskania tej informacji, także przetworzonej, w zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Następnie podkreślił, że w niniejszej sprawie ważnym było wyjaśnienie, czy żądana w punkcie drugim wniosku informacja stanowi informację przetworzoną, w rozumieniu przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Odwołując się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że jakkolwiek :informacja publiczna przetworzona" nie posiada na gruncie obowiązującego prawa swojej definicji legalnej, to można wskazać, że charakter taki mogą mieć dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się zatem musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które to zbiory mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona. Zauważył, że NSA wprost postawił tezę, że w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób pomimo iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną bowiem powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem udostępnienie informacji publicznej (wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., I OSK 2667/16).
W dalszej kolejności organ II instancji uznał, że organ I instancji w wydanym akcie administracyjnym ustosunkował się do wszystkich punktów wniosku, wskazując konsekwentnie jakie informacje posiada i w tym zakresie, co do punktu trzeciego, szóstego oraz ósmego, przekazując informację. W zakresie punktu piątego informując Wnioskodawcę, że żądane dane informacji publicznej nie stanowią. Natomiast w zakresie punktów pierwszego, siódmego, dziewiątego, dziesiątego, jedenastego i dwunastego, wskazując Wnioskodawcy, że informacji takich nie posiada. W zakresie punktu drugiego wniosku stwierdził natomiast, że żądanie w tym zakresie ma walor informacji przetworzonej. Organ I instancji, na dzień złożenia wniosku przez Wnioskodawcę, nie dysponował gotową informacją w postaci wykazu skarg złożonych na sędziego W. M. oraz sposobie ich załatwienia za ostatnie sześć lat, które mogłyby zostać przekazane. Organ I instancji wykazał, że pomimo prowadzenia w sądzie dokumentów na podstawie obowiązującego jednolitego rzeczowego wykazu akt nie jest w sposób prosty pozyskać danych. Na potrzeby realizacji punktu drugiego zapytania informacji tych należałoby poszukiwać w około stu pięćdziesięciu teczkach, gdzie każda z nich liczy około 200 kart. Dołączane do teczek spisy spraw zawierają krótki, ogólny opis przedmiotu sprawy, na podstawie którego nie jest możliwe odnalezienie spraw będących w zainteresowaniu Wnioskodawcy. Co niewątpliwie wiązać musiałoby się z przeglądem dokumentów w nich zawartych i ze względu na upływ czasu, znajdujących się już w jakiejś części w zbiorach archiwum. Dlatego, jak wskazał, podziela stanowisko zajęte przez organ I instancji o zakwalifikowaniu wnioskowanej informacji publicznej jako informacji przetworzonej. Dlatego słuszne było wezwanie Skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, którego istnienia w swojej odpowiedzi nie wykazał.
Organ II instancji podkreślił, że pojęcie interesu publicznego jest pojęciem szerokim i nieostrym, nie ulega jednak wątpliwości, że obejmuje ono interes ogółu, a nie jedynie interesy indywidualne. Każde działanie w interesie ogółu jako określonej wspólnoty publicznoprawnej jest zatem działaniem w interesie publicznym, a wobec tego działanie "szczególnie istotne" musi charakteryzować się dodatkową kwalifikacją z punktu widzenia interesu ogółu. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazywano już na tle analizy unormowań ustawy, że interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem Państwa oraz innych ciał publicznych jako prawnej całości. Należy w konsekwencji przyjąć, że zasadniczo prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Jak podkreślono w orzecznictwie NSA "wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej, o której mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. dla jej uzyskania powinien wykazać nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Uzyskanie informacji przetworzonej jest możliwe po wykazaniu przez wnioskodawcę - wezwanego do wykazania powodów, dla których spełnienie jego żądania udzielenia informacji publicznej będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego - szczególnej istotności dla interesu publicznego udostępnienia żądanej informacji. W związku z tym brak jest podstaw do udzielenia informacji publicznej przetworzonej podmiotowi, który nie zapewnia, że zostanie ona realnie wykorzystana w celu ochrony interesu publicznego lub usprawnienia funkcjonowania organów państwa. Chodzi jedynie o podkreślenie, że brak wskazania przez wnioskodawcę, w czym upatruje on szczególnej istotności dla interesu publicznego żądanej informacji publicznej istotnie ogranicza możliwość poczynienia przez podmiot zobowiązany stosownych ustaleń i w konsekwencji uwzględnienia wniosku" (wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014 r., I OSK 2111/13).
Końcowo organ II instancji stwierdził, że nie widzi podstaw, aby uznać, że informacje, które pozyskałby Wnioskodawca, miałyby znaczenie z punktu widzenia efektywności funkcjonowania państwa, czy też jednostki, jaką jest Sąd Okręgowy w Świdnicy. Trudno też zakładać, że pozyskanie informacji mogłyby się realnie przełożyć na poprawę funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Dlatego w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., trudno jest znaleźć podstawy do zakwalifikowania wnioskowanych informacji, jako szczególnie istotnych dla interesu publicznego. Udostępnienie powyższych danych Wnioskodawcy, który nie przedstawia udokumentowanych, a przez to realnych sposobów ich wykorzystania, nie wpłynie, w ocenie organu, na poprawę usprawnienia wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego, także nie będzie miało znaczenia dla funkcjonowania struktur publicznych.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył Skarżący wnosząc o jej uchylenie w całości oraz doręczenia pełnej informacji o S.S.O. panu W. M. zawnioskowanej pierwotnym pismem, w następujący sposób: listem poleconym na adres do korespondencji, drogą elektroniczną na adres e-mail.
W uzasadnieniu skargi stwierdził, że zapytanie dotyczy elementarnej wiedzy o zasadach funkcjonowania sądów powszechnych. Sędziowie wykonują trudny urząd, w którym trzeba wykazać się wyjątkową odpornością psychiczną na ludzkie nieszczęścia, empatią ogromną wiedzą prawną itd. Nie wszyscy mają predyspozycje do wykonywania tego zaszczytnego urzędu i niejednokrotnie okazuję się to na początku przy badaniach kandydata a inni ulegają skrzywieniom zawodowym po pewnym czasie. Jedni sędziowie nie wytrzymują presji i zaczynają pić alkohol i przyłapywani są na jeździe po pijanemu albo nawet już podczas wypadku pod wpływem środków odurzających a inni idą w stronę handlu zabytkowymi szafami, drobnych kradzieży garderoby, kiełbasy, drobnego sprzętu elektronicznego albo banknotów 50 zł ubogim ludziom choć sami posiadają barokowe zarobki i ogromne, nigdzie nie spotykane, przywileje. Podkreślił, że ma prawo wiedzieć konkretnie czy wskazany przez niego sędzia S.O. nie uległ w/w presji. Nie wystarczy mu deklaracja, że wszystko jest w porządku ale chce zobaczyć i ma prawo otrzymać takie zaświadczenie. Wskazał, że będąc osobą wyjątkowo i wielokrotnie doświadczoną przez świdnickie sądy, na którą świdnickie sądy szczególnie uwzięły się skazując go bez udowodnienia winy albo notorycznie odrzucając dowody niewinności lub ukrywając istotne fakty dla rozpoznania sprawy, ma prawo otrzymać dokumenty, które demonstrują, że np. rotacje sędziów pomiędzy wydziałami są legalne, że mają stosowne kursy podnoszące kwalifikacje, że zdolni są do wykonywania szczególnego zawodu ze względu na stan zdrowia. W ocenie Skarżącego, osoby nie związanej zawodowo z prawem, dochodzi do rażących nieprawidłowości, które należy natychmiast powstrzymać i spowodować aby migracje sędziów były transparentne i aby sędziowie mieli aktualne badania. Od Prezesa S.A. we Wrocławiu dostał decyzję, w której kreśli tragiczną wizję, wglądu do akt sprawy sędziego. Opisuje jakiż to mozolny wysiłek trzeba ponieść, ileż przeszkód pokonać aby dotrzeć do* informacji archiwalnej. Wskazał Skarżący jakiej archiwalnej skoro skargi na w/w sędziego mogą wpływać notorycznie na bieżąco. Zdaniem Skarżącego nie można go obciążać konsekwencjami za bałagan w archiwum i brak usystematyzowania akt osobowych. To nie jest jego pierwszy wniosek składany wobec sędziów świdnickich więc już dawno powinny być wprowadzone systemy naprawcze rzekomego bałaganu. Prezes napisał, iż: informacja przetworzona musi służyć poprawie funkcjonowania organów administracji i lepszej ochronie interesu publicznego. Skarżący od wielu lat składa wnioski i wskazuje ważny interes publiczny i po kilku latach otrzymuje taką sama informację, że akta sędziego zakopane są w archiwum. Nic przez lata się nie zmienia. Są to więc tylko pozorne działania organu państwa obliczone na dokuczenie albo ukrycie informacji. Oczywistą oczywistością jest to, że gdyby okazało się, że w sądzie pracuje nieuprawniony to usunięcie takiej osoby byłoby z korzyścią dla sądu i obywateli tudzież skarbu państwa. Nie jest też prawdą, że zawnioskowana informacja jest informacją przetworzoną. Wzywanie Skarżącego do wykazywania szczególnego interesu publicznego jest tylko formą przedłużenia w czasie udostępnienie mu należnych jego skromnej i ubogiej osobie informacji. Skoro w/w sędzia skazywał go to ma prawo wiedzieć czy był sędzią, czy jest zdrowy i czy nie toczą się albo nie toczyły sprawy karne z oskarżenia publicznego wobec w/w. Zapewne inni skazani przez sędziego W. M. też chcieli by wiedzieć czy jest legalnym sędzią. Jeśli Prezesi S.O. i S.A. nie mają nic do ukrycia to Skarżący nie rozumie zwłoki. Dlaczego organ zwleka z udzieleniem informacji?. Przypomniał, że to nie suweren podlega sądom ale to z mocy art. 4 ustawy zasadniczej wynika, że władza zwierzchnia należy do Narodu i z pracy suwerena utrzymywane są sądy. Przypomniał jeszcze raz, dla utrwalenia, że zgodnie z zapisem Konstytucji R.P. władza zwierzchnia należy do Narodu i sędziowie nie powinni o tym zapominać pobierając swoje bajońskie apanaże, nie płacąc ZUS-u, otrzymując preferencyjne kredyty, dostając zwrot kosztów dojazdu do pracy i inne profity. Korzyści jest znacznie więcej ale tu rzecz idzie o to czy zwierzchnik władzy sądowniczej ma prawo do określonej informacji, pewnego rodzaju kontroli prawidłowości procedur, weryfikacji czy władza sądownicza oderwała się już całkowicie od rzeczywistości, wyalienowała się poprzez brak nadzoru, brak izby dyscyplinarnej czyt. całkowita bezkarność itd.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia 20 stycznia 2025 r. Skarżący ustosunkował się do odpowiedzi na skargę. (k: 14 akt sprawy sądowej)
Na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2025 r. pełnomocnik Skarżącego z urzędu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i podtrzymał stanowisko Skarżącego, że żądane informacje nie są informacjami przetworzonym. Pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one pokryte w części ani w całości. (k: 30 akt sprawy sądowej)
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Należy również pamiętać, że sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Przedmiotem kontroli jest zaskarżona decyzja z 30 października 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia 12 września 2024 r., którą organ odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej.
W ocenie Sądu stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wymaga weryfikacji, a decyzje uchyleniu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
Poza sporem jest, że w niniejszej sprawie adresatem wniosku Skarżący uczynił podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, który winien był podjąć działania prawem przewidziane w celu jego załatwienia.
Z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony:
1. jeżeli adresat wniosku dysponuje żądaną informacją, winien on - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie może być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia;
2. przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.,
3. przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 u.d.i.p., gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek;
4. natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że:
- dana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publiczne ,
- organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy,
- podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych,
- czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc, że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.
Zatem przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p., stanowiący podstawę prawną zaskarżonej decyzji, ma zastosowanie jedynie w dwóch przypadkach, tj. wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania oraz spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej).
Natomiast w pozostałych przypadkach (opisanych powyżej w pkt 1 i w pkt 4) brak jest podstaw prawnych do wydawania decyzji, o której mowa w art. 16 u.d.i.p., a prawidłową reakcją organu na tego rodzaju wniosek jest odpowiednio albo udostępnienie posiadanej informacji publicznej w drodze czynności materialno – technicznej albo niezwłoczne powiadomienie wnioskodawcy o przyczynach nieuwzględnienia zgłoszonego żądania, w drodze zwykłego pisma (por. wyroki NSA z 16 lipca 2024 r., III OSK 87/23; z 15 października 2024 r., III OSK 273/24; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym w odniesieniu do odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na fakt, iż wezwany podmiot nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można tej informacji żądać, powiadomienie wnioskodawcy o tym fakcie musi odbywać się z zachowaniem ogólnych, powszechnie akceptowanych standardów proceduralnych, wynikających chociażby z zasad "dobrej administracji". Stanowisko podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej winno zatem zawierać takie konkretne informacje i wyjaśnienia, których poziom szczegółowości pozwoli na ocenę, zarówno przez wnioskodawcę, jak i ewentualnie przez sąd administracyjny, rzetelności twierdzenia o nieposiadaniu wnioskowanych dokumentów czy informacji. Wnioskodawca nie może być bowiem pozbawiony należnej mu ochrony, co mogłoby mieć miejsce, gdyby samo ogólnikowe twierdzenie podmiotu zobowiązanego o nieposiadaniu żądanych informacji zwalniało z zarzutu bezczynności w ich udostępnieniu (por. wyrok NSA z 3 września 2024 r., III OSK 2571/23; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
W niniejszej sprawie wniosek Skarżącego o udostępnienie informacji publicznej rozpoznano poprzez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji uznano, że walor takiej informacji ma żądanie zawarte w punkcie 2 wniosku Skarżącego. Natomiast w zakresie punktów 1, 4, 9, 12 uznano, że dane dotyczą informacji, które mogą być zawarte w aktach osobowych. Na dzień wydania decyzji, akta osobowe sędziego nie są w dyspozycji organu zobowiązanego oraz organ nie zna daty ich zwrotu zatem nie ma możliwości udzielania odpowiedzi w ustawowo przewidzianym terminie. W zakresie pkt 3 i 6 wniosku, w załączeniu do decyzji przekazano kopię protokołu posiedzenia kolegium, podczas którego opiniowano kandydaturę wskazanego we wniosku sędziego. Dokument ten zawiera informację o składzie kolegium. W zakresie pkt 5 uznano, że są to informacje szczególnie wrażliwe i podlegające szczególnej ochronie - art. 9 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE. Ponadto uznano, że informacje te nie należą do katalogu informacji publicznych. W zakresie punktu 8 poinformowano, że sędzia nie pobiera zwrotu za dojazdy do pracy oraz uznano, że miejscowość zamieszkania sędziego nie posiada charakteru informacji publicznej. W zakresie punktów wniosku, tj. 7,10,11 wskazano, że organ że nie posiada takich danych, nie gromadzi się takich informacji.
W ocenie Sądu organy w sposób prawidłowy uznały, iż żądana przez Skarżącego w punkcie 2 wniosku informacja ma charakter informacji przetworzonej.
Ustalenie to znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w której organ wskazał, że na dzień złożenia wniosku przez Skarżącego, organ nie dysponował gotową informacją w postaci wykazu skarg złożonych na wskazanego sędziego oraz sposobie ich załatwienia za ostatnie sześć lat, które mogłyby zostać przekazane. Informacji tych należy poszukiwać w około stu pięćdziesięciu teczkach znajdujących się w archiwum, gdzie każda z nich liczy około 200 kart (każdego roku do archiwum przekazywanych jest średnio około 25 teczek aktowych w sprawach skarg na działalność sądu). Sąd prowadzi sprawy na podstawie obowiązującego jednolitego rzeczowego wykazu akt, jednakże nie jest możliwe wyselekcjonowanie wprost wnioskowanych informacji. Dołączane do teczek spisy spraw zawierają krótki, ogólny opis przedmiotu sprawy, na podstawie którego nie jest możliwe odnalezienie spraw będących w zainteresowaniu Skarżącego, co wiąże się z przeglądem dokumentów w nich zawartych, następnie wykonaniem kopii żądanych dokumentów oraz ich anonimizacji, następnie przygotowania zestawienie skarg w zakresie wskazanym we wniosku. Wyodrębnienie wnioskowanych danych w celu realizacji wniosku wiązałoby się z oddelegowaniem doświadczonego pracownika z oddziału administracyjne, co znacząco zaburzyłoby bieżącą pracę tego oddziału.
Zdaniem Sądu powyższy ciąg działań o charakterze zarówno intelektualnym, jak i technicznym, wymagający zaangażowania zasobów ludzkich w celu stworzenia odpowiedniego zestawienia skarg, świadczy o przetworzonym charakterze żądanej informacji, która wymagałaby zindywidualizowanego przygotowania, wyłącznie na potrzeby realizacji wniosku. Oznaczałoby to konieczność wytworzenia nowej jakościowo informacji, której przygotowanie nie polega jedynie na wydruku oczekiwanych danych z systemu informatycznego organu. Wykonanie opisanych czynności bez wątpienia jest czasochłonne i blokuje realizację bieżących zadań pracowniczych osoby realizującej wniosek.
Zatem ocena charakteru wnioskowanej w punkcie 2 informacji dokonana przez organy rozstrzygające w niniejszej sprawie jest prawidłowa i zgodna z prawem.
Skarżący nie wykazał, że udostępnienie mu wnioskowanej w punkcie 2 wniosku informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego i ograniczył się do stwierdzenia, że jego zdaniem nie jest to informacja przetworzona. W związku z powyższym wyjaśnić należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że wnioskodawca żądający informacji publicznej przetworzonej, dla jej uzyskania powinien wykazać nie tylko, że informacja jest ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego. Jednocześnie interes publiczny wiązać się musi z działaniem, mającym cechy skuteczności, tj. takim, które polega na realnym oddziaływaniu na funkcjonowanie instytucji publicznych. Prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać - w chwili składania wniosku - swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania informacji dla dobra ogółu.
Ponieważ Skarżący nie wykazał interesu publicznego w żądaniu informacji objętej punktem 2 wniosku, Sąd stwierdza, że organ prawidłowo decyzją odmówił udzielenia żądanej w punkcie 2 wniosku informacji publicznej.
Jednakże zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegały wyeliminowaniu z obrotu prawnego z przyczyn wskazanych poniżej.
W zakresie punktów 3, 6 oraz części punktu 8 wniosku co do zwrotu za dojazdy do pracy udostępniono żądane informacje. W zakresie punktów 1, 4, 7, 9, 10, 11 i 12 wskazano, że wnioskowanych informacji organ nie posiada. W zakresie punktu 5 oraz w zakresie punktu 8 w części dotyczącej miejscowości zamieszkania sędziego organ uznał, że żądana informacja nie posiada charakteru informacji publicznej.
Jak już wskazano, obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział tylko w takim wypadku, gdy informacja, której udostępnienia żąda określony podmiot jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia.
Jeżeli natomiast żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ powinien powiadomić pismem podmiot żądający udostępnienia informacji, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2002 r., II SA 2867/02, wyrok WSA w Warszawie z dnia 5 lipca 2007 r., II SAB/Wa 19/07).
Zatem skoro organ uznał, że żądane przez Wnioskodawcę informacje - w punkcie 5 oraz w punkcie 8 wniosku w części dotyczącej miejscowości zamieszkania sędziego - nie stanowią informacji publicznej, to wydana na tej podstawie decyzja odmawiającą udostępnienia informacji publicznej jest wadliwa i konieczne jest jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. W przypadku bowiem uznania, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej, brak jest podstaw do zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w konsekwencji podstaw do wydawania decyzji w oparciu o art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Również brak było podstaw do wydania decyzji odmowej w sytuacji nieposiadania przez organ żądanych informacji. Skoro organ nie był w posiadaniu informacji żądanych przez Wnioskodawcę w punktach 1, 4, 7, 9, 10, 11 i 12 to właściwą formą była forma zwykłego pisma informującego o tym Wnioskodawcę ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy.
Przy ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy organ powinien mieć uwadze powyższe wskazania i dokonaną przez Sąd ocenę prawną.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art.135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.
Wniosek o przyznanie prawa pomocy pełnomocnikowi Skarżącego wyznaczonemu z urzędu skierowano do rozpoznania na posiedzenie niejawne referendarzowi sądowemu.