IV SA/Wr 566/10

IV SA/Wr 566/10 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2012-06-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-09-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Henryk Ożóg /przewodniczący/
Tadeusz Kuczyński /sprawozdawca/
Wanda Wiatkowska-Ilków
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Sygn. powiązane
I OZ 971/11 - Postanowienie NSA z 2011-12-07
I OZ 246/12 - Postanowienie NSA z 2012-04-18
I OZ 245/12 - Postanowienie NSA z 2012-04-18
I OZ 332/12 - Postanowienie NSA z 2012-05-18
II SAB/Ol 68/11 - Postanowienie WSA w Olsztynie z 2011-12-12
I OZ 332/11 - Postanowienie NSA z 2011-05-12
I OZ 616/12 - Postanowienie NSA z 2012-08-30
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
*Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1 oraz art. 78 ust. 4
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spr.), Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Protokolant Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej oraz pozbawienia prawa do zasiłku oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi S. K. (dalej: skarżący) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest decyzja Wojewody D. z dnia [...] 2010 r., nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 2 ust 1 pkt 2 lit. c w związku z art. 33 ust. 4 pkt 1 oraz art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 69, poz. 415 ze zm.), dalej: ustawa, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] 2010 r., nr [...] pozbawiającą skarżącego statusu osoby bezrobotnej za okres od 17 sierpnia 2009 r. do 14 listopada 2009 r. oraz prawa do zasiłku za okres od dnia 17 sierpnia 2009 r. do 14 listopada 2009 r.
W uzasadnieniu decyzji wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Wymienioną wyżej decyzją Prezydenta Miasta W. z dnia [...] maja
2010 r. pozbawiono skarżącego statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku uzasadniając to przyznaniem skarżącemu prawa do zasiłku chorobowego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych.
Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. W wyjaśnieniach podał, że wprawdzie zgadza się z treścią tej decyzji i uważa, że jest merytorycznie słuszna, to jednak nie powinna być wydana do czasu rozstrzygnięcia jego poprzedniej sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu.
W toku postępowania odwoławczego, na podstawie dokumentów załączonych do akt sprawy ustalono, że skarżący został zarejestrowany jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. w dniu 3 sierpnia 2009 r. z prawem do zasiłku od dnia 11 sierpnia 2009 r. Zainteresowany został pouczony o konieczności zgłaszania się w wyznaczonych terminach do urzędu pracy, powiadomienia w ciągu 7 dni od daty wyznaczonej o przyczynie niestawiennictwa oraz o obowiązku zawiadomienia urzędu o fakcie wyjazdu za granicę lub innej okoliczności powodującej brak gotowości do pracy, co potwierdził własnoręcznym podpisem w załączniku do karty rejestracyjnej w dniu 7 sierpnia 2009 r. Został również pouczony o zmianie przepisów ustawy, która weszła w życie od dnia 1 lutego 2009 r. W związku z tym, że z dniem 14 listopada 2009 r. upłynął ostatni dzień z 90-dniowego okresu pozostawania przez skarżącego niezdolnym do pracy wskutek choroby Prezydent Miasta W., decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. orzekł o utracie przez skarżącego z dniem 15 listopada 2009 r. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku. Od decyzji tej zainteresowany złożył odwołanie do Wojewody D. Decyzją z dnia [...] 2010 r., nr [...] Wojewoda D. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. uznając, że została wydana zgodnie z obowiązującym prawem. Na decyzję Wojewody D. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarga ta wraz z odpowiedzią oraz z całością akt sprawy została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu [...] marca 2010 r. Następnie Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Inspektorat we W., pismem z dnia 11 maja 2010 r., nr [...] powiadomił Powiatowy Urząd Pracy we W., że skarżącemu przyznano prawo do zasiłku chorobowego na okres od dnia 17 sierpnia 2009 r. do dnia 14 lutego 2010 r.
Dalej organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 78 ust. 4 ustawy w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do (.....) zasiłku chorobowego (....) na okres, w którym był bezrobotnym pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres za który przyznano zasiłek chorobowy. Natomiast art. 2 ust. 1 pkt 2 lit.c ustawy stanowi, że bezrobotnym jest osoba, która nie pobiera m.in. zasiłku chorobowego.
Z dokumentów dołączonych do odwołania wynika, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznał skarżącemu zasiłek chorobowy na okres od 17 sierpnia
2009 r. do 14 lutego 2010 r. W związku z tym, że skarżący utracił status osoby bezrobotnej z dniem 15 listopada 2009 r. z powodu pozostawania przez okres ponad 90 dni niezdolnym do pracy wskutek choroby, należało orzec o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia przyznania zasiłku chorobowego tj. od 17 sierpnia 2009 r. do dnia 14 listopada 2009 r. Podniesiony przez stronę w odwołaniu zarzut dotyczący braku możliwości rozpatrywania przez organy zarówno I jak i II instancji powyższej sprawy do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawy dotyczącej utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia 15 listopada 2009 r. z powodu pozostawania przez okres ponad 90 dni niezdolnym na wskutek choroby, zdaniem organu odwoławczego, nie może zostać uwzględniony, bowiem utrata statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku rozpatrywana w obecnym postępowaniu dotyczy innego, wcześniejszego okresu oraz spowodowana jest przyznaniem stronie zasiłku chorobowego przez organ rentowy.
Przepisy ustawy nie przewidują jakichkolwiek odstępstw od przewidzianych w nich zasad i nie dają organom administracji żadnych uprawnień do uznaniowego przyznawania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. W tej sytuacji brak jest możliwości uwzględnienia argumentów skarżącego zawartych w odwołaniu.
Na decyzję Wojewody D. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa. Skarżący przyznał, że w postępowaniu dotyczącym jego osoby nastąpił zbieg uprawnień, tj. prawa do zasiłku dla bezrobotnych, prawa do zasiłku chorobowego, prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Zdaniem skarżącego, obowiązkiem PUP we W. było w pierwszej kolejności rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego: przyznania prawa do zasiłku chorobowego oraz prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zdaniem organu odwoławczego, zgodnie z obowiązującymi przepisami bezrobotnym nie może być osoba, która pobiera m. in. zasiłek chorobowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy.
Należy przy tym zaznaczyć, że Sąd ocenia stan faktyczny i prawny sprawy z dnia wydania decyzji ostatecznej.
Zgodnie z przepisem art. 2 ust. 1 pkt 2 lit.c za osobę bezrobotną uznaje się osobę, która nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego.
Powyższe oznacza, że bezrobotnym jest osoba, która nie pobiera m. in. zasiłku chorobowego.
Niesporne w niniejszej sprawie jest, iż skarżący został zarejestrowany jako osoba bezrobotna w PUP we W. w dniu 3 sierpnia 2009 r. z prawem do zasiłku od dnia 11 sierpnia 2009 r.
Z akt sprawy wynika jednak, że pismem ZUS z dnia 11 maja 2010 r., skierowanym do PUP we W. skarżącemu przyznano prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 17 sierpnia 2009 r. do 14 lutego 2010 r. Faktu tego skarżący nie zakwestionował ani w odwołaniu ani w skardze, a z akt sprawy wynika, że zasiłek ten skarżącemu wypłacono. Niezasadny jest zatem zarzut skarżącego, że nie istnieje podstawa przyznania zasiłku chorobowego wobec braku w aktach sprawy decyzji organu rentowego.
Także przepis art. 78 ust. 1 pkt 4 wyraźnie stanowi, że w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę na okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano emeryturę, świadczenie przedemerytalne, rentę z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, rentę szkoleniową, rentę socjalną, zasiłek macierzyński, zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne lub rentę rodzinną w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę.
Zgodnie zaś art. 33 ust. 1 pkt 4 Starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2.
Wobec przyznania skarżącemu zasiłku chorobowego od dnia 17 sierpnia
2009 r. do 14 lutego 2010 r. organy obu instancji zasadnie orzekły o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku na okres od dnia 17 sierpnia 2009 r. do dnia 14 listopada 2009 r. (według ustaleń poczynionych przez organy zatrudnienia skarżący utracił status bezrobotnego w dniu 15 listopada 2009 r. z powodu upływu okresu ponad 90 dni niezdolności do pracy wskutek choroby).
Podkreślenia wymaga, że przesłanki uzyskania statusu osoby bezrobotnej są ściśle określone i organ administracyjny nie ma możliwości orzekania na podstawie uznania administracyjnego a postępowanie wyjaśniające sprowadza się do ustalenia czy zachodzą w sprawie wyliczone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy okoliczności faktyczne (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 października 2010 r., sygn. akt. III SA/Kr 317/10, LEX nr 756930, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 lutego 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 840/08, LEX nr 484034).
Prawidłowo zatem przyjęto w omawianej sprawie, że okoliczność przyznania przez organ rentowy zasiłku chorobowego wykluczała nadanie skarżącemu statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku.
Po wniesieniu skargi na decyzję ostateczną z dnia [...] czerwca
2010 r. Wojewoda D. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] wznowił z urzędu postępowanie zakończone wskazaną decyzją ostateczną z dnia [...] czerwca 2010 r. W uzasadnieniu omawianego postanowienia wskazano m. in., że w sprawie skarżącego została wydana decyzja ZUS z dnia 7 marca 2011 r., nr [...] odmawiająca skarżącemu prawa do zasiłku chorobowego od dnia 17 sierpnia 2009 r. do 14 lutego 2010 r. Wskazano też, że od decyzji tej skarżący nie wniósł odwołania, w związku z czym decyzja ta stała się prawomocna.
Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 56 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Jeżeli zatem skarga nie została złożona po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu wznowienia postępowania, to wówczas postępowanie sądowe nie może zostać zawieszone na podstawie przywołanego przepisu.
Powyższe potwierdza także orzecznictwo sądowoadministracyjne, w którym dominuje pogląd, że wniesienie prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia w sprawie nadzwyczajnego postępowania administracyjnego jakim jest wznowienie postępowania. W celu zapobieżenia dwutorowości postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego, po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wykluczona jest zatem możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie nadzwyczajnym
( zob. postanowienie NSA dnia 27 lutego 2009 r., I FSK 1021/07, LEX 989824, wyrok NSA z dnia 26 maja 2009 r., I FSK 485/09, LEX 594006, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 15 lipca 2010 r., I SA/Ol 354/10, LEX 673417, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 lipca 2010 r., II SA/Wr 275/10, LEX 675039).
Mając na uwadze, że Sąd ocenia stan faktyczny i prawny sprawy z dnia wydania decyzji ostatecznej, decyzja organu rentowego z dnia [...] marca 2011 r., na którą powołał się skarżący podczas rozprawy sądowej nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia podjętego w niniejszej sprawie.
Reasumując, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.