IV SA/Wr 543/21

IV SA/Wr 543/21 - Postanowienie WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2021-07-30
Data wpływu
2021-07-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Tomasz Świetlikowski /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
*Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w całości
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 61 § 3 i § 5
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uznania winnym zarzucanych przewinień dyscyplinarnych i ukarania karą nagany postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia.
Uzasadnienie
Opisanym w sentencji orzeczeniem z 15 czerwca 2021 r. Komendant Wojewódzki Policji we W. uchylił orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji
w B. z 2 kwietnia 2021 r. nr [...] w części zarzutu I i w tym zakresie uniewinnił skarżącego od zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego oraz utrzymał w mocy orzeczenie w zakresie zarzutów II, III, IV.
Skarżący złożył skargę na orzeczenie z 15 czerwca 2021 r. do tut. Sądu. Wniósł jednocześnie o wstrzymanie jego wykonania w zakresie wymierzenia kary. Uzasadniał, że orzeczenie organu I i II instancji może mieć negatywny wpływ na wysokość jego uposażenia, co jest dla niego krzywdzące i grozi niepowetowaną szkodą. Podkreślił, że przez prawie 18 lat jego służba była nienaganna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie
o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Nie ulega wątpliwości, że wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Tym samym, rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu, sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych.
Jednocześnie zaznaczyć należy, że skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa ciężar uprawdopodobnienia, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W dotychczasowym orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że nie wystarcza jedynie złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (aktu), a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania tej decyzji (aktu). Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia jest uzasadnione. Twierdzenia skarżącego o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody i niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji winny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (por. - m.in. - postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 października 2011 r., II GSK 1799/11, LEX nr 965117).
Skarżący - wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia - nie przywołał okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W tych warunkach uznać należy, że w gruncie rzeczy złożony przez stronę skarżącą wniosek pozbawiony jest uzasadnienia, a zatem nie może podlegać ocenie
w kontekście zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.,
a mianowicie możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając na względzie powyższe orzec trzeba, że zgłoszony w sprawie wniosek
o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia nie zasługuje na uwzględnienie.
Należy także zauważyć, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania
i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego trzeba rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym
w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się zatem do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. O nieodwracalności skutku wynikającego z podjętego przez organ rozstrzygnięcia można mówić tylko wówczas, gdy wyrządzona szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
Zdaniem Sądu orzeczenie o wymierzeniu dyscyplinarnej kary nagany nie zawiera samo w sobie elementu wykonalności, gdyż kara ta, jak stanowi art. 134a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.), oznacza jedynie wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania. Jedyną zaś czynnością wykonawczą (o charakterze technicznym), związaną bezpośrednio z prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym, jest włączenie tego dokumentu do akt osobowych policjanta (art. 135o ust. 5 cyt. ustawy). Orzeczenie dyscyplinarne o wymierzeniu kary nagany nie wywołuje również automatycznie
i bezpośrednio skutków związanych z uposażeniem ukaranego funkcjonariusza, którego zasady kształtowania zostały zawarte w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych
i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania
i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.). Przepisy przywołanego rozporządzenia nie przewidują możliwości obniżenia uposażenia zasadniczego policjanta ukaranego karą dyscyplinarną nagany. Możliwość taka występuje natomiast wyłącznie w odniesieniu do dodatku funkcyjnego (§ 8 ust. 8) oraz służbowego (§ 9 ust. 5). Jednakże rozstrzygnięcia w tym zakresie nie wynikają wprost z orzeczenia dyscyplinarnego, lecz z odrębnego aktu, w ramach którego rozważane są przesłanki prowadzące do obniżenia wskazanych dodatków. Obniżenie wynagrodzenia następuje zatem w odrębnym trybie. Rozkaz personalny dotyczący wysokości uposażenia będzie mógł zostać wzruszony, ale
w odrębnym od niniejszego postępowaniu.
Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.